Hoe ik vrede heb gesloten met mijn innerlijke criticus

Om te beginnen een korte omschrijving van mezelf: Ik ben luidruchtig, praat veel, ben hyperactief, impulsief, verstrooid, ongeduldig, bazig, kritisch en kan zeuren als geen ander. Dit zijn allemaal eigenschappen waar de meeste mensen (inclusief ik) niet bepaald trots op zijn. Vooral de afgelopen maanden merk ik dat ik steeds vaker tegen mijn eigen slechte eigenschappen aan loop en op zoek ben naar een gezonde manier om hiermee om te gaan. Ik kan toch onmogelijk zo blijven als ik ben? Maar aan de andere kant is het toch ook niet gezond om jezelf te veroordelen? Vandaag zal ik met jullie delen hoe ik besloten heb dit probleem aan te pakken.

Mijn innerlijke criticus en mijn wijze zelf

Van jongs af aan heb ik te kampen met een laag gevoel van eigenwaarde. Als puber heb ik jarenlang met scheermesjes krassen in mijn armen gezet. Als straf voor het zijn wie ik was, voor het doen wat ik deed. Toen ik met zestien besloot om te stoppen met de automutilatie, wist ik dat dat op lange termijn alleen mogelijk zou zijn als ik mezelf zou leren accepteren.

Gelukkig maar heb ik door de jaren heen manieren gevonden om mezelf tot op bepaalde hoogte te accepteren. Ik kan mezelf niet meer vergelijken met het automutilerende meisje van toen, maar dat kritische stemmetje (mijn innerlijke criticus) dat doorgaans meerdere keren op een dag in mijn hoofd tettert is nog wel aanwezig. Het verschil is dat ik het stemmetje inmiddels goed genoeg ken om in het sommige omstandigheden op tijd te herkennen.

Het omgaan met deze stem en het herkennen dat andere mensen ook gedreven worden door deze stem, kan de uitkomst van situaties positief beïnvloeden. Hoe beter je leert afstand te nemen van de stem van je innerlijke criticus, hoe duidelijker je de stem van je wijze zelf hoort. In de komende paragrafen zal ik jullie een inzicht geven over mijn innerlijke dialogen en hoe ik daarmee omga.

Mijn innerlijke criticus over mijn lichaam

Helaas heb ook ik te kampen met dit populaire probleem: het gevoel te dik te zijn. In de beginjaren van mijn puberteit begon ik langzaam maar zeker steeds dikker te worden. Dit was beslist geen goed timing. Ik was sowieso al heel onzeker, maar dat mijn lichaam ook nog eens niet de vorm aannam die het had moeten hebben, juist op het moment dat ik mij ervan bewust begon te worden, was een harde klap. Ik heb nooit geleerd helemaal tevreden te zijn met mijn lichaam, maar de afgelopen jaren heb ik het wel kunnen accepteren.

Totdat ik in januari 2017 ineens aankwam en het heel erg aan me knaagde. Ik had geen idee dat die onzekerheid er nog steeds was en wist natuurlijk in eerste instantie niet wat ik moest doen. Jarenlang had ik mezelf verteld dat ik (helemaal in lijn met de spirituele gedachten) mijn lichaam niet ben en mijn waarde niet van lichaam afhangt. En nu bleek ik toch wel oppervlakkig genoeg te zijn om wakker te liggen van een paar kilootjes extra.

Mijn wijze zelf over mijn lichaam

Nadat ik eerst een paar weken naar mijn innerlijke criticus had geluisterd en me verschrikkelijk slecht voelde, besloot ik eindelijk mijn wijze zelf in te schakelen. Deze kon amper aan het woord komen, omdat de innerlijke criticus ongestoord door bleef kakelen. Door het gekakel heen heb ik gelukkig maar wel een paar wijze lessen kunnen ontvangen. En de eerste les was verrassend genoeg dat mijn innerlijke criticus niet helemaal ongelijk heeft! Hij heeft wel degelijk een functie, alleen vervuld hij deze functie op een onhandige manier.

Ik heb geleerd dat het er inderdaad niet toe doet hoe mijn lichaam eruit ziet en dat ik geen slecht mens ben als ik mezelf niet kan beheersen om dat snoepje te laten liggen. Waar het wel om gaat is om de zorg voor mijzelf. Mijn innerlijke criticus probeert eigenlijk op een lompe manier ervoor te zorgen dat ik beter voor mezelf zorg. Net als een ouder die een kind straft voor zijn eigen bestwil.

Nadat ik mij besefte dat mijn innerlijke criticus mij eigenlijk probeert te helpen, ben ik coöperatiever geworden. Ik zorg nu beter voor mezelf, maar niet uit angst om dik te worden, maar uit zelfliefde. Dit heeft als positief effect dat het stemmetje ook rustiger wordt en ik meer aandacht kan besteden aan mijn wijze zelf. En deze laat mij weten dat ik precies goed ben zoals ik ben. Dat ik me geen zorgen hoef te maken over wat anderen van mij denken, maar dat het wel essentieel is dat ik goed voor mezelf zorg.

Mijn innerlijke criticus over mijn persoonlijkheid

De kritiek blijft helaas niet alleen bij mijn figuur. Mijn innerlijke criticus is namelijk ook geen grote fan van mijn persoonlijkheid (zoals je in de inleiding kon lezen). Het feit dat het voelt alsof mijn persoonlijkheidskenmerken na dertig jaar helemaal vastgeroest zijn, maakt deze kritiek heel frustrerend. Maar ook voor dit dilemma heb ik een aanpak gevonden die mij meer rust en vrede geeft.

In eerste instantie besef ik mij wederom dat mij innerlijke criticus het eigenlijk goed met me bedoelt. Hij wil alleen dat ik aardig gevonden wordt, zodat ik mensen heb die mij kunnen steunen en ik gelukkig kan zijn. Hij weet dat ik er niet echt gelukkig van word als ik boos en kritisch ben. Net zoals de Boeddha al zei: “Boos worden is als het vastpakken van een stuk hete kool met de intentie om het naar de ander te gooien. Jij bent diegene die je brandt.” Het gaat er niet om alles van andere te pikken, maar het gaat erom dingen respect- en liefdevol te uiten en het vervolgens ook los te laten. Dit is wat mijn innerlijke criticus mij eigenlijk probeert te leren – op een onhandige manier.

Mijn wijze zelf over mijn persoonlijkheid

Mijn wijze zelf pakt deze les een stuk handiger aan. Hij laat mij weten dat ik karaktereigenschappen heb die niet heel voordelig zijn. Maar tegelijkertijd maakt hij ook duidelijk dat dit een volstrekt normaal gevolg is het van het mens-zijn. Hij laat mij ook weten dat er positieve manieren zijn om met je negatieve kanten om te gaan en dat dit tot waardevolle inzichten kan leiden. Maar daarvoor moet ik mezelf wel met een open hart omarmen.

Dat is heel leuk gezegd, maar hoe zet je dat dan om? Hoe omarm je jezelf?

Nou, ik zat onlangs zelf in een situatie waar mijn innerlijke criticus goed op dreef was en ik moest kiezen tussen zelfhaat en zelfliefde.

Ik had een hele erge ruzie met een huisgenoot. Er heerste al maanden spanning tussen ons over de huishoudelijke taken. De irritaties liepen steeds meer op en uiteindelijk escaleerde het. Voordat ik wist stond ik tegen haar te razen en te tieren. Ik voelde me zo verschrikkelijk slecht hierover dat ik ineens niet meer zo boos was op haar, maar op mezelf! Het automutilerende meisje dat al jaren verdwenen was, kwam ineens weer opdagen. Net als toen, voelde ik me een verschrikkelijk slecht mens en totaal onwaardig om op deze aarde zijn. Het leek alsof ik gevangen zat in het lichaam van mijn vijftien-jarige zelf. Ik voelde alleen nog maar intense zelfhaat, een samengetrokken maag en een versteend hart.

Godzijdank ben ik echter dat kind niet meer en kwam ik langzaam weer terug naar mijn huidige lichaam. Nadat ik bij was gekomen, had ik de kracht om naar mijn wijze ik te luisteren. Deze kwam met een hele duidelijk boodschap: vergiffenis! Niet alleen moest ik om vergiffenis vragen bij mijn huisgenootje, maar (bijna nog belangrijker) ik moest mezelf vergeven.

Uiteindelijk is de avond goed geëindigd, met veel liefde en begrip voor elkaar. Mijn driftbui en de daaropvolgende vergiffenis heeft tot een open communicatie geleidt. Ik heb geleerd dat vergiffenis een essentieel aspect is om dit scenario niet te laten herhalen.

De uitbarsting heeft er ook toe geleidt dat ik meer moeite ben gaan doen om mezelf te begrijpen. Blijkbaar voel ik me van binnen nog steeds waardeloos en een slecht mens. Ik heb nog steeds het idee dat mensen niet naar mij luisteren en mij niet interessant of belangrijk genoeg vinden.

Nu ben ik actief bezig met het verbeteren van mijn gevoel van eigenwaarde. Ik luister naar wat mijn innerlijke criticus te melden heeft, maar ik negeer zijn negatieve toon. Langzaamaan neem ik stapjes om mezelf te beteren. Wanneer dit een keer niet lukt, is dat ook geen ramp en wordt er niemand voor veroordeeld.

Wanneer je begint liefdevoller tegen jezelf te zijn, zul je merken dat je automatisch liefdevoller met andere mensen omgaat. Dat wederom zorgt ervoor dat je betere sociale contacten hebt en je ook nog eens goed over jezelf voelt. Langzaam maar zeker zul je merken dat de innerlijke criticus rustiger wordt en je wijze zelf meer inbreng heeft.

Mijn innerlijke criticus over dit blog

Ja, zelfs over dit blog heeft mijn innerlijke criticus wat te melden. Ik ben nooit echt een grote schrijfster geweest, maar ik wou dolgraag mijn inzichten en ervaringen met anderen delen. Maandenlang speelde ik al met de gedachten om een blog te schrijven, maar heb me altijd af laten houden door mijn innerlijke criticus. Hei zei dingen als: “Je kunt helemaal niet schrijven” en “Wie denk je wel dat je bent? Niemand interesseert zich voor jouw verhalen!”. Maar nu heb ik lang genoeg naar hem geluisterd en wordt het tijd om meer aandacht aan mijn wijze zelf te besteden.

Mijn wijze zelf over dit blog

Mijn wijze zelf had mij ingefluisterd dat het niet uitmaakt of ik slaag of faal; het belangrijkste is dat ik mijn hart volg. Ik heb niets te verliezen. En ook al is er maar één persoon die ik door middel van dit blog kan inspireren en motiveren, dan is het mij de moeite al dubbel en dwars waard geweest 🙂

Natuurlijk sta ik natuurlijk ook altijd open om zelf gemotiveerd en geinspireerd te worden door anderen, waar dit blog een uitstekend medium voor is. Als je dus zelf ervaringen of ideeën hebt over dit thema, dan hoor ik dat heel graag! Laat een reactie achter onder dit bericht een deel jouw inzichten met ons 🙂

Plaats een reactie