Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Mythen over de Liefde die de Liefde Blokkeren

6. juni 2021 • Katja Laurien

Ondanks de groeiende spirituele ontwikkeling van de mensheid, blijf ik constateren hoeveel mensen zich nog vastklampen aan achterhaalde ideeën over de liefde. De manier waarop we in onze maatschappij over de liefde denken en de aspecten die wij bevorderen, staan vaak haaks op de ware liefde. Het is dan ook niet gek dat we het allemaal zo moeilijk vinden om bevredigende relaties te voeren als we onderbewust de foute aspecten voeden. In deze post deel ik een paar veel voorkomende misvattingen over de liefde met je, die jou eventueel een hele hoop pijn kunnen besparen door je energie niet meer verder in deze valse geloofsovertuigingen te stoppen.

Liefde is… Je Partner Aanbidden

Laten we beginnen met de mate van verering die we voelen ten opzichte van onze partner. We denken dat het heel normaal is om onze partner compleet te aanbidden en hem op een voetstuk te zetten wanneer we verliefd zijn. Per slot van rekening is dat de reden waarom we voor onze vaste partner gekozen hebben, niet soms? Dat speciale wat we in de ander zien geeft ons de toestemming om ons hart helemaal te openen en alleen het licht en de schoonheid in de ander te zien.

Oppervlakkig gezien klinkt dit eigenlijk als een doel dat we allemaal zouden willen bereiken. In een samenleving waar mensen eerder op elkaar neerkijken en mensen hun hart liever op slot houden, lijkt dit juist op een collectief doel voor de gehele mensheid. Maar dat is niet per definitie het geval, aangezien het vaak enkel om de andere kant van de medaille gaat. Of we nou op mensen neerkijken, of dat we ze aanbidden - het gaat altijd om een oordeel over de waarde van de ander. We kennen mensen dus of meer of minder waarde toe dan aan onszelf. Op energetisch niveau staat neerkijken op anderen gelijk aan anderen aanbidden, omdat we in beiden gevallen de intrinsieke gelijkheid van alle mensen niet herkennen.

We plaatsen onze geliefde niet alleen boven alle andere mensen, we plaatsen ze vaak ook boven onszelf. Wat klinkt als een teken van ware liefde kan in feite heel schadelijk zijn wanneer je probeert een serieuze relatie met iemand aan te gaan, omdat niemand echt in zijn kracht kan treden vanuit een minderwaardige positie. Terwijl we onszelf van onze eigen kracht beroven, geven we onze partner op die manier ook niet de vrijheid om gewoon mens te zijn. De onderbewuste en alomtegenwoordige gedachten dat onze partner perfect is, maakt het moeilijk om zijn menselijke imperfecties te accepteren die vroeger of later altijd tevoorschijn zullen komen. Dit kan ertoe leiden dat we afstand nemen van onze partner - zodat we met de illusie van onze partner kunnen blijven in plaats van met de echte persoon - of dat we boos worden - in de hoop de ander weer in zijn perfecte vorm te kunnen kneden.

In sommige gevallen zal de partner die aanbid wordt aanvoelen dat hij enkel geaccepteerd wordt wanneer hij zijn meest perfecte kant vertoont. Daardoor worden ze bang om een verkeerde stap te maken en kiezen ze ervoor om nooit hun ware Ik te laten zien. Ze openen hun hart nooit echt naar de ander toe, in de hoop op die manier hun emoties - en daarmee hun menselijkheid - te kunnen controleren. Vaak leidt dit tot een ingewikkelde - en erg moeizame - dans tussen partners, waarbij een partner de ander probeert te verleiden zijn hart te openen en daarbij niet begrijpt dat zijn eigen onrealistische kijk op de partner precies de reden is wat hem ervan weerhoudt om zichzelf te kunnen zijn. Zij (diegenen die aanbidden) zijn er in de tussentijd van overtuigd dat ze juist hun hart voor hun partner geopend hebben, maar beseffen zich niet dat hun hart openstaat voor een illusie die ze van hun partner hebben en niet voor de echte persoon, die ze veelal nog geeneens kennen.

Even voor de duidelijkheid, het is absoluut geen probleem om je partner te waarderen, zolang er een gevoel van gelijkheid is en de menselijkheid van de partner gezien en erkend wordt. Niemand wil belast worden met de verwachting om altijd perfect te zijn en iedereen wil het gevoel hebben geliefd te zijn inclusief al hun imperfecties. In plaats van perfectie op onze partner te projecteren, zouden we ons beter kunnen concentreren op het fijne en gemakkelijke gevoel dat we krijgen als we bij onze partner zijn. In plaats van onze partner als persoon te beoordelen, kunnen we beter de momenten die we met hem beleven beoordelen. Doordat we geen vast en rigide idee hebben van wie onze partner behoort te zijn, geven we de ander de vrijheid om zichzelf ten alle tijden vrij te kunnen uiten en hun ware natuur te kunnen ontplooien - die idealiter in constante ontwikkeling is.

Liefde is… Wanneer Twee Mensen Eén Worden

We kennen ze allemaal wel: die onafscheidelijke stelletjes, die altijd op elk feest samen zijn, die dezelfde hobby’s delen en die elke vakantie samen doorbrengen. Wanneer het leven ze om wat voor reden dan ook scheidt, dan zijn ze onafscheidelijk van hun telefoon, in contact met hun wederhelft. Sommige mensen zien dit soort stellen als voorbeeld, ik daarentegen krijg het meestal erg benauwd van door hen omgeven te zijn.

Vaak maakt het niet uit hoeveel tijd deze stellen eigenlijk met elkaar besteden, het gaat om de energie die tussen hen heerst waardoor ik me ongemakkelijk voel. Ik voel de onechtheid van de reden waarom deze stellen constant samen moeten zijn, die op alles behalve liefde baseert. Het kleefmiddel waardoor deze stellen aan elkaar plakken is meestal angst. Ze zijn óf bang dat hun behoeftes niet vervuld worden als hun partner er niet is, óf - erger nog - ze zijn bang dat hun partner erachter komt dat hun behoeftes ook vervuld worden wanneer zijn wederhelft niet in de buurt is.

Diep van binnen geloven ze dan ze geliefd worden voor een bepaalde rol die ze spelen (de verzorger, de beschermer, de geliefde, etc.) of voor de gunsten die ze de ander doen (koken, seks en aandacht geven, etc.). Wanneer ze niet bij hun partner zijn, worden ze bang dat hun partner erachter komt dat iemand anders die behoeftes ook kan vervullen of dat hij helemaal niemand nodig heeft om deze behoeftes voor hem te vervullen, waardoor ze dus overbodig worden.

Helaas werkt dit wel heel vaak. Veel mensen blijven in een relatie niet omdat deze nou zo vervullend is, maar omdat ze denken dat hun behoeftes buiten de relatie om niet vervuld worden. Ze hebben niet de capaciteit om zichzelf te reguleren en hopen wanhopig dat hun partner dit werk van ze overneemt. Ook al voelen ze zich vervolgens niet bijzonder ondersteund of geliefd, door een partner te hebben blijven ze in de illusie dat de relatie op z’n minst de kans geeft om geliefd en ondersteunt te worden - wanneer ze alleen zijn gebeurt dat zeker weten niet. Even eerlijk, is dit de reden waarom jij zou willen dat iemand tijd met je wil doorbrengen?

Er bestaan ongetwijfeld veel stellen die heel veel tijd met elkaar besteden zonder elkaar te verstikken, maar ik moet zo’n stel in het echte leven nog leren kennen. Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf oordelen hoeveel tijd met de partner gezond aanvoelt en hoe ze zich voelen wanneer de partner er niet is. Ik kan alleen zeggen dat het mijn wens is dat mijn toekomstige partner even gelukkig is met of zonder mij en dat de tijd die we samen besteden net zo waardevol is als de tijd die we alleen doorbrengen. Elk moment is waardevol en zou niet afhankelijk moeten zijn van de aanwezigheid van iemand anders.

“Let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of heavens dance between you
Love one another, but make not a bond of love:
Let it rather be a moving sea between the shores of your souls.
Fill each other’s cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf
Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone,
Even as the strings of a lute are all alone though they quiver with the same music.
Give your hearts, but not in each other’s keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together yet not too near together:
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress grow not in each other’s shadow.”

- Khalil Gibran

Liefde…De “Ware” Vinden

Dit is waarschijnlijk de meest voorkomende en gevaarlijkste misvatting over de liefde. Ik voel altijd al de irritatie in me opborrelen wanneer ik met een vriendin praat die overduidelijk in een disfunctionele relatie zit (vaak zijn het meer “situationships”) waar ze simpelweg niet van kunnen loslaten, omdat ze denken dat ze de liefde van hun leven verliezen. Ze beweren zich nog nooit zo gevoeld te hebben en vanuit hun buikgevoel te weten dat dit de “ware” is. Het feit dat de relatie voor geen meter werkt en ze meer pijn dan tevredenheid voelen, doet er blijkbaar niet toe. Ze zijn enkel geïnteresseerd in dat speciale gevoel dat ze door de ander krijgen. (Toegegeven: Ik was ooit zelf één van die vriendinnen!)

Maar wie zegt eigenlijk dat deze extreme gevoelens liefde zijn? Hoe kunnen we onszelf eigenlijk toestand om zo’n neerwaartse spiraal terecht te komen voor een gevoel dat we niet eens duidelijk als “liefde” kunnen identificeren? Wanneer we dit gevoel even goed onder de loep nemen, dan constateren we eigenlijk dat het veel angst creëert, dat het onze monkey mind op hol laat slaan (in plaats van het hart) en dat het ons berooft van onze slaap en eetlust. Zou dat nou echt liefde zijn?

Zouden we ons niet eigenlijk juist heel relaxed en op ons gemak moeten voelen? Een warm gevoel dat ons door de dag begeleid? Een gevoel dat je de zekerheid en het vertrouwen geeft om andere taken in je leven te voltooien in plaats van geobsedeerd te zijn door je partner? Begrijp me niet verkeerd, we zullen allemaal op zijn tijd zulke heftige emoties hebben ten opzicht van onze partner, vooral tijdens de verliefdheidsfase en tijdens extreme omstandigheden, maar deze gevoelens zouden de relatie niet moeten domineren.

Gek genoeg zitten we zo vast aan het idee dat we dit soort gevoelens zouden moeten hebben, dat we het vaak juist uitmaken wanneer deze gevoelens wegebben. Deze reactie is eigenlijk best normaal, gezien het feit dat wij mensen ook meer de neiging hebben om ongezond, maar snel bevredigende fastfood te eten, in plaats van “saaie” maar voedzame groenten. We weten allemaal dat we deze tendentie hebben en we accepteren allemaal dat het disfunctioneel is. Niemand zou voorstellen dat we beter allemaal fastfood kunnen eten alleen omdat we er zo een goed gevoel van krijgen. Hoe komt het dan dat we denken dat de “snelle liefde” zelfs superieur is aan de langzame en stabiele liefde?

Het probleem met deze verkeerde mindset is niet alleen dat we in een potentieel destructieve relatie blijven, we blokkeren daarmee ook een gezonde relatie. Door constant te denken dat we de “ware” hebben gevonden, sluiten we ons hart automatisch ook voor een gezond alternatief. Op energetisch niveau stellen we ons in op een disfunctioneel model van de liefde, waardoor we dus ook niet staat zijn om een gezondere versie in ons leven te manifesteren. Indirect laat je het universum weten dat dit je standaard is en dat je niet open staat voor een andere optie.

Maar iedereen die ook maar enigszins bekend is met de werkwijze van het universum zal weten dat het menselijke brein nooit in staat zal zijn om een betere oplossing te vinden dan de ongelofelijke krachten van het universum. Dus alleen al de gedachten dat we de “ware” hebben gevonden is behoorlijk arrogant, gezien het feit dat wij zelf niet echt een idee hebben wat echt goed is voor ons, vooral als we nog een marionette van ons ego zijn. Zolang wij nog bepaalde dingen willen forceren, zijn we ook nog een marionette van ons ego. Ons ware Ik heeft nooit de behoefte om te controleren, om te forceren of om weerstand te bieden - het volgt gewoon de flow van het leven en staat het leven toe om in de juiste richting en op de juiste tijd te ontplooien.

Hoe zou je dus een partner moeten kiezen wanneer geen van hen de “ware” is? Nou dat is nou juist het leuke: Je kunt letterlijk met iedereen daten bij die je je goed voelt! Het idee om de “ware” te vinden houdt ons er namelijk ook vanaf om simpelweg met mensen te daten waarmee we een leuke tijd hebben (en die uiteindelijk best wel goede partners kunnen zijn!). Wanneer we niet vastplakken aan het idee van de “ware” staan we onszelf toe om gewoon in het Hier en Nu te zijn en onze partners gewoon te ontdekken en hen te zien voor wie ze zijn en niet voor de rol die ze in ons leven zouden moeten spelen. Het geeft ons de kans om anderen zonder angst te leren kennen, zonder heftige verwachtingen en gewoon om de momenten met die persoon te genieten. Ik ben een enorme fan van de huwelijksgeloften van Abraham Hicks: I like you pretty much, let’s see how it goes. Klinkt dat niet veel comfortabeler en minder verstikkend dan: Je bent de liefde van mijn leven. Ik wil voor altijd bij je blijven, ongeacht wat er gebeurd…?

Het spijt me als ik jouw Walt Disney-geïnspireerde ideeën over de liefde kapot heb gemaakt, maar geloof me, de liefde is nog steeds intens magisch. In feite is het zelfs nog magischer dan je je ooit had kunnen voorstellen, omdat de ware liefde veel meer omvat dan enkel je focus op een specifiek persoon. De liefde wordt een toestand waarin je je bevindt en niet een toestand die teweeg wordt gebracht door een bepaald persoon. Ineens kunnen we er altijd zijn en ook met elk persoon - zij het romantisch of niet. Sta jezelf toe om in dit nieuwe paradigma te geloven, om een ander perspectief aan te nemen en je horizon te verbreden. Je ego zal zijn oude ideeën niet zo makkelijk los willen laten en zal je het gevoel geven dat dit nieuwe geloof niet de “real deal” is. Maak je vooral geen zorgen, dat is namelijk precies de bedoeling en hoort er gewoon bij. In de volgende post zal ik hier wat dieper op ingaan!