Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Wat Spirituele Heling Echt Betekent

1. augustus 2021 • Katja Laurien

Uiteindelijk zijn we allemaal op het spirituele pad om dezelfde reden: om te helen. Geïnspireerd door romantische ideeën over spiritualiteit, denken we dat wanneer geheeld zijn, we in constante gelukzaligheid leven. Plots is het leven één groot feest, we komen alleen nog maar leuke mensen tegen, iedereen vindt ons lief en negatieve emoties zijn een vage herinnering van het verleden. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit niet mijn beweegreden was om het spirituele pad te bewandelen. Ik was gedreven om mijn relatiepatronen te helen en zolang ik nog een ongezond relatiepatroon in mijn leven kon bespeuren, was dat een duidelijk teken dat ik nog niet geheeld was en ik dus nog harder moest werken om mijn doel te behalen. Gedurende de jaren ben ik bijgedraaid van mijn simplistische ideeën over heling en heb ik gezondere ideeën aanvaard over wat het betekent om geheeld te zijn, die ik graag met je in deze post wil delen.

Ik herinner me toen ik voor het eerst het effect voelde van al het spirituele werk. Ik zat in een situatie waar ik normaal gesproken bezweken was aan zelfhaat en zelftwijfel, maar dankzij het innerlijke werk voelde ik me meer een trotse strijder. Ik was weliswaar ook geblesseerd, maar dat deed er vrij weinig toe, omdat ik voelde dat mijn zelfliefde sterk genoeg was om mijn welzijn voorop te stellen. Ik voelde me zo empowered, wetende dat andermans acties weinig invloed meer hadden op me. Sindsdien heb ik vaker meegemaakt dat ik helemaal in de wolkjes zweefde, met een intens gevoel van empowerment en liefde voor alles en iedereen. Op die momenten voel ik me onoverwinbaar en vooral geheeld.

Vroeger of later word ik uiteindelijk onvermijdelijk van mijn wolkje afgegooid en weer terug geroepen naar de realiteit. Oftewel voel ik wel ineens de pijn die ik voorheen niet voelde, of een ander ongewilde ervaring laat me slecht voelen - of erger nog, het gebeurt allebei. Tot voor kort was mijn conclusie dat ik toch nog niet geheeld was. Ik dacht dat ik mezelf voor de gek had gehouden door te denken dat ik geheeld was. Per slot van rekening zou ik niet zo struggelen als ik geheeld was, toch?

Gelukkig maar heb ik deze stelling laatst in vraag gesteld. Het ging weer eens ontzettend goed met me, voornamelijk omdat ik me realiseerde hoe zeer ik geheeld was in de afgelopen jaren. Deze toestand duurde vier gelukkige dagen lang, toen ik plotseling van de één op de andere dag leed onder intense hartzeer en gevoelens van afwijzing, eenzaamheid, schaamte, schuld en minderwaardigheid. Het contrast was zo extreem, ik kwam er niet omheen dat er iets vreemds gaande was.

Aangezien mijn “high” gevoel teweeg werd gebracht door mezelf serieus in het Hier en Nu te houden, bleef ik bij dit pad. Het was niet gemakkelijk, maar ik bleef aanwezig in het Nu en ik keek gewoon naar deze compleet onverwachte emoties. Mijn rationele geest bleef maar proberen mij te vertellen dat deze gevoelens niet mijn huidige toestand reflecteerden en dat ik dit dus allemaal helemaal niet hoefde te voelen. Per slot van rekening was ik geheeld, waarom zou ik me dan om deze betekenisloze gevoelens bekommeren? Gelukkig maar stond mijn wil om in het Hier en Nu te blijven mij niet toe om dit soort verhaallijnen te volgen. Het enige wat ik deed was het gevoel te volgen die ontstond op grond van de verhaallijnen - dat is alles.

Ik besteedde veel tijd eraan om gewoon met mijn handen op mijn hart te zitten (of te liggen) en gewoon te voelen wat er van diep van binnen naar de oppervlakte kwam. Ik verbond het gevoel niet meer aan een verhaal, maar liet het gewoon zijn gang gaan. Natuurlijk besefte ik me dat mijn rationele geest gelijk had wanneer het me vertelde dat deze gevoelens niet gerelateerd waren aan mijn huidige situatie, maar dat betekende niet per definitie dat ik de gevoelens dan moest negeren. Terwijl ik daar lag en mezelf toestond om gewoon het gevoel dat door mijn hele borst ging te voelen, besefte ik me dat de pijn een onderdeel van mijn genezing was!

Ik besefte me dat de pijn mij niet liet zien welke gedeeltes in mijn nog niet geheeld waren, maar dat de pijn juist kon komen omdat ik geheeld was! Plotseling besefte ik me hoe vaak ik deze pijn fout geïnterpreteerd had door te denken dat ik op het foute pad was en ik nog harder moest werken om er te komen. Vooral in de afgelopen 1.5 jaar heb ik mezelf eraan toegewijd om het gevoel te voelen, maar wel altijd met dat vervelende stemmetje in mijn achterhoofd die zich constant afvroeg wanneer ik “er” eindelijk zou zijn. Ik wist dat ik veel werk deed en dat het waardevol was, maar ik bleef denken dat mijn terugkerende negatieve gevoelens een teken waren van mijn gebroken staat.

Aangezien ik me nu niet meer toestond om in mijn eigen mentale verhalen te geloven, geloofde ik ook dit verhaal niet meer. Diep van binnen wist ik dat dit geen teken kon zijn van mijn onvolledigheid, per slot van rekening had ik de mate van mijn “heel zijn” net een paar uur van tevoren ervaren! Dus, leunde ik gewoon achterover en liet de pijn voor het wat, zonder enkel verhaal of verklaring ervoor. Nadat ik het een tijdje gewoon had laten zijn, kwam er een bitterzoet gevoel in me op. De pijn bleef aanwezig - en nam soms zelfs toe - maar het werd nu begeleid door een zoet, zacht en liefdevol gevoel. Intuïtief voelde ik dat er iets groots gaande was en ik veroorloofde het gevoel zo lang te blijven als het wilde, wat het dan ook gedurende een aantal weken deed.

In deze weken kwam en ging dezelfde pijn en kwamen en gingen er nieuwe gevoelens, zowel positieve als negatieve. Net als in Rumi’s prachtige gedicht “The Guesthouse”, heette ik alle gevoelens welkom, zolang ze wilden en zo intens als ze wilden. Ik opende de deur voor ze met een warme glimlach en wanneer ze gingen nam ik afscheid met een gevoel van dankbaarheid, aangezien elke emotie een cadeau voor me achter had gelaten: een inzicht, een last van mijn schouder, een intiem moment met mezelf.

Deze ervaring openden mij en mijn hart voor wat heling echt is. Ik realiseerde me dat geheeld zijn niet betekent dat je de hele dag op een wolkje zweeft. Natuurlijk is het geweldig als we onze eigen kracht en geluk kunnen ervaren, maar ware genezing betekent dat we bij onszelf kunnen blijven ongeacht de omstandigheden waar we in zitten - dus ook als het negatief is. Er zijn verschillende verklaring voor het feit dat negatieve emoties loskomen juist op het moment dat we meer geheeld zijn. Eén daarvan kan gerelateerd zijn aan het concept van het Innerlijke Kind, die namelijk letterlijk op me zat te wachten om weer een stukje te helen, zodat het zichzelf aan me kon laten zien. De afwijzing, eenzaamheid, schaamte, schuld en minderwaardigheid die ik ervaarde was namelijk niet een product van mijn huidige situatie, maar mijn huidige situatie had me geholpen om bij deze gevoelens te komen die nou eenmaal gezien moesten worden.

Mijn Innerlijke Kind weet dat ik het niet kan zien of troosten wanneer ik zelf te gewond ben, dus is het veiliger om naar het oppervlakte te komen op het moment dat ik me beter voel. “Heel” zijn betekent dus dat ik een innerlijke container heb gecreeërd waar ik mijn eigen emoties kan opvangen, zodat ze niet alle kanten op gaan (wat elke keer gebeurt als ik het helen van mijn emoties wil uitbesteden aan andere mensen). Ik kan mijn emoties ergens bewaren waar ze veilig zijn, waar ik ze kan zien en ze de aandacht kan geven die ze nodig hebben om vervolgens in het niets te verdwijnen. Dit is uiteindelijk het enige dat mijn Innerlijke Kind ooit van mij gevraagd heeft: dat ik mijn gevoelens zie en erken. Ons Innerlijke Kind verwacht geen moeilijke analyses van onze gevoelens en wil enkel gezien en getroost worden. De enige reden waarom we zolang met deze oude emoties rondlopen, is omdat we niemand hebben kunnen vinden om deze gevoelens een veilige plek te geven - we konden het nog geeneens voor onszelf doen. En daarom betekent geheeld zijn dat je een plek hebt gecreëerd waar de pijn aanwezig kan zijn en gezien kan worden, en niet dat alle pijn is verdwenen.

Door onszelf verhalen te vertellen over wat er gebeurd is en de pijn weg te rationaliseren, ontnemen we ons Innerlijke Kind de kans om het gevoel los te kunnen laten. Sinds ik in de kinderopvang werk zie ik hoe enorm belangrijk het is voor een kind om gewoon gezien en gehoord te worden. Maakt niet uit hoe verdrietig of boos ze zijn, als je het kind echt kan toestaan om met zijn gevoel te zijn en zijn waarheid kunt erkennen, zul je versteld staan hoe snel ze het gevoel los kunnen laten en ze soms weglopen alsof er nooit iets gebeurd is (dit is trouwens net zo belangrijk voor positieve emoties).

Terug naar het Innerlijke Kind. Als we het niet voor elkaar krijgen om ons Innerlijke Kind te zien met de pijn die het met zich meedraagt, dan zal het zich omdraaien en hopen dat er een betere dag komt waarop je het misschien wel kunt erkennen. Het Innerlijke Kind neemt de pijn weliswaar mee als het zich weer op de achtergrond verbergt, maar het zal er verder aan vasthouden en zal met precies diezelfde pijn op een andere dag weer naar je terugkomen. En de kans is groot dat het terugkomt op een moment dat het het gevoel heeft dat jij er klaar voor bent om het te omarmen. En daarom komt de pijn dus op het moment dat jij je sterker en veiliger voelt dan ooit. Wanneer je eenmaal een weg hebt gevonden om de pijn gewoon te zien, dan realiseer je je dat de pijn misschien meer pijn doet dan verwacht, maar het is ook veel sneller verdwenen. Je zult opmerken dat de reden waarom je de pijn verder hebt gevoeld, niet de pijn zelf was, maar dat je je aan de pijn hebt verbonden door het verhaal dat je jezelf hebt blijven vertellen over de pijn. We staan ons Innerlijke Kind toe om de pijn verder met zich rond te dragen door het te negeren en de aandacht op het mentale verhaal te richten.

Het ergste is dat de pijn die je ervaart dus eigenlijk niet eens te maken heeft met je huidige situatie. De situatie werd divinely orchestrated om de oude gevoelens in je los te maken die nog niet door jou erkend werden. Hoe meer je openstaat voor de pijn, hoe gevoeliger je wordt, wat betekent dat je nog geeneens een heel pijnlijk verhaal nodig hebt om die oude emoties op te laten komen. In hun originele vorm zijn de emoties vaak veel intenser, waardoor een kleine situatie soms enorm pijnlijk kan zijn. Wanneer mij dit overkwam, dacht ik dat ik een stap naar achter had gezet op het pad naar genezing, omdat ik me overdreven emotioneel voelde. Nu realiseer ik me dat dit allemaal onderdeel was van mijn genezing.

Voor diegenen die geen grote fan zijn van het concept van het Innerlijke Kind, is er ook een verklaring vanuit universele wetmatigheden. Gedurende je spirituele praktijk heb je veel verschillende lessen geleerd en zal het universum je regelmatig “tests” sturen. Dat is niet de manier van het universum om jou te plagen, maar het is een effectieve manier om het geleerde te belichamen en dus je verdere groei te stimuleren. Door situaties in het echte leven op je pad te sturen in die je kunt demonstreren wat je hebt geleerd, zijn de kansen groter dat je het voor de rest van je leven zult herinneren. Deze tests zullen altijd op je pad blijven komen, maar in plaats van je tegen deze situaties te verzetten, zul je je realiseren dat je die pijn nodig hebt om verder te groeien, wat een duidelijk teken is dat je de wijsheid hebt belichaamt. Je trekt de pijn dus niet aan omdat je negatief vibreert, maar omdat je uit bent op expansie en groei.

Het zijn dus niet de hoeveelheid pijnlijke situatie die jouw level van genezing aangeven, maar hoe je ermee omgaat. Door de pijn te aanvaarden het gewoon te laten zijn, zonder jezelf in de steek te laten door in mentale verhalen te vluchten of erop te wachten dat je door iemand anders gered wordt, is een teken dat je geheeld bent. De intensiteit van de pijn betekent ook vrij weinig. Elke keer dat een nieuwe pijn naar boven komt, zal de pijn met de intensiteit komen die het nodig heeft om losgelaten te worden. Als de pijn heel diep is geweest, dan zal het aanvoelen alsof het je overweldigd, maar als jij in staat bent om jezelf te laten overspoelen, kun je zeker zijn dat je geheeld bent. Enkel de weerstand tegen je eigen gevoelens en je realiteit zijn een indicator daarvoor dat je er nog niet bent. Natuurlijk is het makkelijk om onze gevoelens te accepteren als we net een geweldig nieuw inzicht hebben waardoor we ons oneindig sterk voelen, maar we kunnen pas echt geheeld zijn als we ook de pijnlijke gevoelen kunnen accepteren, die eenmaal een onvermijdelijk gedeelte van ons leven zijn.

Ik hoop dat deze post je heeft geholpen om de rol van je negatieve gevoelens in je genezingsproces in perspectief te plaatsen. Hoe meer je de pijn en het ongemak aanvaard als een bondgenoot op weg naar jouw expansie, hoe verder je op het pad van heling komt. Je zult merken dat je op het pad steeds meer onverzorgde wonden tegenkomt. En hoe meer wonden je tegenkomt, hoe meer je zult helen. Het zal je doel niet meer zijn om geen negatieve emoties te ervaren, maar om een vreedzame manier te vinden om de dingen die je in dit leven overkomen te aanvaarden. Door de negatieve emoties te ervaren zonder verstrikt te raken in een mentaal verhaal, zul je uiteindelijk de vrijheid hebben om de onvermijdelijke pijn te ervaren zonder eronder te lijden. Het is uiteindelijk nutteloos om een leven zonder pijn na te streven, er is geen einde aan pijn en daarom kan het uitwissen van pijn ook niet het eindstation van heling zijn. Het feit dat jij jezelf toestaat om de pijn te voelen, dát het is het eindstation van genezing - dat je geheeld bent van je zelfsabotage die je ervan weerhoudt om oude wonden te helen.