Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Heel Worden - Integratie van Ziel en Ego

4. april 2021 • Katja Laurien

Soms kan het bewandelen van het spirituele pad zeer vermoeiend en verwarrend zijn. Persoonlijk heb ik vooral met de vraag te kampen gehad waarom we eigenlijk zowel een ego als ook een ziel hebben. En hoe komt het dat voor de meeste mensen vaak makkelijker is om hun ego te volgen dan hun ziel? Waarom is de stem van onze ziel zo zachtjes vergeleken met die van ons ego? Het feit dat ik nooit echt tot een bevredigend antwoord ben gekomen heeft me zo nu en dan ook wel aan het spirituele pad doen twijfelen. Ik was het zat om constant het gevoel te hebben de één of de ander te onderdrukken - een combinatie van de twee leek onmogelijk.

In de afgelopen tijd ben ik steeds vaker op een verklaring gestoten die de oorsprong van onze ziel en de rol van ons ego op een hele inzichtelijke manier verklaart. In deze post wil ik graag deze zichtwijze met je delen, omdat het mij zeker heeft geholpen om deze ogenschijnlijk tegenstrijdige delen in mezelf te integreren - en me dus heeft geholpen om een beetje meer heel te worden.

Gek genoeg heeft vooral het begrip van de rol van ons ego mij enorm verder geholpen en niet perse de inzichten in onze ziel. De meeste mensen op het spirituele pad (inclusief mijzelf dus!) hebben er moeite mee om hun ego te accepteren. Ze denken dat ze “slechte” mensen zijn als ze “negatieve” gevoelens of gedachten hebben. Ook al is de intentie natuurlijk goed, blijft het ontkennen van onze negatieve emoties een vorm van weerstand. En weerstand is altijd een bron van lijden.

Als menselijke wezens hebben wij nou eenmaal een ziel en een ego, zo zijn we ontworpen. We kunnen geen afkorting naar verlichting nemen door ons ego te ontkennen. Dit zal ons op den duur alleen maar verder wegbrengen van onze ziel, omdat we nog niet kunnen herkennen dat het de taak van het ego is om de ziel te versterken. De reden dat we ons zo verdeeld voelen tussen onze ziel en ons ego, heeft ermee te maken dat we eigenlijk in twee werelden tegelijkertijd leven: in een fysieke wereld en een spirituele wereld. We zijn spirituele wezens die een menselijke ervaring maken. Het ego is de uitdrukking van de fysieke wereld en de ziel de uitdrukking van de spirituele wereld.

Voordat we op de fysieke aarde zijn gekomen, heeft onze ziel besloten welke lessen het wil leren. Om deze lessen te leren moet het specifieke ervaringen maken met de “hulp” van andere zielen. Dit is hoe de zogenaamde zielscontracten ontstaan. In deze liefdevolle omgeving van het spirituele spreken de zielen met elkaar af om elkaar te helpen met hun wederzijdse groei gedurende hun fysieke ervaring.

Wanneer de ziel dan op de wereld komt wordt het gepaard met een ego. Het ego is bijzonder belangrijk voor de ziel - zonder het ego kan het de lessen niet leren. Om echt in de ervaring van het mens-zijn te kunnen duiken, moet de ziel dus ook zijn eigen ware aard vergeten. Alleen door echt geïdentificeerd te zijn met het ego kan de ziel de mate van pijn ervaren die het nodig heeft om zijn innerlijke wijsheid te herwinnen. Om die reden moeten we dus ook echt door onze ervaringen heen gaan om onze energieën te kunnen transformeren.

Daarom werkt spiritueel bypassing dus ook niet. Aangezien we spirituele wezens zijn die een menselijke ervaring maken, kunnen we niet gewoon zomaar beslissen dat we de menselijke ervaring niet maken. In feite is dat alleen een strategie van het ego om zich superieur te voelen ten opzichte van anderen. Er is niets mis mee om een ego te hebben. Het hebben van een ego is onderdeel van het spel en is juist enorm nuttig! Door onze ego’s te onderdrukken en te ontkennen, ontnemen we onszelf en anderen de kans om te transformeren. Ook al kiezen we ervoor om ons ego te ontkennen is dat in principe geen probleem. De spirituele bypass zal automatisch steeds meer pijn doen, totdat we de pijn op gegeven moment niet meer kunnen dragen en we ertoe gedwongen zijn om de ervaring te maken waar onze ziel om gevraagd heeft.

We kunnen geen fouten maken. Alles is hoe het bedoeld is om te zijn. Het is het pad dat onze ziel gekozen heeft. En daarom speelt overgave zo een belangrijke rol in het leven. Zoals ik zei heb je een bepaalde mate aan pijn nodig, doordat je óf weerstand biedt óf je ergens aan vastklampt (weerstand en vasthouden zijn in principe twee kanten van dezelfde medaille), maar er komt een punt waar je moet kiezen hoeveel pijn je nog wilt ervaren. En op precies dat punt wordt het samenspel tussen ego en ziel duidelijk. Dankzij het ego kom je bij de pijn, maar uiteindelijk beslist de ziel wanneer het lijden een eind neem en het tijd wordt de les te accepteren die ten grondslag ligt aan de pijn. Wil jij jezelf verder als slachtoffer waarnemen of kies je ervoor met eerbied de les te aanvaarden en de volgende in ontvangst te nemen?

Ik weet dat vooral dat gedeelte van de slachtofferrol niet altijd even positief op wordt gevat door de meeste mensen. Veel van mijn (voormalige) huisgenoten en een paar van mijn beste vrienden zijn sociaal activisten die mij al meerdere keren achter het behang hadden willen plakken voor mijn opmerkingen over spiritueel self-empowerment. Ik snap totaal waarom zij denken dat deze lijn van denken problematisch is en dat zou het ook wel degelijk zijn als we enkel menselijke wezens waren. Maar we zijn vergeten dat we spirituele wezens zijn die een menselijke ervaring maken en dat we enkel onze zielscontracten uitleven. Er is geen onderdrukker en geen onderdrukte, er is enkel energie. En wij kiezen waar wij onze energie plaatsen en hoe we ze laten vloeien.

Ik zeg niet dat activisme of anderen willen helpen slecht of nutteloos is. Nee, als je ziel zich geroepen voelt om dat te doen, dan moet je dat zeker doen. Ik wil je enkel op de pijn en ellende wijzen die jij bereid bent om in jouw roeping te stoppen. Ongelijkheid is al ontzettend pijnlijk, maar tot op welke hoogte wil je dat verergeren door middel van je woede, verwijten en een slachtofferhouding? Naast het feit dat je je economische en sociale middelen laat nemen, geef je anderen ook actief de macht om uit jouw energetische bron te putten. Ik spreek natuurlijk vanuit een geprivilegieerde positie, maar er zijn voldoende voorbeelden van mensen die onder onmenselijke omstandigheden, dodelijke ziektes of immense emotionele pijn (zoals Viktor Frankl, Michael A. Singer, Scarlett Lewis, Anita Moorjani, etc.) de wereld hebben bewezen dat dit levensfases zijn die getranscendeerd kunnen worden, mits je ervoor kiest de vrijheid in jezelf te herkennen. Het inzicht dat jij degene bent die je eigen vrijheid creëert, leidt automatisch tot de realisatie dat jij ook degene bent die aan je pijn en frustratie vasthoudt door jezelf als slachtoffer te positioneren.

Hoe vaker we er bewust voor kiezen om ons leven en zijn lessen te aanvaarden, hoe meer we ons zullen herinneren aan onze ware aard. En daar gaat het in dit leven uiteindelijk om. Het gaat niet om het opstapelen van welvaart, gelukkig getrouwd te zijn of van aanzien te genieten. Het gaat er enkel om ons eraan te herinneren dat we perfecte zielen zijn in een imperfect menselijk omhulsel. Om die reden is ons bewustzijn zo ontzettend belangrijk. Ons bewustzijn en het vermogen om onszelf en anderen vanaf een afstandje te observeren helpt enorm bij het ontwaken van de ziel. Hoe bewuster je bent, hoe meer je ziel zich aan zijn oorsprong zal herinneren. Dit herinneringsproces zal in kleine stappen gebeuren en het zal erop lijken dat je ziel zo nu en dan weer in slaapt valt, zodat het verder zijn lessen kan leren.

Het spel van het leven is het om onze ziel langzaam te doen ontwaken met behulp van ons bewustzijn. Wanneer onze ziel helemaal ontwaakt is, is het spelletje afgelopen. Als je dit wereldse spel dus eigenlijk nog heel graag speelt, dan zul je je ziel moeten vergeven voor haar amnesie en zul jezelf moeten toestaan om in pijnlijke en ego-gedomineerde situaties terecht te komen. Onze ziel zal zich steeds vaker herinneren. We zullen haar stem steeds vaker en duidelijker horen, in de vorm van een stille begeleider die ons de juiste weg wijst. Dit is heel belangrijk om te onthouden. Veel mensen denken dat overgave betekent dat we moeten opgeven of inactief moeten zijn. Dat is niet waar! Alleen door overgave kunnen we kalm en stil genoeg zijn om de impulsen voor de juiste actie aan te voelen. Hoe vaak heb jij juist gehandeld toen je vanuit angst, woede of schuldgevoel handelde? En hoe vaak heeft je (misschien onlogische) buikgevoel je teleurgesteld?

Ondanks de amnesie van onze ziel resoneren de meeste mensen wel met het idee dat er meer is in dit leven dan we zien en ervaren. Misschien zijn onze ego’s nog te bang om deze waarheid te erkennen en dat is helemaal prima. Iedereen loopt zijn unieke pad op deze aarde en het is absoluut niet nodig om iemand - of onszelf - tot een bepaald inzicht te dwingen die we nog niet hebben of we niet bereid zijn om te omarmen. Iedereen heeft zijn eigen tijd om tot de realisatie te komen dat onze angsten en pijn (in de spirituele wereld) niet gerechtvaardigd waren, maar dat dat precies was wat we nodig hadden om verder te komen. Het bevatte precies de les en de boodschap die ons de mogelijkheid heeft gegeven om dat te doen en te bezitten waar onze unieke ziel naar verlangd heeft.

Volgende keer dat je dus vast zit in een negatieve emotie, realiseer je dat het okay is waar je bent - ook al in zit je in de slachtofferhouding! Dit is de stap die je ziel jou heeft willen laten nemen en jouw taak is het om deze te ervaren en te accepteren. Er is geen duwen, geen trekken, geen controleren, geen weerstand, geen vastklampen - enkel overgave. De ervaring kun je het best met je lichaam opnemen en niet met je geest. Onze geest is een krachtig werktuig in het veranderen van dingen, wat we op dat moment niet willen. De geest zal proberen de controle over te nemen en het verhaal te versterken, waardoor het lastiger wordt de ervaring te transcenderen. Onze gevoelens zonder weerstand te voelen, aan de andere kant, geeft de energieën de kans om te vloeien waardoor ze getransformeerd kunnen worden. Door onze ervaringen te belichamen beginnen we langzaamaan onze ziel en ons ego te integreren - waardoor we heel worden. We openen ons voor het feit dat we spirituele wezens zijn die een menselijke ervaring maken, waardoor we beide aspecten van ons leren te omarmen. We voelen niet meer de neiging om één van de twee te onderdrukken wat tot een vervuld leven leidt - vol van gezegende pijn, gelukzalige emoties en betekenisvolle ervaringen.