Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Waarom de Liefde Soms Pijn Moet Doen

4. juli 2021 • Katja Laurien

In mijn laatste post deelde ik algemene misvattingen over de liefde en hoe ons ego de meest romantische ideeën kan omtoveren in verschrikkelijk pijnlijke situaties. Ik sloot de post af met opmerking dat deze tendenties van het ego heel normaal zijn en zelfs noodzakelijk zijn voor de evolutie van je ziel, waar ik het in deze post graag met je over wil hebben.

Als je al meerdere van mijn posts hebt gelezen, dan zul je weten dat ik niet per definitie tegen het ego ben - integendeel. Naar mijn idee is het ego het beste werktuig dat we hebben om onze ziel te ontwikkelen, we moeten alleen maar leren ermee om te gaan. Een auto is ook een bijzonder handig transportmiddel, maar je komt er niet ver mee (en kan zelfs bijzonder gevaarlijk zijn!) zonder de kennis over hoe je het moet besturen. Bovenal heb je echter vooral oefening nodig. Enkel droge kennis over je ego gaat je niet helpen om ermee om te gaan, je moet jezelf toestaan om een aantal keer door je ego meegesleept te worden, voordat je er een “gevoel” voor krijgt.

Okay, terug naar de relaties. Je zult misschien geconcludeerd hebben uit mijn voorgaande post dat het het beste is om elkaar in een relatie gewoon heel veel ruimte te geven en je onafhankelijkheid en eigenwaarde intact te houden. Helaas zijn dit niet dingen die we gewoon zo maar kunnen beslissen om te doen. Toen ik de eerste keer rust en comfort in een relatie ervaarde, was ik al een heel traject met mijn ego afgelopen. Naar mijn idee zal niemand gewoon maar zo deze gecentreerdheid in een relatie ervaren zonder eerst innerlijk werk verricht te hebben, vooral niet in de verliefdheidsfase waar de hormonen door je lijf gieren.

Wanneer we proberen onze gevoelens te controleren, onderdrukken we ze automatisch. Wanneer we ons dus erbij betrappen te denken dat we rustig en kalm zouden moeten zijn, in plaats van ons gewoon rustig en kalm te voelen, dan volgen we nog steeds het programma van ons ego die ons uiteindelijk in een vicieuze cirkel leidt. Afhankelijk hoe groot je angst is voor het verlies van de controle, zul je het wellicht voor elkaar krijgen om je gevoelens zodanig te onderdrukken dat het zelfs “echt” lijkt, maar vroeger of later zul je toch weer in een situatie komen waar je hormonen de controle toch wel weer overnemen, we de controle kwijtraken, we geobsedeerd raken met onze partner en we onze eigenwaarde de goot in zien gaan…

Wat is er mis gegaan? Al die jaren hebben we zo hard geprobeerd niet die valse liefde op onze partner te projecteren en nu moeten we er ons toch aan toegeven…Vooral voor mensen op het spirituele pad is dit heel lastig om te aanvaarden. Ze weten precies hoe het ego werkt en proberen dus juist te voorkomen om in de destructieve patronen van afhankelijkheid en verafgoding te vallen. Maar zolang ze hun ego met schaamte en wrok bejegenen, zullen ze zichzelf niet kunnen toestaan om hun hart echt te openen.

We moeten ons bewust worden dat het moment waarop we de controle verliezen, juist het moment is waar onze ziel op gewacht heeft. Om terug te komen naar de metaphoor van de auto: De auto moet in beweging zijn zodat we kunnen leren te rijden. Ons ego moet dus ook “aan” staan (moet dus getriggerd zijn) zodat we het leerproces kunnen beginnen. Het wordt echt tijd om het idee dat “goede” mensen geen actieve ego’s hebben los te laten. We hebben allemaal actieve ego’s en het feit dat we ons ego toestaan om naar het oppervlakte te komen, is een juist een teken dat we bewuster worden.

Instinctief weten we allemaal wel dat de ego reacties voortkomen uit een hele diepe hoek van ons onderbewustzijn. Deze reacties zijn vaak heel intens, met name wanneer ze voor een lange tijd onderdrukt zijn geweest. Het is dus eigenlijk heel moedig om je ego toe te staan om naar boven te komen. Met behulp van deze reacties kunnen we namelijk beginnen onszelf te observeren zoals we zijn: menselijke wezens met ego reacties.

De kunst ligt hem in het observeren. Aangezien we ons ego niet zijn, is het veilig om het ego te observeren zodat het ons de gedeelten binnen onszelf kan laten zien die nog geheeld moeten worden. Op deze manier leren we ons ego te besturen, zodat het ons niet doelloos in rondjes laat rennen. Door ons echt met onszelf te verbinden in tijden van emotionele crisis en wanhoop, zonder de behoefte iets te veranderen, kunnen we onze eigen waarheid erkennen - en daarmee de waarheid van de ware liefde.

Wanneer we eenmaal onze wonden geobserveerd hebben, we de oorsprong van onze pijn en onzekerheid ontdekt hebben, we ons eigen menszijn echt ervaren hebben, zullen we ook in staat zijn om anderen onvoorwaardelijk in hun menszijn te accepteren en tegelijkertijd hun perfectie te herkennen. We zullen in staat zijn onze partners zonder reactiviteit te observeren wanneer deze gevangen zitten in hun ego, zoals we onszelf ook geobserveerd hebben. Door onze eigen schaduw te ontmystificeren en te herkennen, zullen we veel opener zijn om ook de donkere kanten van onze partner te zien, zonder erdoor gekwetst te worden.

Helaas is dit niet iets dat we met onze rationele geest kunnen leren. Niemand van ons is als verlichte meester geboren, dus moeten we ook niet van onszelf verwachten dat we deze wijsheid kunnen belichamen zonder naar de harde school van het leven te zijn geweest. De lessen die we gaandeweg leren zijn snoeihard en pijnlijk, we zullen telkens weer vergeten wat we geleerd hebben, nemen twee stappen naar voren en weer eentje terug. Maar wanneer we bereid zijn om deze lessen te leren, om ze te omarmen en onze ego als onze meest waardevolle leraar te aanvaarden, zullen we steeds dichter bij de waarheid komen.

En precies om die reden moeten we eerst de mythen over de liefde ten prooi vallen voordat we echt kunnen liefhebben. Dat is namelijk iets dat we kunnen leren en het hoort er dus ook bij dat we aanvankelijk een paar keer moeten falen. We verwachten van een jong schoolkind ook niet dat het meteen op zijn eerste schooldag foutloos kan lezen en schrijven en dus moeten we onszelf ook kunnen vergeven voor onze gebrekkige manier van liefhebben. We moeten in deze vallen van de liefde trappen zodat we met ons hele lichaam en onze hele ziel kunnen ervaren wat liefde is en wat het niet is. Je kunt tegen een kind zeggen dat het zijn vingers aan de hete kookplaat zal verbranden, maar hij zal deze waarheid nooit echt kunnen begrijpen totdat hij zijn vingers eraan verbrand heeft.

Liefde is de moed om jezelf aan iemand te verbinden ondanks het feit dat het pijnlijk zou kunnen zijn. Als we zouden weten dat we onze emoties kunnen controleren, dan zou het niet meer dapper van ons zijn om een relatie aan te gaan. Juist door het risico te lopen om vast te zitten in pijnlijke afhankelijkheden, behoeftigheid en angst en nietaldestemin ons te verbinden en ons hart te openen - dat is de eerste stap in de liefde. Maar de meesten onder ons zullen eerst de kracht van de illusie nodig moeten hebben (“Deze keer komt alles goed, want dit is de Ware!") voordat ze hun hart kunnen openen en de reis naar de waarheid kunnen beginnen. Zolang we een relatie met deze illusie aangaan, moeten we ook echt heilig in de illusie geloven, moeten we er doorheen gaan, voordat we door de illusie heen kunnen prikken en het eindelijk kunnen transcenderen. Het is ons ego dat ons helpt aan de illusie vast te houden, pijn is wat we ervaren als we er doorheen gaan en het is ons bewustzijn wat ons uiteindelijk helpt om de illusie te doorbreken.

Ik wil graag een stuk uit het boek “Awakening Shakti” van Sally Kempton met je delen. In dit stuk vertelt Sally over de hartstochtelijke liefde tussen de hindoegoden Radha en Krishna. Hun liefde is een klassiek voorbeeld van een twinflame relatie - te intens om langdurig te kunnen voortbestaan. Om die reden moeten Radha en Krishna ook op gegeven moment gescheiden wegen gaan. Hun harten zijn natuurlijk gebroken, maar dat is nou juist het moment waarop de magie van hun liefde duidelijk wordt:

Radha never forgets. For the rest of her life, she spends her days meditating on Krishna. But in her obsession and grief at being seperated from her beloved, something amazing happens. She begins to see Krishna everywhere. The whole world becomes her beloved. Every leaf in the forest, the cows, the household butter churn - everything becomes for her the form of Krishna. In the Indian devotional tradition, her state is called “the bliss of the pain of separation” and it is considered one of the highest of all spiritual experiences. When Radha weeps for Krishna, her tears wash away all veils from the heart and everything becomes the form of her beloved.

- Sally Kempton

Nou is Radha een godin en kan zij al haar aandacht op haar geliefde richten zonder door hem geobsedeerd te raken en kan ze zelfs haar liefde voor hem op de hele wereld projecteren. Wij mensen kunnen maar beter niet onze aandacht op één specifiek persoon richten, maar meer op het gevoel dat diegene in ons losmaakt. Uiteindelijk willen we nooit echt de persoon zelf (we zijn toch allemaal hetzelfde, dus maakt het eigenlijk ook niet uit wie we kiezen), maar we kunnen altijd dankbaar zijn voor de gevoelens die iemand ons heeft laten ervaren. Wanneer we onze aandacht richten op het gevoel en niet op de persoon, zullen we constateren dat het gevoel in onszelf zit en wanneer we er ons van bewust worden dat wij de dragers van deze magische gevoelens zijn, zullen we merken dat we deze gevoelens letterlijk voor elk aspect van het leven kunnen opwekken, niet alleen voor onze partner. En dat is ware vrijheid.

Maar het is wel een behoorlijke struggle om naar deze vrijheid te komen. No mud, no lotus. Zo simpel is het. We moeten bereid zijn om onszelf mee te laten nemen door de stroom van onze emoties, zodat deze ons naar de volgende bestemming kan leiden. Wanneer we het voor elkaar krijgen om midden in onze pijn bewust te blijven, dan zullen we langzaam door de illusie heen kunnen zien. We zullen merken dat onze pijn niet gegrond zat in de afhankelijkheid en de behoeftigheid - deze gevoelens hebben ons enkel geholpen om tot de realisatie te komen - nee, de ware pijn ligt in de illusie dat liefde en gelukzaligheid enkel in één persoon te vinden zijn en niet in onszelf. De waarheid is dat wij kunnen kiezen waar we onze liefde op willen projecteren - ongeacht of het nou romantisch is of niet - zolang wij beslissen ons hart ervoor te openen en dat de liefde het best ontwikkelt wanneer het de kans krijgt om natuurlijk te ontplooien, zonder dat we proberen het een bepaalde kant op te sturen.

Wanneer we eenmaal ons hart openen voor het feit dat we bang zijn om gekwetst te worden en we onszelf toestaan om gekwetst te worden - dan zal de pijn magisch verdwijnen. Dit is de enige manier waarop we de vicieuze cirkel van eindeloos liefdesverdriet en gefaalde relaties kunnen doorbreken. We moeten stoppen al onze energie eraan te verspillen om onszelf te sparen om gekwetst te worden en moeten gewoon ons hart openen. We kunnen het gevecht alleen winnen door het slachtveld in te gaan…Maar net als een echte samoerai zal ons succes afhankelijk zijn van een hele hoop bewustheid. Ren niet als een kip zonder kop het slachtveld in, maar stap er heel bedacht in, met een open hart een wakker bewustzijn.

Op een bepaalde manier zijn die mythes dus set-ups die ertoe leiden dat we uiteindelijk pijn zullen ervaren. Iedereen zal een andere soort van pijn ervaren en die pijn zal iedereen tot een andere kerker van zijn onderbewustzijn leiden. Maar uiteindelijk zal de pijn ons allemaal tot dezelfde plek leiden: naar de betekenis van de ware liefde. Het enige dat we moeten doen is bewust het vuur van de pijn toe te staan de egoïsche liefde te verbranden, zodat de ware liefde de kans krijgt om door te schemeren.