Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Het Heilige Verlangen naar Liefde

7. november 2021 • Katja Laurien

We hunkeren allemaal naar liefde. Dat is gewoon een feit. We zijn erop geprogrammeerd om ons met onze medemensen op verschillende manieren te verbinden. En toch lijkt het alsof steeds meer mensen er vrede mee hebben om single te zijn of geen vrienden te hebben. In deze post wil ik het graag hebben over het gebrek aan behoefte om ons te willen verbinden en zal ik me met name focussen op romantische relaties.

Laten we beginnen met de vraag waarom we ons zo weerzetten tegen onze eigen menselijke natuur door ons van de liefde af te kappen? Er zijn verschillende redenen, maar hier wil ik ingaan op drie redenen die van spirituele, maatschappelijke en persoonlijke aard zijn. Laten we beginnen met de spirituele reden om onze behoefte aan liefde te ondermijnen. Eén van de meest bekende uitspraken van de Buddha is dat verlangen de oorzaak van het lijden is. Wanneer we iets echt heel graag willen zijn we emotioneel gevangen wat tot pijn leidt. Daarom beslissen veel mensen op het spirituele pad - veelal met hun ratio - om hun verlangens niet na te gaan, zelfs als het het verlangen naar liefde is. Per slot van rekening kunnen we ook niet gekwetst worden als we nergens naar verlangen. In plaats daarvan proberen we van onszelf te houden, zodat we onszelf helemaal kunnen voorzien van al onze wensen. Uiteindelijk ligt het geluk toch in onszelf, waarom zouden we dan proberen om andere mensen daarbij te betrekken?

Onze Westerse maatschappijen proberen ons ook te doen geloven dat we zwa en stom zijn als we naar liefde hunkeren. Wanneer we hopeloos op zoek zijn naar een relatie maken we een behoeftige en afhankelijke indruk. De waarde van persoonlijk onafhankelijkheid heeft enorm toegenomen in de afgelopen decennia tijdens de overgang van een collectivistische maatschappij naar een individualistische maatschappij. Tegenwoordig is een mens succesvol als hij compleet onafhankelijk is, financieel en emotioneel. Onze maatschappij kijkt neer op mensen die hun leven niet op een rijtje hebben en afhankelijk zijn van de staat of van hun medemens. Ook al zullen de meeste mensen hun mening hierover niet zo vrij uiten, weten we allemaal dat emotioneel afhankelijke mensen volgens de maatschappij losers zijn. En wie wil er nou een loser zijn in de ogen van de maatschappij? Dus beslissen we dat het beter is om onze behoefte aan liefde en verbinding diep in ons binnenste te begraven. Misschien wordt iemand op een dag verliefd op onze dappere onafhankelijkheid.

Natuurlijk hebben de Buddha en de maatschappij hun gegronde redenen om te impliceren dat emotionele afhankelijkheid verschrikkelijke gevolgen kan hebben voor ons welzijn. En we hebben allemaal wel eens ervaren hoe pijnlijk deze afhankelijkheid kan zijn. Ik heb het niet per definitie over al die afwijzingen en mislukte relaties, die we allemaal wel eens hebben meegemaakt. Het begint allemaal nog veel eerder, tijdens onze kinderjaren. Kinderen zijn letterlijk afhankelijk hun verzorgers. En ze zijn niet alleen financieel afhankelijk van ze, maar ook emotioneel. Ze hebben liefde en verbinding nodig om te overleven. Vooral hele kleine kinderen volgen hun natuurlijke instinct om hun behoefte naar liefde te bevredigen en ze eisen het zonder zich ervoor te schamen. Wanneer ze ouder worden merken ze echter de hoeveelheid liefde en de kwaliteit ervan niet altijd bevredigend is. Dit is niet de fout van de ouders, zelfs de beste ouders kunnen simpelweg niet 24/7 voldoen aan de behoefte voor aandacht en geruststelling die een kind nodig heeft. Om teleurstelling te vermeiden leren we uiteindelijk allemaal om ons verlangen naar liefde te controleren - en sommige doen dat beter dan andere. We leren dat we niet teleurgesteld en afgewezen kunnen worden als we niet om liefde vragen. Tegelijkertijd denken we dat als we onze geliefde verzorgers niet lastig vallen met onze nood aan liefde, dat ze ons misschien belonen met hun waardering voor ons goede gedrag. Sommige van ons zullen ervaren hebben dat “liefde” en “aandacht” pijnlijk zijn, wanneer onze ouders ons controleren en verstikken, dus beslissen we dat het veiliger voelt om de verbinding te verbreken.

Ik denk dat het wel duidelijk is waarom zo velen van ons moeite hebben om toe te geven dat ze eigenlijk hunkeren naar liefde en verbinding. Ik weet zelf ook heel erg goed hoe eng het kan zijn om openlijk naar verbinding te verlangen. De aandacht die ik van mijn ouders heb gekregen is niet altijd optimaal geweest, vooral toen ze na hun scheiding op mijn vijfde in verschillende landen en zelfs op verschillende continenten woonden. Ik moest altijd een van hen missen, dus leerde ik mezelf aan om de ouder die er niet was nooit echt te missen. Toen ik op mijn zestiende voor het eerst alleen op vakantie ging was ik dan ook apetrots op mezelf dat ik ze allebei geen seconde miste. Ik voelde me sterk, onafhankelijk en vrij. Later als volwassene heb ik grootste gedeelte van mijn leven als single doorgebracht en ik kan zeggen dat mijn relaties een stuk zwaarder waren dan mijn single periode. Zo nu en dan miste ik de liefde en verbinding, maar zodra ik me herinnerde aan de pijn van de relaties, was dat verlangen ook weer snel voorbij. Als single voelde ik me op z’n minst sterk en vrij.

Gedurende de jaren heb ik gelukkig maar veel geleerd van mijn relaties en ook van de tijd als single. Mijn meest recente relatie was dan ook voor het eerst heel vredig en leuk. Als gevolg daarvan was ik dus ook niet bang om in een nieuwe relatie te stappen toen het over was en voelde ik zelfs een sterk verlangen om weer in een relatie te zijn. Ik merkte al snel op dat ik ongemakkelijk werd van dit verlangen. Ik schaamde me voor mijn verlangen en maakte me zorgen dat ik een behoeftige en zwakke indruk zou maken. Mijn hele leven lang heb ik zo hard aan mijn onafhankelijkheid gewerkt, nu voelde het alsof ik mezelf aan het bedriegen was. Maar het verlangen was er nou eenmaal, dat was een onmiskenbaar feit in mijn realiteit.

Gedurende de jaren op het spirituele pad heb ik geleerd dat de toestand waar ik in zit en mijn gevoelens die daarbij horen, een belangrijk indicator zijn voor wat ik echt wil in het leven. Ik voelde me heen en weer geslingerd tussen mijn verlangen om me sterk en vrij te voelen en mijn verlangen naar een betekenisvolle verbinding met een ander. Normaalgesproken zou mijn wens om me vrij te voelen winnen, maar enkel omdat ik ook geen leuke herinneringen had aan vaste relaties. Maar deze keer wist ik wel dat een relatie niet meteen betekent dat je gevangen zit en pijn leidt. Nu ik wist dat een gezonde relatie geen illusie is, hoe kon ik dan niet naar iets verlangen wat me oprecht een goed gevoel geeft?

Het duurde een tijdje om uit te vinden hoe ik mijn verlangen naar liefde kon combineren met een tevreden single-bestaan. Zoals gewoonlijk, stond ik mezelf gewoon toe om alles te voelen. Ik voelde mijn verlangen en mijn weerstand tegelijkertijd, zonder oordeel. Nadat ik een tijdje mijn gevoelens had geobserveerd, realiseerde ik me dat et eigenlijk heel aangenaam was om mijn verlangen te voelen. Ik voelde me levendig, vervuld met vreugdige anticipatie en op z’n tijd gaf het me het gevoel heel erg geliefd te zijn. Tegelijkertijd besefte ik me dat mijn weerstand gebaseerd was op angst. Niet perse op de angst om afgewezen te worden, maar op de angst niet te weten of iemand mij kan afwijzen zonder dat ik mezelf daarbij verlies. Ik was niet bang dat een ander me zou afwijzen, maar dat ik mezelf zou afwijzen.

Ik besefte me dat mijn singlejaren mij enorm hebben geholpen om me met mezelf in verbinding te brengen en erop te kunnen vertrouwen dat ik een mezelf een goede vriend ben. Ik heb er dus ook geen spijt van dat ik relaties op een afstand heb gehouden, omdat het precies was wat ik nodig had om met mezelf te kunnen verbinden. Het was wat ik nodig had om aan mijn eigen interne veiligheid te werken. Dus laat je hoofd niet hangen als je voelt dat alleen al het idee van liefde en verbinding je overweldigt. Dit is een teken dat je aan je “inner bonding” moet werken en je moet beginnen om jezelf te vertrouwen. Zorg er alleen voor dat je deze tijd als single niet gebruikt als excuus om niet te hoeven committen, maar om jezelf voor te bereiden op een gezonde relatie.

Daarnaast realiseerde ik me ook dat er nog een andere factor is die het verlangen naar liefde onnodig moeilijk maakt: Het verlangen naar een bepaalde persoon. Naar mijn mening had de Buddha namelijk eigenlijk moeten zeggen dat verlangen zelf niet het probleem is, maar het verlangen naar iets specifieks tot lijden leidt. Iemand anders te willen controleren is namelijk bijzonder frustrerend en creëert lijden. Als je heel erg honger hebt en je wilt enkel een zeldzame delicatesse eten, zul je ongetwijfeld lijden. Maar als je honger hebt en je bent onderweg naar de markt en je wilt gewoon iets eten dat vers en voedzaam is, zul je snel iets vinden dat je aanspreekt en smullen maar! Het maakt ook niet uit of we een specifiek persoon willen of dat we wachten op een specifiek type persoon, hoe dan ook koppelen we ons op die manier los van ware liefde. Uiteindelijk wachten alleen op de “perfecte match” omdat we ons te onzeker voelen van binnen. We wachten op iemand bij die we ons nooit meer onzeker of gekwetst hoeven te voelen. Aangezien deze persoon niet bestaat, wachten we voor de rest van ons leven. Wanneer we eenmaal realiseren dat er een hele hoop mensen op aarde zijn met die we een betekenisvolle verbinding kunnen aangaan, zijn we in feite vrij. Dan kunnen we namelijk ook de mensen laten gaan die niet in ons geïnteresseerd zijn of die niet in staat zijn zich met ons te verbinden zoals wij dat zouden wensen. In plaats daarvan kunnen we mensen in ons leven laten die wel geïnteresseerd en die zich wel met ons kunnen verbinden en gewoon de tijd met hen genieten zolang het duurt. En als het dan toch over gaat, dan kun je ook deze persoon laten gaan, omdat je weet dat er nog zo veel andere mensen zijn met die je deze diepe vorm van liefde kunt delen en het niet alleen in één persoon te vinden is. Dit is een uitdrukking van vrijheid, vrede en liefde - allemaal tegelijkertijd.

We lijden in de liefde niet alleen omdat we geloven dat we door een specifiek persoon geliefd zouden moeten worden die hier helaas niet aan kan voldoen, maar ook omdat we geloven dat liefde schaars is. Dat is echter niet het geval. Liefde voelt schaars aan, omdat we het weg blijven duwen uit onze angst om het naar binnen te laten. We kunnen alleen liefde ontvangen als we de liefde toestaan om binnen te komen - dat is een universele wet. Zolang we bang zijn om liefde te ontvangen of te geven, zullen we het simpelweg ook niet ontvangen In plaats daarvan zullen we enkel lessen ontvangen die ons helpen om de ware liefde te ontvangen. Zelfs wanneer we ware liefde ontvangen zullen we niet on staat zijn om het te herkennen op grond van onze angst. We zijn dus nog geeneens in staat om de liefde te herkennen als het voor onze neus staat en daarom denken we dat het schaars is. In waarheid is de liefde echter overal. Daarom kan het verlangen om liefde te ontvangen geen lijden creëren, omdat het er in overvloed is. Dat is ook de reden waarom het verlangen om te ademen zelden lijden creëert.

Wanneer we beginnen te herkennen dat de macht in onze handen ligt, kunnen we beginnen te ontspannen. We weten dat we nog de ander, nog de situatie hoeven te controleren. Het enige dat we moeten doen is onze eigen interne veiligheid vinden, die het wederom veel makkelijker zal maken om onszelf toe te staan ons verlangen naar liefde te voelen. Door onszelf toe te staan om het verlangen naar liefde te voelen, is het alsof we de liefde een uitnodiging sturen. Het enige wat we dan nog moeten doen is achterover leunen, ontspannen en erop vertrouwen dat de liefe onze uitnodiging zal aanvaarden. Per slot van rekening hunkeren we allemaal naar liefde en verbinding, of we sterk genoeg zijn om dat toe te geven of niet. Hoe meer deze behoefte onderdrukken, hoe pijnlijker het zal worden. Ook al lijkt het eng en moeilijk, sta jezelf toe om je eigen instinct te volgen en open je hart voor het heilige verlangen naar de liefde.