Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Verander Je Brein - Verander Je Leven

7. maart 2021 • Katja Laurien

Waarom is het zo lastig om langdurige verandering teweeg te brengen? Is onze wil te zwak? Onze wens niet sterk genoeg? Of zijn we gewoon incapabel? Nee, we zijn gewoon menselijk. Iedereen voelt weerstand voor verandering. Het is helemaal normaal. Het is namelijk onderdeel van onze biologie om weerstand te bieden aan verandering, vooral als het instandhouden van de status quo ons overleven niet bedreigd. Verandering impliceert inspanning en moed om te exploreren, waardoor we makkelijk verdwaald kunnen raken buiten onze comfortzone. Onze hersenen zijn erop geprogrammeerd ons te beschermen voor mogelijke schade, zoals het verkennen van onbekende en donkere gebieden. Ook al zijn onze bekende gewoontes, levensstijlen en relaties ongemakkelijk, ze doden ons niet. En daarom zullen onze hersenen er verder aan vast blijven houden, puur om zeker te gaan dat we verder blijven overleven en niet op het idee komen om gevaarlijke risico’s te lopen. Gelukkig maar toont de wetenschap aan dat het mogelijk is om onze breinstructuur te veranderen en op die manier letterlijk het leven te creëren dat wij willen. Per slot van rekening is het allemaal een kwestie van bewustzijn en in deze post wil ik je helpen om dit bewustzijn te creëren, zodat jij jouw hinderlijke gewoontes aan de kant kunt zetten en je kunt beginnen je droomleven te leiden.

Zorg ervoor dat je het Wilt

Wij mensen zijn nogal complex. Weinig dingen zijn zoals ze op het eerste gezicht lijken, zoals het weten wat we echt willen. Het klinkt vrij logisch dat je alleen dat kunt veranderen wat je echt wilt, maar de kansen zijn groot dat je nog geeneens echt weet wat je wilt. Misschien is er een gedeelte in jou die de verandering echt wil, maar een ander gedeelte houdt het tegen. Maak jezelf duidelijk welk gedeelte het is dat bang is voor verandering en dat vast wil houden aan het bekende. Wat is het dat je ervan weerhoudt om verder te gaan? Waarom ben je bang de sprong te wagen? Heeft je gewoonte misschien een verstopt voordeel? Of heb je het gevoel dat je het niet verdient?

Mij is opgevallen dat intrinsieke motivatie dat gedeelte in mij dat weerstand biedt automatisch uitschakelt. Extrinsieke motivatie wordt vaak gevoed door angst, zorgen of een behoefte om te controleren, wat een invloed kan hebben op de mate waarin je echt wilt veranderen. Wanneer je wilt veranderen omdat je bang bent, dan is het je ego dat wilt veranderen en niet je Ware Zelf. En wanneer je wens wordt aangedreven door je ego, dan krijg je alleen al bij de gedachte aan de gewenste verandering gevoelens van angst, paniek, woede en schaamte. Deze gevoelens leiden ertoe dat je liever weg wilt rennen en al je energie wordt gebruikt voor het reguleren van deze negatieve emoties in plaats van het teweegbrengen van positieve verandering.

Intrinsieke motivatie, aan de andere kant, wordt aangedreven door je Ware Zelf en is uitgericht op groei, harmonie, verbinding en liefde. Je kunt makkelijk herkennen of je intrinsiek gemotiveerd bent, omdat het je een gevoel van hoop, zelfliefde en empowerment zal geven. Wanneer je vol bent van deze positieve gevoelens, zal het veel gemakkelijker zijn om actie te ondernemen en zul je daarbij ook veel meer plezier beleven. Je voelt niet meer het slachtoffer van je huidige situatie, maar in plaats daarvan ben je de kapitein van je toekomst.

Ik zal je een voorbeeld geven hoe ik een gewoonte relatief snel veranderd heb op grond van een perspectief-shift van een extrinsieke naar een intrinsieke motivatie. Ik heb 16 jaar lang gerookt. In de tussentijd heb ik meerdere keren geprobeerd te stoppen, waarvan ik zelfs een keer een jaar gestopt was (mijn vader had beloofd een laptop voor me te kopen - natuurlijk ben ik weer begonnen nadat ik de laptop had). Mijn hoofdmotivatie om te stoppen was angst en schaamte. Angst omdat ik me zorgen maakte om mijn gezondheid en schaamte omdat ik me besefte dat er in veel culturen neergekeken werd op rokers. Ik reisde veel en maakte me met elke sigaret die op stak zorgen dat ik de lokale cultuur niet respecteerde. Ik kon mijn sigaret amper meer genieten, maar ik zat vast in de greep van mijn verslaving.

Blijkbaar was mijn angst en schaamte niet de juiste motivatie om te stoppen. Ik bleef jaar in, jaar uit verder roken, geplaagd door deze nare gevoelens. Tot ik me op een dag besefte dat mijn echte probleem de verslaving zelf was. Boven alles wilde ik gewoon vrij zijn. Plotseling werd mijn wens om te stoppen met roken niet meer begeleid met beelden van longkanker en boze blikken van lokale mensen, maar met een gevoel van vrijheid en empowerment. Daarnaast begon ik mezelf en mijn lichaam ook steeds meer te respecteren en wilde ik simpelweg mijn “innerlijke tempel” niet dagelijks verontreinigen met deze gifstoffen. Met behulp van een boek (Jan Geurtz - De Opuchting) kon ik uiteindelijk deze 16 jaar lang durende gewoonte binnen een paar dagen opgeven. Ik rook nog steeds af en toe een sigaret met een glas wijn, maar ik ben nu al vijf jaar verslavingsvrij en word ik ook niet meer dagelijks door mijn negatieve scenario’s geplaagd.

Zorg ervoor dat je het Kunt

Voor sommige mensen is deze eerste stap voldoende om hun gedrag te kunnen veranderen. Maar in de meeste gevallen zullen we nog een stap verder moeten gaan:in die diepte van ons onderbewustzijn. Zelfs als we echt iets willen veranderen, moeten we ook zeker gaan dat we het kunnen veranderen. We hebben allemaal te maken met beperkende geloofsovertuigingen die sterk genoeg zijn om ons ervan te weerhouden ons leven aan te passen.

Ik las onlangs het boek “The Power of your Subconscious Mind” van Joseph Murphy en ik vond zijn uitleg over de interactie tussen ons bewustzijn en ons onderbewustzijn heel mooi. Volgens hem moeten we het bewustzijn beschouwen als de poortwachter van het onderbewustzijn. Dus als het bewustzijn ergens niet in gelooft, dan zal het ook niet bij het onderbewustzijn terecht komen. Dit is om te voorkomen dat het onderbewustzijn overspoeld wordt met foute impressies, aangezien het zelf namelijk niet de capaciteit heeft om te redeneren of zelf iets te bedenken. Het neemt enkel de opdrachten van het bewustzijn aan en doet dat ook erg letterlijk. Het verstaat geen grapjes en ook geen tegenstellingen. Als je dus geld wilt, maar je denkt steeds aan het gebrek ervan, dan zul je het gebrek krijgen. En precies om die reden heeft je onderbewustzijn een poortwachter nodig, om te voorkomen dat het elke suggestie ongefilterd accepteert.

“Films are developed in the dark; likewise, mental pictures are developed in the darkroom of the subconscious mind.”

- Joseph Murphy

Naar mijn mening verklaart het ook heel mooi, waarom de meeste van onze problemen in onze kindertijd ontstaan. Als kind hebben we niet de capaciteit om de meningen van onze ouders, andere volwassenen of andere kinderen niet te aanvaarden. Kinderen zijn zo afhankelijk van anderen, alleen al het idee dat deze misschien tegen hen liegen, zou te onveilig aanvoelen. Daarom worden alle nonchalante uitspraken of woorden geuit in onmacht, meteen opgenomen door het onderbewustzijn van het kind. In deze periode is het bewustzijn een behoorlijk milde poortwachter, aangezien het kind nog te kwetsbaar is om zelf ideeën te vormen die in tegenstelling staan tot die van hun ouders, de maatschappij of hun leeftijdsgenoten. Aangezien kinderen ideeën zo snel overnemen is het naar mijn mening uiterst belangrijk om kinderen een positief beeld te geven over zichzelf en de wereld om hen heen. Denk er dus goed over na voordat je de volgende keer een kind de mond snoert met een “realistische” gedachte. Net als onze hersenen ons willen beschermen voor het lopen van onnodige risico’s willen wij onze kinderen ook beschermen en voorbereiden op het “echte” leven, maar we moeten ons bewust zijn dat het echte leven dat is wat wij creëren. En wij kunnen kinderen nu al helpen met het creëren van een positieve mindset die gericht is op mogelijkheden en niet op beperkingen.

Niet alleen onze woorden, maar ook onze daden kunnen zich vastzetten in het onderbewustzijn van het kind. Ik luisterde onlangs naar een interview van Iyanla Vazant, een bekende spirituele lerares die op is gegroeid met een armoede-mentaliteit. Zelfs toen ze een miljoen dollar per jaar verdiende, was ze toch elke keer weer blut voordat het volgende salaris binnenkwam, simpelweg omdat ze daar aan gewend was. Haar onderbewustzijn was het zo gewend om geen cent te hebben voordat het geld weer kon vloeien. Ze kon deze situatie niet veranderen, totdat ze zich ervan bewust werd en ze een bewuste beslissing kon maken om haar geloofsovertuigingen te veranderen en daarmee dus ook haar realiteit.

Iyanla moest dus eerst bewust het verhaal dat ze zichzelf vertelde veranderen, zodat haar bewustzijn een nieuw bevel kon geven aan haar onderbewustzijn. Het ziet er misschien uit alsof het bewustzijn hier de baas is, maar uiteindelijk is het onderbewustzijn veel krachtiger. Het onderbewustzijn is het creatieve gedeelte (letterlijk het gedeelte dat creëert) en het gedeelte dat in lijn staat met de goddelijke bron. Ons onderbewustzijn geeft ons de kracht om tegen alle verwachtingen in bergen te verzetten en heeft de capaciteit om de verzameling aan ideeën en geloofsovertuigingen die het als opdracht heeft gekregen, in de realiteit om te zetten. Als je onderbewustzijn dus gevuld is met harmonie, succes en overvloed, dan zal het deze opdrachten volgen en zal het ervoor zorgen dat dit onderdeel van je realiteit wordt. Hetzelfde geldt logischerwijs ook voor minder ideale gedachten en gevoelens. Je onderbewustzijn oordeelt namelijk niet over goed en slecht maar volgt alleen bevelen op.

Ik heb gemerkt hoe belangrijk het voor mij is om mijn bewustzijn zo veel mogelijk met positieve, inspirerende en motiverende verhalen en informatie te vullen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik één spiritueel boek na het andere verslind; simpelweg omdat het mijn vibraties verhoogd en mij hoop en inspiratie geeft. Op die manier bevestig ik mijn bewustzijn keer op keer dat het veilig is om aan de welwillendheid van het universum en de goedheid van mijn medemensen te geloven, zodat deze informatie doorgestuurd kan worden aan mijn onderbewustzijn. Het is namelijk veilig om in zogenaamde wonderen te geloven, omdat deze helemaal niet zo wonderbaarlijk zijn als ze lijken. In principe zijn ze namelijk maar één gedachte van ons verwijderd.

Daarnaast onthoud ik mij ervan om het nieuws of agressieve films te kijken. Hoezeer ik inmiddels geloof in de goedheid van deze wereld, ben ik me nog steeds bewust van mijn menselijke overlevingsdrang, die leidt tot een negativiteitsbias. Om te kunnen overleven is het veel belangrijker om je bewust te zijn van de gevaren, waardoor je overlevingsinstinct altijd automatisch alle gevaren en negatieve aspecten zal opslaan. Dus door mezelf in negativiteit te baden, loop ik niet alleen de kans om foute impressies op te slaan, maar ik creëer ook impressies die veel sterker zijn (en dus moeilijker te verwijderen zijn), omdat ze mijn overleven ondersteunen. Boodschappen van liefde en hoop zijn geweldig, maar je zult merken dat je bewustzijn er langer over doet om deze boodschappen te aanvaarden. Boodschappen van angst, aan de andere kant, worden redelijk makkelijk aanvaard en zijn heel lastig om weer van je scherm te verwijderen. Hou je negativiteitsbias in je achterhoofd en bedank je systeem ervoor jou te willen beschermen en ga vooral door met het opnemen van positiviteit en licht.

Zorg ervoor dat je het Doet

Okay, inmiddels zit het met de motivatie en mindset wel goed, maar waarom kampen wij nog steeds? Omdat je de structuur van je brein moet veranderen door middel van oefening. Onze hersenen zijn vol van neurale paden, die allemaal heel nauw met elkaar verbonden zijn om ons leven makkelijker te maken. Gedurende ons leven leren we verschillende strategieën en gewoontes die ons helpen om te overleven. Op het moment dat we weten dat een bepaalde strategie veilig is - of ons op z’n minst geholpen heeft om te overleven - blijven we dit neurale pad verder gebruiken. Tot de tijd dat we volwassen zijn beginnen we ons echter steeds vaker te ergeren aan deze overlevingsstrategieën uit onze kindertijd, die vaak de vorm aannemen van afweermechanismen. We beseffen ons dat het als kind van een alcoholist de veiligste optie was om mensen te behagen, maar later in ons leven dient ons deze gewoonte niet meer. Of we merken dat we jaloers zijn op mensen die met gemak veel geld verdienen en daar ook nog plezier aan beleven, terwijl wij geleerd hebben dat je hard moet werken voor je geld. Enkel de bewustwording van deze beperkende geloofsovertuigingen is vaak niet genoeg om ze te ontkrachten.

Onze afweermechanismen en beperkende geloofsovertuigingen hebben ons heel lang gediend, anders waren we niet geweest waar we nu zijn. Met deze mentaliteit hebben we het gered om volwassen te worden, wat een duidelijk teken is dat deze strategieën veilig zijn. Zoals ik in de inleiding aan aanduidde, kan het teweegbrengen van verandering ons naar onbekende en daarmee potentieel onveilige gebieden leiden. Daarom zijn onze hersenen zo ontworpen dat de neurale paden voor een bepaalde gewoonte of geloof heel nauw aan elkaar verbonden zijn. Hoe vaker we een bepaald neural pad betreden, hoe steviger te verbinding wordt en hoe moeilijker het ook wordt om daarvan af te wijken. (Er valt nog veel meer te zeggen over de functie van ons brein en hoezo we vast blijven zitten in onze gewoontes, maar ik hou het voor nu bij de basics. Als je meer wilt weten over de wetenschap rondom neuroplasticiteit, dan kan ik je van harte het werk van Joe Dispenza aanbevelen.)

Maar er is goed nieuws. Ook al zijn deze verbindingen echt heel stevig met elkaar verbonden, is ons brein wel in staat om deze verbindingen aan te passen. Het is enkel een kwestie van oefening. Je hebt zeker al gehoord dat het 21 of 40 dagen behoeft om een gewoonte te veranderen. Nu weet je ook waarom - omdat dit min of meer de tijd is die je brein nodig heeft om nieuwe neurale paden te bouwen die verbonden zijn aa een nieuwe gewoonte of een nieuw geloof. Deze nieuwe paden zullen natuurlijk uiteindelijk net zo nauw met elkaar verbonden zijn als de oude paden, afhankelijk hoe vaak je deze route gaat gebruiken. Uiteindelijk zal het vertonen van het gewenste gedrag dus net zo makkelijk zijn als voorheen het vertonen van het ongewenste gedrag. Je moet enkel over de aanvankelijke drempel heen en buiten de gebaande paden gaan.

Natuurlijk zijn deze 21 of 40 dagen alleen een schatting en spelen er vele verschillende factoren een rol in het al dan niet succesvol aanleggen van een nieuwe neurale verbinding. Maar de meest succesvolle manier om deze neuronen aan elkaar te verbinden is door de gewenste uitkomst te voelen. Je vraagt je nu zeker af hoe je dat moet voelen als het nog geeneens onderdeel is van je realiteit. Simpel - met je voorstellingskracht. Uit onderzoek blijkt dat het niet uitmaakt of je iets mentaal of fysiek meemaakt, de neuronen zullen in beiden gevallen met elkaar verbinden.

Het belangrijkste is dat we echt de emotie voelen terwijl we de gewenste verandering “repeteren”. Het moet echt aanvoelen alsof het al onderdeel is van onze realiteit. We hoeven ons dus geen zorgen meer te maken over de uitkomst, omdat het aanvoelt alsof het er al is. het alsof je een zaadje plant. Op het moment dat je het zaait, verwacht je niet dat er meteen een plant uit de aarde komt geschoten. Eerst voedt je het zaadje en creëer je de ideale omstandigheden, erop vertrouwend dat het plantje zal groeien. Je maakt je er geen zorgen over of het zaadje ontkiemt of niet, je verwacht het gewoon. En terwijl je het zaadje water geeft en ervoor zorgt, wacht je in vreugdevolle verwachting op de prachtige plant.

Je kunt deze oefening doen met elke verandering die je teweeg wilt brengen: stel je voor hoe kalm en bedaard je bent als je onder woede uitbarstingen leidt; ervaar het gevoel van diepe en intense liefde wanneer je meer liefde in je leven wilt creëren en voel hoe het geld jouw kant op komt stromen wanneer je een tekort eraan ervaart. Je moet natuurlijk wel de eerste stappen gedaan hebben voordat dit kan werken. Zolang je ergens nog weerstand voelt of je een beperkende geloofsovertuiging hebt, is het alsof je je zaadje in onbewerkte grond zaait. Eerst moet de grond vrij zijn van onkruid en moet de aarde vruchtbaar zijn, voordat er iets kan groeien. Zonder deze voorwaarden loop je alleen de kans om nog een beperkende geloofsovertuiging aan je systeem toe te voegen: dat neuroplasticiteit niet werkt en jij voor altijd vast zult zitten in het leven dat je kent.

Wellicht wekt alleen al het idee om door dit proces heen te gaan weerstand in je op. En ja, het proces zal onverwerkte pijn in je losmaken en situaties naar boven brengen die je liever in de donkerste hoek van je onderbewustzijn had gelaten. Het zal niet altijd even makkelijk zijn om hiermee om te gaan, maar het is het zeker waard. Deze stappen zullen je bevrijden van je eigen beperkingen en langzaamaan zullen de pijn en frustratie veranderen in empowerment en vrede. Vooral de laatste stap kan echt heel leuk zijn! Wanneer je je beseft dat alle gevoelens al in jou zitten en dat je ze ten alle tijden tevoorschijn kunt toveren, zal er een enorme last van schouders vallen. Plotseling zullen veranderingen een spel worden, een leuke activiteit terwijl je op deze aarde bent, in plaats van een noodzaak die aangedreven wordt door zorgen en angst.