Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

De Echte Motivatie Achter Mijn Blog

5. april 2020 • Katja Laurien

Deze maand bestaat mijn blog drie jaar! Joehooe! Dit jubileum heeft ertoe geleid dat ik terug ben gaan denken waarom ik ooit met dit blog ben begonnen. Terwijl ik mijn motivaties en redenen aan het overdenken was, realizeerde ik me dat de beslissing om het te doen mijn leven eigenlijk heel wat opzichten positief beïnvloedt heeft. Vandaag wil ik graag met je mijn verhaal delen wat jou wellicht kan helpen in het maken van kleinere en grotere levensbeslissingen.

Ik herinner me nog precies toen ik langzaamaan begon het idee van mijn blog met vrienden en familie te delen. Vele kwamen meteen met goed bedoeld advies hoe ik zo snel mogelijk lezers zou kunnen verzamelen, waardoor ik me redelijk snel bewust werd dat dat nou echt niet de hoofdreden was voor mij om te bloggen. Ook al wilde ik graag mijn boodschap met mensen delen, lag mijn focus niet op de lezers, maar meer op mezelf.

Ik zat al een jaar vantevoren te overwegen om met dit blog te beginnen voordat ik eindelijk durfde de stap te zetten. Angst en gevoelens van onbekwaamheid hielden mij ervan af terwijl ik er blijkbaar wel echt heel erg behoefte aan had. Dat lag er waarschijnlijk aan dat ik al van kleins af aan een klap van de molen heb gekregen wat betreft mijn creatieve vaardigheden. Op school kreeg ik altijd ondergemiddelde cijfers voor al mijn creatieve inspanningen, waardoor ik al snel besloot dat creativiteit iets voor andere mensen was, maar zeker niet voor mij.

Schrijven behoorde natuurlijk ook tot één van deze vaardigheden voor die ik consistent laag scoorde op school. Het duurde dus een jaar voordat ik mezelf ervan kon overtuigen dat niet alleen getalenteerde schrijvers het recht hebben om met een blog te beginnen. Ik had er ook het recht op, puur omdat ik er behoefte aan had. Mijn blog zou niemand kwetsen, het zou me niet in het gevangenis brengen en het zou ook niet mijn financiële ondergang betekenen. Het ergste dat er kon gebeuren is dat niemand het zou lezen om mensen mij zouden uitlachen. Heel bewust besloot ik om deze keer mijn angst en schaamte niet de teugels in handen te geven en lanceerde dit blog.

Aanvankelijk vertelde ik er bijna niemand over. Ik schaamde me zo erg, dat ik alleen mijn beste vrienden en mijn kernfamilie inwijdde over mijn geheime activiteit. Gedurende de jaren ben ik het wel steeds meer met mensen gaan delen, maar zelfs tot op de dag van vandaag ben ik er niet bepaald open over. Dus, waarom ben ik nou in vredesnaam mey een blog begonnen als ik niet eens durf het te delen?

Zoals ik al zei, was dit blog een project wat voornamelijk voor mezelf bedoeld was. In eerste instantie voelde ik gewoon een hele sterke drang om de prachtige inzichten en ervaringen te delen die ik gedurende de afgelopen tien jaar op het spirituele pad heb opgedaan. Sinds ik op het spirituele pad ben is mijn leven om 180 graden gedraaid. Mijn pessismistische en zelfhatende oude ik had nooit verwacht dat dit ooit mogelijk was geweest. In plaats van mezelf te haten, vind ik het nu oprecht leuk om mezelf te zijn; inplaats van te verzinken in zelfmedelijden en te klagen over het leven, transformeer ik de “mislukkingen” in mijn even tot waardevolle levenslessen en in plaats van mijn moeder de schuld ervoor te geven mij ooit op deze verschrikkelijke wereld gezet te hebben, ben ik begonnen deze wereld te ontdekken en kan ik nu genieten van de kleinste dingen die het te bieden heeft.

Voordat ik ben begonnen met het schrijven van posts, deelde ik mijn kennis weleens met vrienden en familie, maar kwam al snel tot de conclusie dat niet iedereen even geïnteresseerd was in mijn zweverige gepraat en zich er zelfs aan irriteerden. Tot mijn spijt moest ik constateren dat je mensen nou eenmaal niet tot hun geluk kunt dwingen. Dus in plaats van mijn energie te verspillen aan ongewillige vrienden en familie die blijkbaar niets over mijn geweldige innerlijke wereld die ik onlangs had ontdekt wilden horen, besloot ik mijn ideeën op te schrijven en ze in plaats daarvan op het internet te zetten. Ik ben nou eenmaal een sociale vlinder die er heel erg van houdt om met mensen te connecten en te delen.

Bovendien is het opschrijven van mijn ervaringen een manier voor mij om mijn spirituele proces te eren. Het is net als een reiziger die voor het eerst in een nieuw land aankomt. Hij wordt helemaal overweldigd door de felle en levendige kleuren, de exotische geuren en de andere levensstijlen en tradities die de reiziger nooit eerder heeft beleefd. Hij is zo onder de indruk van deze nieuwe ervaringen, dat hij de drang voelt om zijn indrukken op papier te brengen, om op deze manier herinneringen te creëren en nog iets langer in dit prachtige moment te kunnen blijven. Over deze ervaringen te kunnen schrijven helpt hem om hen meer betekenis te kunnen geven en via zijn woorden en zinnen ten alle tijden terug te kunnen gaan naar deze gevoelens en sensaties.

Mijn posts helpen mij om mijn eigen innerlijke reis vast te houden als een foto in een gouden lijst. Op die manier kan ik altijd binnen mijn eigen reis heen en weer te reizen om mezelf eraan te kunnen herinneren hoe dankbaar ik kan zijn dat ik ooit aan deze levenslange reis ben begonnen. Mijn eigen woorden vrolijken mij weer op in momenten van wanhoop en twijfel. En dat is ook de reden waarom ik deze posts graag met jou wil delen. Gaandeweg mijn spirituele reis heb ik er ontzettend veel aan gehad om de posts van anderen te lezen die delen van hun reis met mij gedeeld hebben. Sharing is caring, toch?

Dus probeer ik jou nou ervan te overtuigen om ook een blog te beginnen? Nee, maar wat ik probeer te zeggen is dat ongeacht wat je doet, je het alleen maar zult volhouden en je er vervulling uit zult halen als je het werk in eerste instantie voor één persoon doet: voor jezelf. Zodra je dingen begint te doen voor anderen en je hiervoor iets terug verwacht, zul je ongetwijfeld teleurgesteld, boos en verdrietig zijn en zul je uiteindelijk ook snel opgeven.

Wat je ook doet, doe het vanuit je hart, omdat het je doel is, omdat je het leuk vindt, omdat je het zelfs zou doen als je de enige persoon op deze aarde bent. Als je je werk doet, verwacht dan geen lof; als je je kinderen opvoedt, verwacht geen dankbaarheid en wanneer je je creativiteit laat vloeien, verwacht niet dat iemand ervoor gaat betalen.

Wanneer je begint dingen te doen vanuit je Hogere Zelf in plaats van gedreven te worden door je ego, zul je merken dat de uitkomsten verrassend vaak positiever uitvallen dan verwacht. Naast het feit dat ik mijn spirituele proces op deze manier kon eren, heeft mijn blog mij ook geholpen om over een enorm obstakel heen te komen: mijn schaamte. Zoals ik al zei, ben ik nooit goed geweest met creatieve activiteiten. Het was voor mij dus een enorme stap om met mijn posts online te gaan. Mijn schaamte te overkomen was echter een cruciale stap im mijn creatieve leven, aangezien het zo sterk was dat ik helemaal vast was gelopen. Ik had alle creatieve activiteiten helemaal stop gezet uit angst voor (zelf-) kritiek.

Toen ik eenmaal ervaarde dat het prima mogelijk was om mijn angsten te confronteren zonder dat de wereld ondergaat, begon ik steeds meer angsten het hoofd te bieden. Over de jaren heen heb ik verschillende aspecten van mijn leven onder de loep genomen en heb beoordeeld of mijn acties gedreven werden door mijn Hogere Zelf of door een vorm van angst. Gedurende het proces constateerde ik dat ik vaak gedreven werd door een gevoel van valse zekerheid (lees: angst) die erop doelden om óf maattschappelijke verplichtingen te vervullen óf verplichtingen te vervullen die ik mezelf had opgelegd. Deze realisatie heeft me er enorm bij geholpen mijn acties te verschuiven van doelgerichte acties op ziel-gerichte acties!

Dit heeft ertoe geleid dat ik steeds meer dingen ben gaan schrappen uit mijn leven die niet in lijn stonden met mijn Hogere Zelf. Ik ben gaan minderen met werken en ben meer tijd en energie gaan besteden aan de dingen die ik écht leuk vond. Tot mijn verbazing stelde ik vast dat ik het blijkbaar heel erg leuk vond om precies dat te doen wat ik jarenlang onderdrukt heb: Mijn creativiteit te laten vloeien!

Zonder enkel doel in mijn hoofd, behalve gewoon van het proces te genieten, ben ik weer begonnen te tekenen, te schilderen en te knutselen. Mijn kunstwerken zien er nog precies zo uit als toen ik ermee stopte op de leeftijd van 10 jaar, maar het gevoel erbij is drastisch veranderd. Ik ben niet meer bang voor een slecht cijfer, waardoor ik nu meer plek heb in mijn hart om gewoon van het proces te kunnen genieten. Met mijn hele hart en ziel geniet ik er nu gewoon van om mezelf te verbinden met het object dat ik graag wil weergeven. Alleen al de mate van aanwezigheid die ik moet opbrengen om deze verbinding te kunnen herstellen, brengt licht en vreugde in mijn leven!

En juist in deze tegenwoordigheid en het loslaten van weerstand* ligt de sleutel. De tijd alleen gaat je niet dichter bij je Hogere Zelf brengen als je constant tussen de verleden tijd en de toekomst heen en weer reist en daarbij het Hier en Nu negeert. Kun je oprecht genieten van wat je nu doet ongeacht van je vroegere ervaringen of wat het in de toekomst voor je zou kunnen betekenen? Natuurlijk hebben we allemaal soms momenten waarop we niet helemaal in ons midden zijn en we weerstand voelen om iets te doen wat we eigenlijk echt leuk vinden. Door aanwezig te zijn kun je leren wat het verschil is tussen die dingen die je doet voor je Hogere Zelf en die dingen waar de drijfveer buiten jezelf ligt. Door echt in het Hier en Nu te zijn is het onmogelijk om door angst, woede of trots geleid te worden en wordt je automatisch met je ware motivatie verbonden. Mindfulness snoert je ego als het ware de mond en geeft je Hogere Zelf de kans om te communiceren wat het echt wil. En voilà: Weg is de weerstand!

En om het allemaal nog een stukje mooier te maken, wil ik je graag eraan herinneren dat het leven in lijn met je Hogere Zelf vaak kan leiden tot onverwachte zegens van het Universum. In mijn geval, heeft mijn blog ertoe geleidt dat mijn (inmiddels ex) partner contact met mij op heeft genomen met die ik vervolgens een prachtige relatie heb gehad die ik voor geen goud had willen missen. Ook al is de relatie voorbij, zal deze periode altijd een speciale plek in mijn hart hebben. Bovendien waardeer ik mijn ex ook nog steeds als persoon, aangezien hij inmiddels een hele fijne vriend is geworden die wellicht niet deel van mijn leven was geweest als ik dit blog niet had gehad :)

Dus, is er iets in jouw leven wat je dolgraag wilt doen maar je om wat voor reden dan ook uitstelt? Zolang je weet dat dit echt een wens is die uit je hart komt, adem dan gewoon diep in, laat los, verbind je met het Hier en Nu en doe het gewoon! Geniet ervan trouw aan jezelf te zijn en bereid je alvast voor op de vele mooie en onverwachte dingen die in je leven zullen komen…