Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Niemand Hoeft Je Aardig te Vinden

2. februari 2020 • Katja Laurien

Wie wil er nou niet aardig gevonden worden? Het is wat ons menselijk maakt, het is deel van ons overlevingsinstinct. Als niemand ons leuk zou vinden, zouden we geheid een eenzame en koude dood sterven. Deze drang is zo diep in ons geworteld dat de meesten van ons nog geeneens merken hoezeer het ons leven beïnvloedt. Het is zo een natuurlijk gedeelte van ons zelf, dat weinig mensen zouden twijfelen aan de effectiviteit van dit instinct.

Maar hebben wij eigenlijk wel baat bij dit oerinstinct? Het lijkt erop alsof het onze overlevingskansen verhoogd, maar heeft het nog een ander nut? Waarschijnlijk niet. Maar het heeft wel een aantal gevolgen, die je zou kunnen overwegen voordat je je leven in dienst van anderen begint te leven. Naar mijn mening is het ergste gevolg dat het je ervan afhoudt écht vrij te zijn. Door constant een goede indruk achter te willen laten, houden we ons ervan af dat te doen wat we echt willen. We persen onszelf in een sociaal corset en kunnen nauwelijks meer ademhalen.

Dit gebeurt natuurlijk allemaal op een onderbewust level waardoor weinig mensen op het idee zouden komen om hun drang naar sociale insluiting als een hindernis in hun leven te beschouwen. Integendeel, de meeste mensen zouden bang zijn dit instinct los te laten, omdat hun leven anders helemaal zou ontsporen. Als we deze neiging niet zouden hebben, zouden we dan niet elke dag vijanden maken? Hoe zouden we ooit een baan krijgen? En hoe bouwen we een sociaal vangnet op? En hoe zit dan met de voortplanting? Wie zou er nou in vredesnaam een kind willen hebben met zo een asociale outcast

Deze scenario’s klinken inderdaad niet bepaald aantrekkelijk, maar is het andere extreem dat dan wel? Aardig gevonden willen worden kan ons namelijk ook in nare situaties brengen, niet omdat de maatschappij ons afwijst, maar omdat we onszelf afwijzen. We wijzen onszelf en onze ware aard af en vertrouwen erop dat andermans wensen waardevoller zijn dan die van ons. Deze zelfverwaarlozing houdt ons ervan af echt vrij en gelukkig te zijn, en zorgt er alleen voor dat we lege marionetten zijn die naar de pijpen van de maatschappij danst.

Als we deze twee extremen naast elkaar leggen ziet het ernaar uit dat we een dilemma hebben, toch? Maar je hoeft je geen zorgen te maken. We kunnen namelijk gewoon stoppen met aardig gevonden te willen worden, zonder bang te zijn voor sociale afwijzing en een eenzame dood. De twee extremen lijken namelijk op het eerste gezicht heel logisch, maar we vergeten daarbij twee belangrijke aspecten:

Aardige gevonden te willen worden komt niet per definitie voort uit naastenliefde en respect voor anderen, maar uit angst voor onze eigen ondergang. Het is in principe een egoïstische daad aangezien het eigenlijk alleen om ons overleven gaat. Dat betekent dus dat ons sociaal wenselijk gedrag niet per definitie ten behoeve gaat van de hele groep en is dus niet gegarandeerd de beste optie voor iedereen. We hebben allemaal niet alleen inherent de drang om te overleven, maar we zijn ook in essentie goede mensen. Net zoals iedereen wil overleven, wil iedereen ook goed zijn. En we zijn ook allemaal goed. We hoeven niet bang te zijn dat we onze innerlijke duivel loslaten als we onszelf toestaan niet aardig gevonden te worden.

Wanneer we deze twee aspecten beschouwen moeten we toegeven dat leuk gevonden te worden ons overleven niet garandeert, aangezien het niet voortkomt uit ware liefde en respect voor anderen. Berekenend gedrag zorgt niet voor de beste oplossingen, verre van. We hoeven ons ook geen zorgen te maken dat we andere mensen kwetsen als we geen goede indruk op ze achter willen laten. Onze aangeboren goedheid zal ons ervan afhouden.

Maar waarom is het dan zo moeilijk voor ons om ons te bevrijden van de drang om aardig gevonden te worden? Omdat we onszelf niet aardig genoeg vinden. Afgelopen maand heb ik een post over zelfliefde geschreven omdat ik oprecht denk dat dit een enorm belangrijk thema is dat ons leven op vele manieren beïnvloedt. We houden niet voldoende van onszelf om op onze eigen aangeboren goedheid te kunnen vertrouwen. Het voelt veiliger aan om onze negatieve kanten te highlighten. Dit is onderdeel van ons overlevingsmechanisme. Zodra we merken dat iemand ons niet mag, gaan ons alarmsysteem af. Óf we beginnen de ander te veroordelen voor zijn gedrag, zodat we kunnen afleiden van ons eigen slechte gedrag (en dus onze kans op overleven verhogen) óf we veroordelen onszelf heel hard voor het gedrag in de hoop het nooit meer te herhalen. Het is echter heel moeilijk om van jezelf te houden en jezelf te vertrouwen wanneer we oordelen, zij het over anderen of over onszelf. Oordelen doet altijd pijn en geeft ons een slecht gevoel over onszelf.

Als we nou eens zouden kunnen inzien dat onze drang om aardig gevonden te worden juist een trigger is voor ons slechte gedrag. Gek genoeg is het namelijk vaak juist deze drang en onze angst om niet te overleven, wat ons ertoe leidt om slecht gedrag te vertonen. Als we deze angst zouden kunnen loslaten en het leven en onszelf simpelweg zouden accepteren zoals het is, zouden we automatisch een stuk relaxter zijn. De drang naar zelfverdediging zou wegvallen waardoor we ons veel natuurlijker zouden kunnen gedragen. We zouden aardig zijn omdat het gewoon een deel van onze natuur is en niet omdat we bang zijn voor de consequenties als we het niet zijn. Hier een paar voorbeelden van hoe ons verlangen naar sociale acceptatie ertoe kan leiden dat we onszelf en anderen slecht behandelen:

We wijzen mensen af die ons afwijzen. In plaats dat we gewoon accepteren dat iemand een bepaald aspect van ons niet leuk vindt, vallen we de ander aan en proberen hem ook te kwetsen. We durven anderen niet de waarheid te zeggen, ook al zou dat liefdevoller zijn tegenover de ander en tegenover onszelf. In essentie durven we dus niet onze eigen waarheid te leven - en leven dus liever een leugen. Uit angst voor afwijzing, durven we niet te doen wat we echt willen doen en ontplooien dus niet onze volle potentie. Hierdoor verstoppen we niet alleen het beste van onszelf voor de hele wereld, we nemen het de wereld ook kwalijk dat wij niet durven ons ware gezicht te laten zien. We kopen telefoons, kleren en huizen die we eigenlijk niet willen en niet nodig hebben, alleen om anderen daarmee te imponeren. We zouden het geld en de tijd namelijk ook kunnen investeren in dingen en activiteiten die we wel echt willen en nodig hebben.

Ik zou nog een hele poos met deze lijst door kunnen gaan, maar ik denk dat het wel duidelijk is. Inmiddels ben je misschien zelfs wel ervan overtuigd dat aardig gevonden willen worden niet echt de beste overlevingsstrategie is, maar hoe ga je dit instinct wat zo diep geworteld zit dan opgeven?

Naar mijn mening is het heel belangrijk om onze waarde te herkennen. En daarvoor heb je een goede portie zelfliefde nodig (voor meer tips over manieren om meer zelfliefde te creëren, lees mijn post.) We hebben deze zelfliefde nodig om de herkenning van onszelf te krijgen en dus niet meer afhankelijk te zijn van anderen. Zoals ik al eerder zei, wordt je automatisch een stuk relaxter wanneer je niet meer afhankelijk bent van de goedkeuring van anderen.

Wanneer je eenmaal begint meer in overeenstemming met je ware Ik te leven, onafhankelijk van wat anderen willen, zul je waarschijnlijk veel meer gewaardeerd worden. Mensen zullen je authenticiteit en innerlijke rust aanvoelen. Ze zullen merken dat je gedreven wordt door je aangeboren goedheid en niet door je angst voor afwijzing. Bovendien zullen ze zich een stuk vrijer voelen in jouw aanwezigheid, aangezien jouw geluk niet meer van hen afhangt. Wanneer je het risico loopt om niet aardig gevonden te worden zul je dus niet alleen maar vrij zijn, maar zul je gek genoeg ook nog aardiger gevonden worden. Wat houdt je nog tegen? Waag het niet aardig gevonden te worden en begin jezelf aardig te vinden!