Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Verwijder Blokkades om Liefde te Ontvangen

6. december 2020 • Katja Laurien

Iedereen is op zoek naar de liefde, of we ons daar nou bewust van zijn of niet. Sommige mensen rationaliseren hun behoefte aan liefde weg door het onder een dikke laag van angst en onzekerheid te begraven, maar diep vanbinnen weten we allemaal dat we hunkeren naar de ervaring en het delen van liefde. Het is in ons menselijke DNA ingeprent, we komen er simpelweg niet omheen. Helaas hebben velen van ons onprettige ervaringen gemaakt met de “liefde”, waardoor we een soort weerstand voelen tegenover deze eigenlijk heerlijke ervaring. Sommige mensen krijgen het voor elkaar om deze behoefte een aantal maanden of zelfs jaren te negeren en weer anderen projecteren hun behoefte aan liefde op hun kinderen of huisdier. Ik zeg niet dat er iets mis is met deze vormen van liefde, maar de meeste mensen voelen nog steeds een gapend gat in hun binnenste, ongeacht hoe zeer ze proberen liefde in hun leven te creëren. Waarom is het zo moeilijk voor ons om liefde te vinden? Naar mijn mening ligt dat eraan, dat we proberen de liefde te controleren en het te “vangen” in plaats van het gewoon toe te staan in ons leven te treden.

“Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers you have built against it.”

- Rumi

Ik zou het zelf niet beter kunnen stellen. Het doel is het om de barrières te verwijderen die ons ervan weerhouden om liefde te ontvangen. De reden dat we bang zijn voor de liefde heeft niets met de liefde zelf te maken, maar met de obstakels die we gecreëerd hebben. Wat wij als liefde waarnemen is niet per definitie liefde en diep van binnen weten we dat ook, wat ook precies de reden is waarom we onvermoeid verder blijven zoeken. Het probleem ontstaat wanneer we verwachten dat het antwoord van buiten komt (simpelweg een partner vinden die beter, attenter, liefdevoller etc. is), in plaats van de oplossing in ons zelf te vinden. Ik bedoel daarmee niet dat jij als persoon moet veranderen of dat je een beter mens moet worden. Nee, het enige wat je zou moeten doen is een eerlijke blik op je innerlijke blokkades werpen. Deze blokkades hebben niets met je persoonlijkheid te maken, maar hebben wel een invloed op hoe jij je gedraagt en dat wederom beïnvloedt jouw kansen op het ontvangen van liefde. We denken vaak dat we gewoon niet de juiste persoon tegenkomen (als we überhaupt iemand tegenkomen), maar aangezien we vibrationele wezens zijn, trekken we altijd aan wat in lijn is met onze vibratie. Wat we in de buitenwereld zien is uiteindelijk een reflectie van wat er in onze binnenwereld gaande is. Betekent dat dat mensen met een puur en liefdevol hart nooit problemen hebben? Nee, ook zij gaan door moeilijkheden, maar zullen deze ervaringen hoogstwaarschijnlijk als lessen ervaren.

Als je dus in een situatie zit waar je echt graag liefde zou willen aantrekken of je je eenzaam en leeg voelt, laat me je dan helpen met het ontdekken van de meest gangbare liefdes-barrières die uiteindelijk altijd gegrond zijn in een beperkende geloofsovertuiging. Als we geen valse gedachten zouden hebben omtrent de liefde, zouden we het namelijk kunnen zien zoals het echt is en zouden we het meteen kunnen aantrekken en zou ook het gevoel van leegte ogenblikkelijk verdwijnen.

Beperkende geloofsovertuiging #1: Liefde is Pijnlijk & Pijn is Slecht

Dit is bij uitstek de reden waarom de meeste mensen liever single blijven of alleen een oppervlakkige binding aan willen gaan. We kennen waarschijnlijk allemaal wel iemand (of zijn die persoon geweest), die zogenaamd “niet klaar” was voor een relatie of die er simpelweg geen wil. Het is absoluut geen probleem om een gelukkige single te zijn, maar wanneer mensen echt weigeren een relatie aan te gaan of enkele vorm van liefde in hen te laten ontstaan, dan vind ik dat toch wel een beetje vreemd. Misschien omdat ik deze woorden zelf veel te vaak heb geuit en ik weet dat deze statements niet echt vanuit mijn hart kwamen.

Het is toch niet logisch dat mensen heel bewust geen liefde willen ervaren? En daarom ben ik van mening dat die mensen dat alleen maar zeggen als ze diep van binnen geloven dat liefde pijnlijk is. Als we geloven dat liefde pijnlijk is, dan voelen we ons kwetsbaar en weerloos wanneer ons hart open staat. Liefde op een afstandje te houden en een muur om ons hart heen te bouwen lijkt dan de veiligere optie. Sommige mensen kiezen deze bescherming heel bewust door te stellen dat ze gelukkiger zijn zonder partner en dat een friend with benefits veel makkelijker is dan een vaste partner. Maar in sommige gevallen (en ik spreek weer eens uit ervaring), is deze bescherming een stuk onbewuster. Ik dacht (over het algemeen) heel open te staan voor de liefde. Het feit dat ik zelden iemand ontmoette en het grootste gedeelte van mijn leven single ben geweest, schreef ik toe aan mijn gelukkige single-bestaan, waardoor ik zelden actief op zoek was naar iemand. Tot op bepaalde hoogte was dit ook wel het geval, maar vanaf het moment dat ik mezelf iets beter ging observeren, besefte ik me dat ik mezelf toch gedeeltelijk zat te saboteren om maar niet in een pijnlijke relatie te hoeven stappen.

Ten eerste merkte ik dat ik ongeveer 99.9% van alle mannen linea recta in de friend zone stuurde. Per slot van rekening zijn vrienden veiliger dan partners, toch? Ik kan goed met mannen opschieten en ik wil zeker mijn mannelijke vrienden houden, maar op gegeven moment besefte ik me wel dat ik zelfs de leuke mannen nooit echt een kans heb gegeven. Alhoewel ik heel graag verliefd wilde worden op een “good guy”, bleef ik maar voor de bad guys vallen. Kennelijk waren dit de mannen die ik op vibrationeel gebied nodig had en achteraf ben ik dankbaar voor de lessen die ik heb geleerd. Dankzij deze leermeesters ben ik in mijn meest recente relatie eindelijk voor een good guy gevallen.

Naast het feit dat ik mannen niet echt een eerlijke kans gaf door ze meteen in de friendzone te plaatsen, merkte ik op dat ik nog geeneens echt naar mannen keek. Ik vroeg me altijd af waar al mijn vriendinnen die leuke mannen zagen, ik zag altijd gewoon een grijze massa mensen, hooguit een mooie vrouw daartussen. Onderbewust kreeg ik het zo benauwd van het idee om verliefd te worden (wat betekende dat ik gekwetst kon worden), dat ik nog geeneens echt naar mijn potentiële matches keek en op die manier een mogelijke romance meteen de kop indrukte.

Hoe kunnen we met deze muur om ons hart omgaan? Hoe kunnen we beginnen onbevreesd mensen in ons leven uit te nodigen? Ten allereerste moeten we het feit onder ogen zien dat wij echt de enige zijn die ons zelf kunnen kwetsen. We kiezen er namelijk voor om gekwetst te worden. Ik bedoel hiermee niet dat we onze gevoelens kunnen controleren en dat we simpelweg kunnen beslissen of iets pijn doet of niet. Maar ik bedoel dat we kiezen hoe we met deze pijn omgaan. Wanneer we de pijn toestaan om een helende factor te zijn, dan verminderen we de kans om over hetzelfde thema weer gekwetst te raken. Wanneer we weten dat onze pijn enkel een reflectie is van een gedeelte in onszelf dat geheeld wil worden, is het veel makkelijker om ons voor deze gevoelens te openen. Uiteindelijk kan de liefde inderdaad pijn doen, maar wie zegt dat we die pijn koste wat het kost moeten vermijden?

Door dus te beslissen om van onze pijn te leren, beslissen we niet alleen actief om pijn in de toekomst te verminderen, maar we geven onszelf ook de kans om “heel” te worden. Elke pijn die we helen is alsof we een stukje aan de puzzel van ons leven toevoegen, waardoor we gaandeweg onszelf completeren. Ja, door je hart te openen loop je de kans om gekwetst worden, maar door je hart achter een beschermmuur op te sluiten garandeer je dat het stagneert en uiteindelijk verwelkt…

Beperkende geloofsovertuiging #2: Ik Ben de Liefde niet Waard

Dit is weer een geloofsovertuiging die mij niet onbekend is. Het is de reden waarom ik steeds “bad guys” bleef aantrekken en de “good guys” juist afstootte. Ook al begreep ik redelijk snel wat het mechanisme achter mijn aparte mannenkeuze was, duurde het nog jaren voordat ik eindelijk iemand aantrok die me wel zo behandelde als ik dat wenste. En toen ik eindelijk zo respectvol behandeld werd, besefte ik me pas hoe ongemakkelijk dat eigenlijk voor me was.

Ik ben het van kinds af aan gewend om aan de tweede plaats te komen. Ik ontving liefde en aandacht, maar had nooit het gevoel dat ik een prioriteit was en had zelden het gevoel “speciaal” te zijn. Natuurlijk, herken ik nu ik zelf volwassen ben, hoeveel moeite mijn ouders hebben gedaan om mij tot een gezond en gelukkig persoon op te voeden, maar mijn tere kinderhartje begreep hun inspanningen niet altijd even goed. Destijds zag ik alleen hoe mijn moeder haar mannen boven mij verkoos en mijn vader zijn werk. Ik raakte eraan gewend om liefde te ontvangen op het moment dat het hen uitkwam. Het was dus geen verrassing dat ik later in het leven partners aantrok die mij weliswaar liefde gaven maar altijd een andere prioriteit leken te hebben.

Ik probeer niet te zeggen dat je altijd je partner’s prioriteit moet zijn, maar wanneer je consistent op de tweede plek komt, dan zou er weliswaar iets mis kunnen zijn. Ook zou de manier waarop jouw gebrek aan eigenwaarde geuit wordt anders kunnen zijn dan in mijn geval. Misschien trek jij iemand aan die je niet echt ondersteunt, die je emoties niet waardeert of die je zelfs verbaal, emotioneel of fysiek mishandelt. Nogmaals, ik wil niet zeggen dat je iemand moet vinden die perfect is, dat is onmogelijk, maar probeer wel een beetje op bepaalde patronen te letten. Uiteindelijk ligt de macht om patronen te doorbreken in jouw handen. Jouw partners signaleren jou alleen op een onderbewust level je eigen issues met je zelfbewustzijn. Bedank hen innerlijk voor het feit dat ze jou op je eigen wonden attenderen. Afhankelijk van de situatie waar je in zit, betekent dit dat je je partner verlaat, je leert duidelijke grenzen te stellen of je jouw zelf-gecreëerde illusies loslaat.

Wanneer je ervoor kiest om je grenzen weer te herstellen, wees je er dan van bewust dat je jezelf ook binnen deze kaders zou moeten behandelen. Je kunt niet van iemand verwachten jou respectvol te behandelen, als je jezelf niet goed behandelt. Behandel jezelf hoe je graag door anderen behandelt wilt worden. Wanneer we ons waardeloos voelen, voelen we ons vaak in de steek gelaten, maar we merken helemaal niet op hoeveel manieren we onszelf in de steek laten door bijvoorbeeld niet goed voor onszelf te zorgen, onszelf de schuld voor alles te geven en te accepteren dat anderen ons slecht behandelen.

Maak jezelf ook duidelijk wat je echt wilt in een relatie en neem geen genoegen met minder. Misschien helpt het om een lijst met no-go’s en rode vlaggen te maken en ervoor te zorgen dat je je eraan houdt. Wanneer we namelijk genoegen nemen met minder, dan komt vaak uit het geloof dat we te veel verwachten (wat ten grondslag ligt aan een minderwaardigheidscomplex) of we zijn bang dat er niemand beters komt. Maar wees je bewust dat je altijd iemand aantrekt die op jouw level vibreert. Als je dus een suboptimale partner aantrekt, dan is dat alleen een herinnering aan jezelf dat je meer barrières hebt om te doorbreken, zodat je een optimaal persoon in je leven kunt laten. Zorg er alleen wel voor dat je deze strategie niet per ongeluk gaat gebruiken om een muur om je hart heen te bouwen waardoor er niemand meer in je leven kan komen. Denk eraan dat je niet wacht op iemand zonder enkele gebreken, maar op iemand met die je samen kunt leren en groeien, wat altijd een bepaalde mate van pijn met zich meebrengt.

Beperkende geloofsovertuiging #3: De Liefde is een Gevangenis

Ook al is iedereen op zoek naar liefde, zijn toch steeds meer mensen bang om een vaste verbinding aan te gaan. Eén van de redenen zou de angst om gekwetst te worden kunnen zijn, maar een andere reden is de angst voor het verliezen van onze vrijheid (wat ook erg pijnlijk aanvoelt). Naar mijn idee komt deze beperkende geloofsovertuiging voort uit het feit dat veel ouders/verzorgers hun liefde achterhouden om hun kinderen te disciplineren. Daardoor krijgen wij als kind het gevoel dat we niet echt ons authentiek zelf kunnen zijn, aangezien we zo afhankelijk zijn van de liefde van onze ouders. We moesten kiezen tussen de liefde van onze ouders of de uitdrukking van ons ware zelf. Door deze emotionele spagaat kan liefde later in ons leven een beperkende bijsmaak krijgen. Wanneer we gewend zijn aan deze vorm van voorwaardelijke liefde, is het ook geen wonder dat we liever helemaal geen relatie hebben.

Er zijn ook andere manieren waarop de liefde van onze ouders meer als een blok aan ons been ervaren wordt, doordat het ons zwak en afhankelijk laat voelen. Zoals ik al zei, had ik als kind vaak het gevoel dat ik niet bepaald hoog in de prioriteitenlijst van mijn ouders stond. Elke keer dat ik hun liefde nodig had en ze mij negeerden, voelde ik me machteloos. Ik had een hekel aan dat wanhopige gevoel en het feit dat ik het niet kon controleren. Hoe meer ik erom vroeg, hoe geïrriteerder ze werden en hoe meer ze me afwezen. Dit gevoel van eenzaamheid en afwijzing was zo ondraaglijk, dat mijn enige optie alleen nog maar was hun liefde niet meer te willen. Ik begon een image om me heen te bouwen als een sterke, onafhankelijke meid, die de aandacht van haar ouders niet nodig had. De enige manier waarop ik dit kon bereiken was natuurlijk door mijn hart af te sluiten voor het verlangen naar liefde en verbinding.

Dit sloot natuurlijk heel goed aan bij mijn strategie om bij voorbaat niemand in mijn hart te laten, zoals ik eerder beschreef. Dit werkte altijd prima, totdat iemand wel zijn weg wist te vinden naar mijn hart en de hele constructie in elkaar stortte. Ik deed precies die dingen die ik niet wilde doen en werd dan uiteindelijk toch emotioneel heel afhankelijk. Met al mijn macht probeerde ik de afbrokkelende muur weer te herstellen en richtte al mijn aandacht op mijn zelfbescherming, in plaats van het houden van mijn partner en van mezelf. Op die manier werd liefde een zelfgemaakt gevangenis, waar ik elke keer weer probeerde mezelf in op te sluiten.

Wat het zo moeilijk maakte om dit patroon los te laten, was het feit dat ik twee feiten moest accepteren die elkaar tegen leken te spreken. Ten eerste, moest ik aan mijn zelfvertrouwen en mijn verbinding met mezelf werken. Alleen door me helemaal één met mezelf te voelen, kon ik stoppen de liefde en aandacht van iemand te verlangen die niet in staat was me dat te geven. Misschien waren mijn partners er wel toe in staat, maar voelden zij zich tegengehouden door de (energetische) druk die ik op hen uitoefende. Hoe dan ook, het is nooit een goed idee om de liefde van een specifiek persoon op te eisen. Je moet stevig genoeg in je schoenen staan om te weten dat het niets met jou en je waarde te maken heeft als iemand zich terugtrekt en dat iedereen het recht heeft om dat te doen. Jij, aan de andere kant, hebt altijd de vrijheid om de relatie te verbreken als het met een bepaald persoon niet werkt. We creëren vaak ons eigen gevangenis door veel te lang in disfunctionele relaties te blijven en op een wonder te hopen.

Tegelijkertijd moest ik de enge stap nemen om mezelf echt toe te staan om van iemand anders afhankelijk te zijn. Vanwege de vele afwijzingen in mijn verleden, begon ik me te schamen voor mijn emotionele behoeften. Nu is het aan de tijd om mezelf het recht te geven om te verlangen naar de liefde en aandacht van een ander. Het is een compleet menselijk behoefte en we hebben er allemaal het recht op. Daarmee bedoel ik niet dat je geluk van andermans liefde zou moeten afhangen, maar simpelweg dat jij het je kunt toestaan om deze liefde en aandacht echt te genieten en naar binnen te laten. Dit betekent onvermijdelijk dat je jezelf moet toestaan om kwetsbaar te zijn. Het is okay om je slecht te voelen als iemand je niet de liefde en aandacht geeft waar je zo op had gehoopt, maar dat is enkel een uitnodiging om het jezelf te geven. Nogmaals, let goed op patronen en op je eigen grenzen. Word je consistent in de steek gelaten? Of gebeurt het alleen zo nu en dan en heb je het gevoel dat je onzekerheid ertoe leidt dat je overreageert?

Uiteindelijk zullen we een bepaalde mate aan pijn in elke menselijke relatie moeten accepteren. We kunnen niet 100% onafhankelijk en zelfredzaam zijn, het is dus geen optie om onze harten af te schermen en niemand naar binnen te laten die deze gevoelens in ons zou kunnen aanwakkeren. Door voor de liefde weg te rennen om niet in het “gevangenis van afhankelijk” terecht te komen, creëeren we uiteindelijk alleen onze eigen kooi. We sluiten ons namelijk op in onze eigen gesloten harten. Misschien wordt de kans kleiner om door de liefde gekwetst te worden, maar we sluiten ook zeker de kans uit om in het genot te komen van ware liefde, waardoor we niet alleen een diepere band met een ander persoon kunnen ontwikkelen, maar ook de band met onszelf kunnen versterken.

Beperkende geloofsovertuiging #4: Ik ben Incompleet Zonder een Partner

Tot dusver hebben we vooral gekeken naar de valse geloofsovertuigingen die een negatieve connotatie met de liefde hebben. Maar wat als we juist denken dat we heel positief zijn ten opzichte van de liefde? Zelfs zo positief dat we denken dat we zonder de liefde niet compleet zijn? Zou dat de deuren naar de liefde niet moeten openen? Helaas werkt dat zo niet. Alleen door de liefde te willen, of nog erger nodig te hebben, nodigen we de liefde niet per definitie uit om in ons leven te stappen. Zoals ik in het vorige stukje al zei, moeten we een gezonde balans vinden waarin we onszelf toestaan om afhankelijk te zijn, maar ook onze onafhankelijkheid waarborgen. Wanneer we zeggen dat we zonder de liefde (lees: een partner) niet gelukkig zijn, zijn we niet meer onafhankelijk.

Probeer na te gaan waarom je zo wanhopig een relatie wilt hebben? Voel je je eenzaam? Denk je dat een partner jou een bepaalde waarde geeft? Denk je dat mensen op je neerkijken als je single bent? Denk eraan dat de liefde niet in ons leven kan komen wanneer we proberen het te “grijpen” of “vangen”. Het kan alleen uit zichzelf komen en alles wat wij kunnen doen is de obstakels ertegen te verwijderen.

Om in dit geval de obstakels te verwijderen, moet je begrijpen dat het universum altijd in jouw voordeel werkt. Als je dus graag een relatie wilt, maar je hebt er geen, dan doet een relatie je op dit moment waarschijnlijk geen goed. Mogelijk houdt een relatie je ervan af om een goede relatie met jezelf op te bouwen en moet je je eerst verbinden met dat gedeelte in jezelf dat zich eenzaam en waardeloos voelt. Het is jouw taak om je met jezelf compleet te voelen en je eigenwaarde te ontdekken, deze opgave kun je niet zomaar aan een partner overdragen. Maar wanneer we wanhopig op zoek zijn naar iemand, zijn de kansen groot dat dit precies is wat we verwachten van een partner. Dus, in plaats van je tijd en energie te besteden aan datingsites en single parties (waar je alleen maar wanhopiger en gefrusteerder door raakt), zou je wellicht wat meer tijd willen besteden aan meditatie, dagboek schrijven of een andere vorm van emotionele zelfverzorging. Je kunt altijd weer terugkeren naar je datingsite wanneer je het gevoel hebt dat je kunt genieten van de interactie en er niet alleen gefrustreerd en gedesillusioneerd van wordt.

Dit zijn enkel een paar voorbeelden van beperkende geloofsovertuigingen die onze innerlijke liefdes-barrières instandhouden. Er zijn weliswaar een hoop veelvoorkomende blokkades, maar iedereen is per slot van rekening uniek en heeft zijn eigen unieke ervaringen opgedaan die tot het vormen van deze blokkade heeft geleid. Probeer het dus tot je “doel” te maken om zich dicht mogelijk bij jezelf te komen, zodat je deze verborgen blokkades kunt ontrafelen en je langzaam maar zeker meer ruimte creëert voor de ervaring van liefde.

Betekent dat dat je op slag een partner vindt zodra je de eerste blokkades hebt opgelost? Niet per se. Maar het leukste aan het kunnen ontvangen van liefde is dat je deze liefde ineens uit heel veel verschillende bronnen waarneemt. Plotseling ontvang je oprechte liefde van je vrienden, van je huisdier of misschien zelfs van een onbekende, maar je ontvang vooral heel veel liefde van jezelf. Geloof me, op gegeven moment merk je op dat er binnen jezelf een heel liefdesverhaal ontstaat. Deze interne romance kan soms net zo dramatisch zijn als die met een ander persoon, maar wanneer je het weer goed maakt met jezelf zijn de effecten stukken bevredigender en langduriger. En voor het geval dat je nog steeds graag die ene speciale persoon wilt vinden met je dit overschot aan liefde kunt delen, dan vrolijken deze woorden van de chinese filosoof Lao Tzu je misschien wel op:

“People in their handlings of affairs often fail when they are about to succeed. If one remains as careful at the end as he was at the beginning, there will be no failure.”

- Lao Tzu

Met andere woorden: Blijf verder werken aan het verwijderen van die blokkades. Zolang je alleen maar naar die romantische relatie aan het jagen bent, dan hou je nog steeds vast aan een liefdes-blokkade. Zorg ervoor dat het proces je prioriteit wordt en geniet van elke losgelaten blokkade en de verandering van je binnenwereld, ongeacht wat je in de buitenwereld kunt observeren.