Vrees Je Schaduwkanten niet – Omarm ze

Ik moet iets opbiechten: Ik kan soms echt een kreng zijn. Het lijkt dan alsof een innerlijke duivel de overhand neemt en ervoor zorgt dat ik dingen zeg en doe waar ik later spijt van heb. Ik heb natuurlijk altijd al mijn “duistere kanten” gehad (Ik bedoel, wie niet?!), maar het spirituele pad is een uitdaging geweest voor mijn relatie met mijn schaduwkanten; het schrijven van spirituele posts heeft mijn relatie met mijn schaduw bijna helemaal geblokkeerd. Elke keer als ik het niet voor elkaar krijg om liefhebbend, begripvol, vergevingsgezind en aardig te zijn, voel ik me hypocriet. Hoe kan ik anderen ertoe aanmoedigen om deze eigenschappen te vertonen als ik zelf nog geeneens consistent voor elkaar krijg? 

Ik heb er echt heel hard aan gewerkt om deze innerlijke duivel een beetje te temmen, maar hoe beter ik mijn best deed om niet gemeen te zijn, hoe gemener ik werd. Totdat ik op gegeven moment gewoon niet meer onder de mensen wilde zijn, zodat ik niet meer kon snauwen. Op werk zorgde ik ervoor dat ik opdrachten nam met zo min mogelijk collega’s, thuis ontweek ik mijn huisgenoten en mijn sociale leven zette ik tijdelijk even stil. 

Dit werkte redelijk goed, totdat ik deze zomer bijna twee weken met mijn moeder doorbracht. Moet ik eigenlijk nog meer zeggen? Maakt niet uit hoe zen je bent, moeders (en andere mensen waar we zielsveel om geven) hebben op de een of andere manier de magische kracht om onze innerlijke duiveltjes op te roepen. En precies dat is dan ook gebeurd. 

Ik begin eerst even met wat achtergrondinformatie. De relatie met mijn moeder is erg speciaal. Ze is niet alleen mijn moeder, maar ook mijn spirituele lerares en mijn beste vriendin tegelijkertijd. Dankzij haar ben ik op het spirituele pad en ik ben haar daar oneindig dankbaar voor. Ondanks mijn dankbaarheid en het feit dat we elkaar niet heel vaak zien (Zij woont in Berlijn, ik in Amsterdam en we zijn allebei constant aan het reizen en altijd druk bezig), kon ik mijn innerlijke duivel er niet van weerhouden naar voren te treden. 

Het begon eigenlijk allemaal afgelopen jaar toen ze bij mij op bezoek was. Plotseling betrapte ik mezelf erop dat ik constant op haar aan het vitten was en dat ik haar de schuld gaf voor allemaal kleine dingen. Ik herkende mezelf niet en was niet bepaald gediend van deze nieuwe versie van mezelf. Ik had geen idee waar deze irritatie vandaan kwam en voelde me er echt heel naar onder. Ook al deelde ik mijn gevoelens heel openlijk met haar, werd de situatie niet bepaald beter. Ik voelde me nog steeds geïrriteerd en schaamde me ervoor zo een slechte dochter te zijn. Toen ze ging was ik bijna opgelucht, op z’n minst kon ik haar en mezelf niet meer verder kwetsen. 

Dit jaar was ik een beetje nerveus voordat ze kwam. Zou ik weer gemeen tegen haar zijn? Zou ik haar weer kwetsen? Ik verheugde me weliswaar erop haar weer te zien, maar ik was bang. Mijn leven voelde zo perfect op dit moment, ik wou het niet kapot maken door mijn innerlijke duivel te bezweren. 

De eerste dagen liepen soepel. Totdat mijn moeder weer eens te laat was. Haar tijdsmanagement is sinds ik klein ben al een issue voor mij geweest en heeft blijkbaar diepe wonden achtergelaten. Ik kon het plotseling gewoon niet meer laten: ik zeurde, zanikte en bekritiseerde haar aan één stuk door. Het hek was van de dam en mijn innerlijke duivel surfte op de golven met een glimlach op z’n gezicht…

Na een hele dag bekritiseerd te worden, was mijn moeders geduld ook op. Ze had echt haar best gedaan om mijn innerlijke duivel te negeren, maar ook zij had haar grenzen. Nu was het tijd voor haar innerlijke duivel om op het toneel te verschijnen. Ze schreeuwde me aan, eiste meer respect en zo niet zou ze per direct terug naar Berlijn rijden. Terwijl ze aan het razen en tieren was voelde ik ineens een raar gevoel van opluchting over me heen stromen. Ookal speelde ze de “jij-schrijft-spirituele-posts-dus-zou-jij-het-beter-moeten-weten-kaart”, voelde ik me geen mislukking of hypocriet meer. Wat was er nou precies gebeurd? 

Zelfobservatie 

Deze keer ging ik heel anders om met dit fenomeen. In plaats van me slecht te voelen voor mij en mijn moeder, observeerde ik gewoon wat er gebeurde. Ik had gewoon de zenuwen er niet meer voor om het te controleren. Of beter gezegd: Ik had er de zenuwen niet meer voor om het te proberen te controleren. Onze emoties te willen controleren is een illusie die ons ego in ons oor heeft gefluisterd. In waarheid kunnen we niets meer dan aandachtig bewust (mindful) te zijn. 

Dit is echt de belangrijkste en meest beslissende stap. Observeer jezelf gewoon en kijk wat er vervolgens gebeurt. Voel gewoon hoe het voelt als je geïrriteerd bent. Hoe voelt het om iemand te bekritiseren? Voel je het in je maag? In je borst? Gaat je hartslag omhoog? Voel het gewoon en blijf observeren. 

There is no coming to consciousness without pain. People will do anything, no matter how absurd, in order to avoid facing their soul. One does not become enlightened by imagining figures of light, but by making the darkness conscious.

Carl Jung

Oordeel niet  

Terwijl je met al je aandacht bij je innerlijke duivel bent, probeer niet te oordelen. Je bent menselijk. Wat betekent dat je je gebreken hebt en dat is helemaal ok. 

Terwijl ik mezelf zonder oordeel observeerde, maakte ik de ruimte voor een belangrijke observatie. Ik realiseerde me dat mijn innerlijke duivel helemaal geen duivel was, maar mijn gekwetste innerlijke kind. Blijkbaar voelde ik me aangevallen en had de behoefte om in de tegenaanval te gaan op de momenten dat ik me bedreigd voelde. Ik wilde helemaal niemand pijn doen, maar probeerde enkel mezelf te beschermen. In plaats van deze gevoelens gewoon te voelen, kwetste ik mijn innerlijke kind alleen nog maar meer door het weg te duwen en het schuldig te laten voelen. Mijn innerlijke kind voelde zich daardoor alleen nog minder veilig en had juist nog meer behoefte eraan zichzelf te verdedigen wat zich uitte alleen nog maar irritatie en agressie. 

Mijn oordeelvrije houding zorgde er niet alleen voor dat mijn innerlijke kind tot rust kwam, maar ook dat ik meer compassie kon opbrengen voor het innerlijke kind van mijn moeder. Ik wist dat die woorden niet naar mij gericht waren en dat het zo goed was voor haar om voor haarzelf op te komen. Mijn moeder is een hele zachtaardige vrouw die de confrontatie uit de weg gaat om de harmonie instand te houden, wat ertoe leidt dat sommige mensen over haar grenzen gaan. Op dat moment was ik gewoon zo trots op haar. Ik was zo blij om te zien dat ze zichzelf en haar gekwetste innerlijke kind beschermde. Natuurlijk had haar manier nog ruimte voor verbetering, maar op dat moment was het gewoon het belangrijkste dat ik beide onze duiveltjes de ruimte gaf om gewoon te zijn. In een safe space

Het is niet makkelijk om niet te oordelen als je net midden in een ruzie zit. Als het niet lukt, dan is dat ook helemaal goed. Wat voor nut heeft het om jezelf ervoor te veroordelen dat je jezelf veroordeelt, niet dan? Kom gewoon terug naar je aandachtige zelfobservatie. Observeer hoe je jezelf of de ander veroordeelt, hoe dat voelt en wat je jezelf vertelt op dat moment. Als dat het enige is wat je kunt doen, dan is dat al meer dan genoeg. 

The way out of judgment begins when you witness the judgment without more judgment .

Gabrielle Bernstein

Geef je over aan het hier en nu 

Wanneer je op het spirituele pad bent, betekent dat te leren jezelf over te geven en situaties te accepteren. Maakt niet uit waar je net moeite mee hebt, ook al is het dat je moeite hebt om je aan je spirituele waarde te houden, dan is dat gewoon zo. De non-acceptatie van een situatie is een vorm van weerstand en wanneer je niet kunt accepteren dat je even niet in alignment bent, dan ben je verder van huis dan wanneer je gewoon kunt toelaten dat je eventjes out of alignment bent. 

Als ik mijn irritatie weg gerationaliseerd of genegeerd had, had ik me alleen maar verzet tegen de waarheid, maar had ik ook niets opgelost. Ik kon niet gewoon mijn ogen sluiten voor de waarheid en hopen dat het magisch zou verdwijnen. Ik kon het alleen maar aandachtig observeren en ik kon erop vertrouwen dat het me ergens heen ging leiden. Klaarblijkelijk kwam het ergens vandaan en er moest gewoon een diepere reden voor zijn…

Alles gebeurt met een reden  

Zoals ik al zei, begreep ik op gegeven moment dat dit hele gebeuren te maken had met mijn innerlijke kind dat in feite alleen probeerde de pijn te ontwijken die het maar al te goed kende. Toen ik probeerde mijn gevoelens te onderdrukken en te negeren afgelopen jaar, onderdrukte en negeerde ik in principe mijn innerlijke kind. Logisch dat het dit jaar weer terug kwam. 

Had ik dan afgelopen jaar anders moeten handelen? Nee. Afgelopen jaar was ook gewoon wat het was. En er waren waarschijnlijk goede voor dat ik juist die ervaring heb gemaakt. Misschien moest ik gewoon de ervaring maken dat ik mijn innerlijke kind niet gewoon kan onderdrukken. Hoe dan ook, ik kan de tijd niet terugdraaien en er zit weinig anders op dan gewoon te accepteren wat er gebeurd is en erop te vertrouwen dat het allemaal een goede reden heeft gehad.

Dit jaar leerde ik dat dat waar ik me zo tegen verzet soms precies is wat ik moet doen. Ik was zo bang dat ik “onspiritueel” of hypocriet zou zijn als ik uit balans zou raken. Maar nu heb ik geleerd dat ik niet alleen mijn schaduwkanten heb moeten omarmen, maar dat het uiten ervan ook een belangrijk onderdeel van mijn ontwikkeling was. Mijn schaduwkanten zijn namelijk helemaal van demonische aard, maar niets meer dan een uiting van mijn gekwetste innerlijke kind. En de volgende stap in mijn ontwikkeling was het om vrede te sluiten met mijn innerlijke kind en het ervan te verzekeren dat het echt gewoon zo mag zijn als het is. Zelfs als het boos of geïrriteerd is. Nadat ik deze spirituele blokkade doorbroken heb heeft mijn kind opgelucht kunnen doorademen en voelde ook minder de behoefte om zichzelf te verdedigen (lees: gemeen en kritisch te zijn).

Falen is onmogelijk  

Uiteindelijk is het onmogelijk om fouten te maken. De enige fout die we kunnen maken is het om onze “mislukkingen” als fouten te zien en niet als waardevolle sleutels naar het volgende level. De pijn die wij ervaren van onze fouten is per slot van rekening niets meer dan een drijfveer om te groeien en om te leren hoe we het beter kunnen doen. 

En de beste manier om van deze fouten te leren is het door aandachtig te blijven. Wanneer we de ongewilde delen van onszelf wegduwen, saboteren we uiteindelijk alleen maar het proces. En ik weet dat het idee heel eng klinkt. Het idee dat je dit oncontroleerbare en wilde gedeelte van jezelf zo maar vrij zou moeten laten. Maar hoe wil je ooit van je schaduwkanten leren als je het constant blijft onderdrukken? Soms moet je het gewoon laten gaan om te zien waar het echt voor staat. Waag deze sprong in het duister, uiteindelijk heb je toch niets te verliezen. Want falen is onmogelijk zolang we mindful blijven. 

Het spirituele pad is een reis, niet een doel

Je noemt het niet voor niets een pad. Als het het idee was dat je perfect was vanaf het moment dat je op het pad komt, zou het geen pad meer zijn. We komen weliswaar met elke stap dichterbij, maar we dragen nog zoveel bagage met ons mee, vroeger of later zullen we onder het gewicht bezwijken. Voordat we een deel van de bagage achter kunnen laten, moeten we er eerst een paar kilometer mee gelopen hebben. We moeten onze bagage zorgvuldig bestuderen en moeten een bewuste beslissing maken over de dingen die we achter willen laten. Uiteindelijk zal de bagage lichter worden, hoe verder we komen op het pad. Maar daarvoor moeten we eerst de bagage echt kunnen zien en kunnen accepteren. En dat kost tijd. Tijd in de we geconfronteerd worden met delen van onszelf die we liever niet zouden willen zien. 

Meteen van begin af aan “perfect” te willen zijn is niet alleen onmogelijk, het is eigenlijk een wens die gestuurd wordt door ons ego. En waarschijnlijk trapt iedereen er vroeger of later in. Omdat onze wens om perfect te zijn uiteindelijk ook maar een les is die we moeten leren. Onze behoefte naar perfectie zal mislukken en het zal pijn doen, totdat we stoppen onszelf ervoor te veroordelen en we de tijd nemen om te observeren wat er echt gaande is: We hebben niet alleen maar het recht om te zijn wie we zijn, we moeten onszelf ook kunnen toestaan zo te zijn als we zijn om de volgende stap op deze levenslange reis te kunnen maken. 

The privilege of a lifetime is to become who you really are.

Carl Jung

Plaats een reactie