Katja Laurien

Inspiratie voor jouw spirituele reis

Begrijp de Boodschap van je Emoties

4. oktober 2020 • Katja Laurien

The guest house
This human being is a guest house
Every morning a new arrival
A joy, a depression, a meanness -
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they’re a crowd of sorrows
who violently sweep your house empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out for some new delight.
The dark thoughts, the shame, the malice,
meet them at the door laughing
and invite them in.
Be grateful for whoever comes,
because each has been sent
as a guide from beyond.

- Rumi

Uit mijn laatste posts is denk ik wel duidelijk geworden hoe belangrijk het naar mijn mening is om onze gevoelens te waarderen, zowel de goede als ook de slechte. Dit gedeelte kunnen we simpelweg niet overslaan als we onze pijn willen transformeren en op spiritueel gebied willen groeien. Ook al lijkt het soms alsof ze alleen komen opdagen om ons leven te verzuren (met name wanneer alles rustig zijn gangetje gaat), hebben ze eigenlijk een diepere betekenis. Onze emoties zijn onze gidsen, die ons in de juiste richting begeleiden, ons beschermen, helpen onze psyche te versterken en ons forceren om mindful en waakzaam te blijven ten aanzien van onze lichamen en onze ervaringen.

In feite zijn ze ons natuurlijke reinigingssysteem, onze manier om onze dagelijkse ervaringen als het ware te “verteren”. Het begint problematisch te worden wanneer we de onderbewuste boodschap die achter onze emoties ligt niet begrijpen en dus geen adequate manier vinden om met ze om te gaan. Voor velen lijken er maar twee manieren te zijn om met emoties om te gaan: ofwel we uiten ze of we onderdrukken ze. Wanneer we onze emoties uiten zonder te weten waar ze voor staan, doen we dat vaak op een ongecontroleerde manier. We uiten ons ongeremd, zonder ons eigen gedrag echt te begrijpen. We voelen ons onbegrepen, eenzaam en hebben vaak spijt van ons gedrag. Aangezien we onszelf nog geeneens begrijpen, waarom zou een ander dat dan doen? We voelen ons gecontroleerd door onze emoties en juist om die reden besluiten veel mensen het spelletje om te draaien en hun emoties te controleren door ze met alle macht te onderdrukken.

Het onderdrukken van emoties is veel voorkomende en sinds ik me er bewust van ben blijft het me verbazen hoe snel en subtiel het gebeurt. We zijn het gewend om “sterk”, “onafhankelijk” en “positief” te zijn, de maatschappij heeft ons geleerd dat dit de eigenschappen van goede en bewonderenswaardige mensen zijn. Het uitdrukken van onze emoties doet vaak anderen en onszelf pijn, dus krijgen we het idee dit destructieve gedrag te moeten controleren. In bepaald opzicht ligt de maatschappij nog geeneens zo verkeerd, maar het bereiken van deze eigenschappen zou niet ten koste moeten gaan van onze emoties. We leven in een maatschappij waar veel nadruk gelegd wordt op dualiteit en we het fijn vinden om mensen in hokjes te plaatsen. Naar mijn idee wordt het tijd om een holistische kijk op het menselijk bestaan te nemen en mensen te beschouwen als wezens die alle menselijke ervaringen belichamen: het positieve en het negatieve.

“How can I be substantial if I do not cast a shadow? I must have a dark side if I am to be whole.”

- Carl Jung

“No tree, it is said, can grow to heaven unless its roots reach down to hell.”

- Carl Jung

Daarom hou ik zo ontzettend van het werk van Carl Jung. Hij herinnert ons eraan dat het onmogelijk is om jezelf forceren een “goed” of “perfect” mensen te zijn. Het is onze plicht om naar onze schaduwkanten te kijken en het een noodzaak als we “heel” willen zijn. “Heel zijn” is het dichtst dat we ooit bij “perfect” zullen komen. Om onze schaduwkanten in onze persoonlijkheid te kunnen integreren zullen we een andere manier moeten vinden om onze emoties aan te pakken. Uiten en onderdrukken zijn niet de enige opties. We kunnen ook onze emoties toestaan om naar het oppervlak te komen, om ze te zien, ze te erkennen, ze te voelen en van ze te leren. Onze emoties hoeven niet destructief te zijn als we tegelijkertijd mindful en bewust blijven.

Uiteindelijk draagt elke emotie een boodschap voor ons. Wanneer we onze gevoelens uiten zonder naar de boodschap te kijken, zal de emotie herhaaldelijk terugkomen, vaak in steeds sterkere mate. En wanneer we het onderdrukken zal het zich uiten in de vorm van verslavingen, neuroses, dwangmatigheden en psychosomatische ziektes. Onderdrukking is niets meer dan weerstand en ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om weerstand los te laten als je in de “flow” wilt leven.

“Suffering is pain multiplied by resistance.”

- Buddhist saying

Een manier om deze weerstand los te laten, op z’n minst gedeeltelijk, is door onze emoties te begrijpen. Waarom zijn ze er eigenlijk? Hoe helpen ze ons om weer heel te worden? Wat is de boodschap erachter? Welk gedeelte van onze psyche is in onevenwicht en heeft aandacht nodig? Als je iets echt begrijpt zul je het automatisch beter kunt accepteren en met vriendelijkheid kunnen bejegenen. Elke emotie is waardevol, we moeten enkel leren het te eren en te respecteren. Op die manier zullen we niet alleen vriendelijker en begripvoller ten aanzien van onze eigen emoties worden, maar ook ten opzichte van die van anderen, aangezien we weten dat er verborgen achter iedere emotie een enorme kracht schuilt.

Angst - Ontwikkelen van Wijsheid en Intuïtie

Het voordeel van angst lijkt me vrij duidelijk: Het kan levens redden! Zonder angst zouden we niet gefocust en alert genoeg zijn om ons buikgevoel soepel te kunnen volgen, die vaak snelle actie vereist. Het is onze angst die ons ertoe zet om onze omgeving te scannen wanneer we in potentieel gevaarlijke of nieuwe situaties zijn, zoals tijdens het rijden of wanneer we in een onbekend land aan het reizen zijn. Vaak zijn we op deze momenten niet bewust van onze angst, die ons voorziet van de nodige focus om gepast te reageren.

In die zin voelen we ons juist veilig wanneer we over een gezonde angst beschikken. Wanneer we onze angst kunnen toestaan, weten we dat onze instincten en onze intuïtie voor ons werken, dat we geconcentreerd en aandachtig zijn en dat we in staat zijn om op de juiste manier te reageren wanneer dat nodig is. Wanneer angst correct gebruikt wordt, dan leidt het tot onderscheidingsvermogen en wijsheid die buiten het bereik van ons bewustzijn ligt. Je zult in staat zijn om op de meeste verrassende, misschien zelfs onlogische, maar levensreddende manier te reageren, die je bewuste brein zo niet had kunnen verzinnen. Instinctief te weten hoe we in onzekere of nieuwe omstandigheden moeten reageren, laat ons automatisch meer geaard en gecentreerd voelen, in plaats van angstig of bezorgd.

Buitensporig angstig of bezorgd te zijn is dus een teken dat onze angst geblokkeerd is. Wanneer onze angst niet goed werkt, werken onze instincten ook niet goed en kunnen we ons slecht concentreren, waardoor we moeite hebben de aanwijzingen in onze omgeving correct te interpreteren. Juist daarom voelen we ons zo angstig. Eén van de hoofdredenen voor de blokkade van onze angst is een gebrek aan gezonde grenzen. Zonder sterke en gezonde grenzen zien we overal een gevaar in, waardoor onze angst overuren moet draaien. Het probleem ligt dus niet bij de angst, maar de werklast die we onze angst geven.

Woede - Construeren van Gezonde Grenzen

Ok, dus hoe herstellen we die grenzen? Met onze woede. Woede wijst ons op grensoverschrijdingen of gebroken grenzen. Onze angst wil ons dus beschermen, of wil dat we een bepaald gedeelte van onze grens herstellen. Om dit te doen hoeven we niet perse onze woede naar de buitenwereld te uiten. Ook al probeer je een grens te stellen die jou van de buitenwereld beschermt, moet je toch die grens eerst van binnen controleren. Welke gedeelte heeft bescherming nodig? Welke gedeelte moet hersteld worden? Per slot van rekening staat jouw woede in dienst van jouw genezing en zul je je aandacht dus moeten vestigen op het gedeelte in jou dat heling nodig heeft, iets dat je nooit in de buitenwereld zult vinden.

Jouw woede te kanaliseren betekent dat je je grenzen herstellt door aandacht te geven aan je persoonlijke wond, zodat je je weer veilig kunt voelen. Deze grenzen zijn belangrijk, omdat ze je ervan weerhouden om verstrengeld te raken met andere mensen. Gezonde grenzen zijn namelijk een voorwaarde voor het opbouwen van gezonde relatie, zij het met anderen of zelfs met jezelf. Zonder grenzen zouden we ingaan op elke wens of eis en zouden we iedermans pijn en leed voelen, wat op den duur een negatief effect zal hebben op de relatie. Met behulp van onze gezonde woede kunnen we respectvol en authentiek onze grenzen communiceren en zullen we tegelijkertijd minder moeite hebben andermans grenzen te respecteren.
Vergiffenis zal ook een stuk makkelijker zijn wanneer onze grenzen herstelt zijn. We moeten alleen ervoor zorgen dat we eerst onze grenzen herstellen en dan pas anderen vergeven, aangezien vroegtijdige vergiffenis als aanval op onze eigen innerlijke vesting ervaren kan worden. Zolang onze grenzen nog in gevaar zijn, is elke poging tot vergiffenis respectloos ten opzichte van onze psyche, aangezien we de boodschap nog niet begrepen hebben en de originele wond niet geheeld is.

Ik heb eerder dit jaar deze “gezonde woede” ervaren kort nadat mijn partner mij had verlaten. Ik stond meteen van begin af aan achter achter zijn beslissing, niet omdat het met hem eens was, maar simpelweg omdat ik zijn beslissing respecteerde. Per slot van rekening is het toch zijn vrije wil om te kiezen met wie hij in een relatie zit? Maar na een paar weken werd ik ineens overstroomt door pure woede. Ik was zo kwaad dat ik ervan moest trillen. Het ergst vond ik dat hij onze harmonische relatie gewoon zo het raam uit had gegooid! Hoe kon hij mij gewoon “weggooien”? Zelfs op de dag dat hij het uitmaakt omschreef hij onze relatie als “perfect”, hoe kon hij dan gewoon zo gaan? Ik voelde al die woede over het feit dat hij zo onachtzaam met mijn liefde om was gegaan en ik verachtte hem voor zijn lafheid.

Ondanks dat ik van binnen aan het koken was, wist ik diep van binnen dat mijn ego mijn woede op hem had geprojecteerd. Hij was degene die deze wond had getriggerd, maar in essentie had dit niets met hem te maken en hoefde ik deze informatie dus ook niet met hem te delen. Dit was mijn les en ik moest naar binnen kijken om te zien waar deze woede vandaan kwam.

Ook al duurde mijn woede maar ongeveer een week, heb ik de vrijgelaten energie gedurende de daaropvolgende maanden gebruikt om de verborgen boodschap te ontcijferen. Over de maanden heen realiseerde ik mij dat mijn woede mij wees op een gedeelte van mijn grens die toe was aan een renovatie: Ik moest mezelf toestaan om geliefd te worden. Ik had geen grenzen met betrekking tot wie mijn liefde ontving. Zolang diegene mijn liefde maar ontving, was ik gelukkig. Liefde terug te ontvangen was blijkbaar niet iets waar ik me heel erg mee bezig hield. Later heeft mijn ex toegegeven dat hij zijn hart voor mij eigenlijk nooit heeft geopend, wat mijn gevoel bevestigde dat mijn woede geprobeerd heeft mij te behoeden van een relatie met iemand die mij niet echt kan zien of waarderen op grond van een gesloten hart.

Maar zoals altijd heeft elk verhaal twee kanten en kwam ik erachter dat ik, heel onopgemerkt, zelf ook over de jaren heen een muur om mijn hart heen had gebouwd, waar ik eerst aan moest werken. Mijn beschermmuur bestond uit een image dat ik van mezelf gecreëerd had, waarin ik mezelf portretteerde als sterk en onafhankelijk en waar weinig ruimte was voor mijn kwetsbare en afhankelijke kant. Op die manier was het natuurlijk voor iedereen heel moeilijk om mij überhaupt te kunnen zien. In mijn geval was er dus geen gebrek aan een grens, maar was mijn grens van het foute materiaal gebouwd. Mijn grens was rigide, afgeschermd en eenzijdig. Voor mij was het blijkbaar veilig om liefde te geven, maar doodeng om liefde te ontvangen.

Deze ervaring heeft mij geholpen om gezonde grenzen te bouwen met betrekking tot het geven en ontvangen van liefde. Ik kan mezelf nu toestaan om liefde te geven aan iemand die het echt kan ontvangen en kan mezelf ook toelaten om liefde terug te ontvangen van iemand die in staat is om het te geven. Om dat te bereiken weet ik dat ik in staat moet zijn om mijn ware Ik te laten zien, mijn Ik die het niet allemaal altijd op een rijtje heeft, die soms behoeftig is en die ernaar verlangd om gezien en gewild te zijn. Ik heb nu ook geleerd dat ik aan mijn eigen beschermmuur kan werken, maar dat het niet mijn taak is om aan het gesloten hart van een ander te werken. Dit inzicht heeft me geholpen andermans grenzen te respecteren en te stoppen met vechten, controleren of manipuleren zodat iemand anders mijn behoeftes vervuld.

Zonder de immense kracht van mijn woede had ik wellicht niet de kracht gehad om zo diep in mijn psyche af te duiken en mezelf met mijn gebroken delen te confronteren. Als ik mijn woede niet als boodschapper had geëerd, dan had ik deze les gemist waar ik nu zo dankbaar voor ben. Hoogstwaarschijnlijk had ik de boodschap van mijn woede over het hoofd gezien als ik óf al mijn woede op m’n ex had gedumpt (en dus niet naar het grotere plaatje en mijn eigen rol hierin had gekeken) óf ik had mijn gevoel onderdrukt en had voor altijd genoegen moeten nemen met een gesloten hart. Het is de middenweg, waarbij ik mijn woede niet geuit en niet onderdrukt heb, die mij geholpen heeft om de boodschap van mijn ziel te begrijpen. En het heeft de relatie met mijn ex gered, aangezien we nu hele goede vrienden zijn :)

Verdriet - Loslaten en Ontgiften

Er zijn weinig dingen die mij meer kunnen opluchten dan een goede huilbui. Ik durf te wedden dat je het hier met me eens bent. Het doel van verdriet is het namelijk om ons te helpen dingen los te laten die ons niet (meer) dienen. Het helpt ons terug in de flow te komen door mentale en fysieke gifstoffen vrij te laten (wij drijven daadwerkelijk gifstoffen uit ons lichaam via tranen). In die zin is verdriet ons natuurlijke ontgiftingsproces en heeft het zeker een waardig eerbetoon verdiend.

Wanneer je echt door je verdriet heen kunt gaan betekent dit, dat je toxische of verouderde verbindingen zult moeten loslaten. Op het moment dat je jezelf toestaat een persoon, idee of situatie echt los te laten, zul je je onvermijdelijk leeg voelen. Je zult eerst echt de pijn en de leegte het hoofd moeten bieden voordat je de volgende stap kunt zetten waarin je je geaarder, opgeluchter en wijzer voelt dan voorheen.

Wees je er wel van bewust dat je eerst sterke grenzen nodig hebt, waarin je je verdriet als het ware veilig kunt dragen. Je zult je dus eerst moeten toestaan om je woede echt te durven voelen, mocht het aanwezig zijn. Om terug te komen op het voorbeeld met mijn ex, werd mijn woede al snel opgevolgd door een diep verdriet. Ik miste hem verschrikkelijk, ik miste onze gesprekken, de wandelingen met hem, zijn gevoel voor humeur en gewoon het samenzijn. We hadden een harmonische relatie, waardoor ik bijna uitsluitend met positieve herinneringen achterbleef. Veel mensen vroegen mij hoe ik hem zo makkelijk heb kunnen laten gaan ondanks dat hij de liefde van mijn leven bleek te zijn. Achteraf zie ik dat mijn woede mij daar enorm bij heeft geholpen. Mijn woede heeft mij namelijk toegestaan om mijn grenzen te trekken en mijzelf toe te staan om een relatie te wensen waarin beide partners zowel geven als ontvangen. Nadat ik me realiseerde dat ik dit doel niet met mijn ex-partner kon bereiken, kon ik in een diepe staat van verdriet verzinken waarin ik de mooie ervaringen met hem kon eren om ze vervolgens los te laten. Bovendien moest ik ook de veelbelovende dromen en hopen die wij als paar hadden los laten. Als ik niet eerst gezonde grenzen had opgebouwd, dan was ik binnen de kortste keren naar hem terug gegaan en had hem gesmeekt om bij me te blijven, tegen de wil van mijn ziel in. Als mijn grenzen daarentegen te rigide waren geweest, had ik mezelf nog geeneens gegund om deze relatie energetisch te eren en los te laten. Ik was dan gevangen geweest in mijn eigen systeem, waarin ik geplaagd zou worden door onverklaarbare en ongewilde gedachten en gevoelens en een diep gevoel van wanhoop. Dus, volgende keer als je verdriet naar de oppervlakte komt, zorg ervoor dat je gezonde grenzen hebt, waar je je verdriet veilig kunt toelaten, zodat het je kan helpen negatieve energieën te verwijderen en je meer ruimte hebt voor nieuwe ervaringen, mensen of ideeën.

Schaamte & Schuld- Inschatting van Menselijke Capaciteiten

Als woede helpt om je grenzen op te richten die je voor de buitenwereld beschermen (wat mensen met jou doen), dan zijn schaamte en schuld er om deze grenzen vanuit de binnenwereld te vestigen (wat jij met andere mensen doet). Schaamte en schuld helpen je om je gedrag te observeren en te beoordelen jegens je medemens, maar ook tegenover jezelf. Het is je persoonlijke interne ethische code, die je niet alleen voorziet van waardevolle richtlijnen, maar, mits je het eerbiedig behandelt, je ook de kracht geeft om dingen weer goed te maken of positieve acties en veranderingen teweeg te brengen.

Zoals John Bradshaw het zo mooi stelt in zijn boek “Healing the Shame that Binds Us” (kan ik trouwens sterk aanbevelen!), is het onze gezonde schaamte die het mogelijk maakt om onze eigen menselijke beperkingen te ervaren. Het is een ontnuchterende ervaring die ons niet alleen terug brengt naar de realiteit, maar die ons juist ook meer persoonlijke kracht geeft, aangezien we onze eigen beperkingen kennen en we ervoor kiezen om onze kracht binnen deze grenzen uit te oefenen. Het is verschrikkelijk vermoeiend om constant de omnipotente superheld uit te willen hangen, en in die zin kunnen we dankbaar zijn voor onze schaamte die ons op de beperkingen van onze capaciteiten wijst. Dit maakt het ook makkelijker voor ons om kwetsbaar en behoeftig te zijn, toe te geven dat we hulp nodig hebben, dat we relaties met anderen nodig hebben en dat we niet alles alleen aan kunnen.

Schaamte en schuld worden toxisch wanneer deze emoties niet gekoppeld worden aan een tijdelijke reactie op een specifiek gebeuren, maar ze geïnternaliseerd worden als een zijnstoestand. Helaas is dit voor velen onder ons wel het geval, met name omdat schaamte vaak door volwassenen gebruikt wordt als “opvoedkundige” maatregel die helaas zware gevolgen kan hebben voor het kind. Kinderen zijn van nature egocentrisch en kunnen zich niet verplaatsen in de machteloosheid van de volwassenen. Als gevolg internaliseren zij de schaamte en denken ze dus niet dat ze een fout gemaakt hebben, maar dat ze een fout zijn. Dit gevoel inherent gebrekkig te zijn maakt het zo moeilijk voor deze kinderen in hun latere leven om überhaupt te proberen hun fouten weer goed te maken. Naar hun idee zijn ze gedoemd om te falen en heeft het dus geen nut om het te proberen.

Wanneer mensen onder toxische schaamte lijden hebben ze vaak een probleem hun menselijkheid in te schatten. Ze voelen zich ofwel “‘minder dan menselijk” wanneer ze zich zichzelf als mislukking van de eeuw beschouwen, of ze zien zich als “meer dan menselijk” wanneer ze proberen hun schaamte te verbergen onder een laag van perfectionisme. Zo gezien geeft gezonde schaamte ons de toestemming om gewoon menselijk en imperfect te zijn, door het verkennen van onze innerlijke beperkingen. Deze innerlijke verkenningstocht zal ons de nodige handvatten verschaffen om onze capaciteiten optimaal te benutten, zodat we een gezonde omgeving voor anderen en voor onszelf kunnen creëren.

Haat - Licht Werpen op de Donkerheid

Wanneer we een gegronde haat voelen jegens een persoon of een groep mensen, dan is het serieus aan de tijd om naar binnen te keren. Zulke intense gevoelens van haat en afkeer wijzen altijd naar een gedeelte binnen onze eigen schaduw. Zoals ik al eerder zei, zijn we allemaal “heel”, wat betekent dat we goed en slecht zijn, mooi en lelijk, slim en stom, heldhaftig en laf, etc. Helaas staat de maatschappij het ons vaak alleen toe om een bepaald gedeelte van onszelf te herkennen, wat ertoe leidt dat we het andere gedeelte in ons onderbewuste begraven, wat dan onze “schaduw” vormt. Dit zijn niet alleen zogenaamde “slechte” of “negatieve” eigenschappen, maar kunnen zelfs hele goede eigenschappen zijn die we, om wat voor reden dan ook, in onze kindertijd niet veilig kon vertonen.

Wanneer we haat voelen tegenover iemand anders, voelen we ons per definitie niet “heel”. Als we heel zouden zijn, zouden we niet de noodzaak voelen om iemand anders aan te vallen, om anderen te verachten of om ons superieur te voelen ten opzichte van anderen. One haat probeert ons dus weer op het ontbrekende gedeelte in onszelf te wijzen waardoor we weer heel zouden kunnen zijn. Dit gedeelte kunnen we in onze schaduw terugvinden.

Haat treedt op wanneer ons ego iemand in het buiten heeft gevonden op wie hij zijn binnenleven kan projecteren. Net als in het verhaal van mijn woede, moeten we ons bewust zijn dat er geen noodzaak is om deze haat te uiten, maar in plaats daarvan proberen te begrijpen wat onze projectie ons probeert te weerspiegelen. Het doel van haat is het om ons bewustzijn op te wekken en om het onderbewuste bewust te maken - om licht op de donkerheid te werpen. Het wijst ons op het gedeelte wat we nu (nog) niet bereid zijn om te leven, maar wat dringend gezien en erkend wil worden.

Nogmaals, met donkerheid wijs ik niet alleen op “negatieve” of “slechte” kwaliteiten, we kunnen ook onze beste kwaliteiten op iemand anders projecteren door ze te verafgoden of te bewonderen. Jezelf bewust te zijn van de projecties die je op anderen werpt is een behulpzame manier om dichter bij je schaduw te komen, die uiteindelijk in het bewustzijn geroepen wil worden. Zolang je schaduw in je onderbewuste vast zit, zal het je verder blijven “controleren” in de vorm van ongecontroleerde haat tegenover anderen of buitensporige verafgoding die ongetwijfeld tot teleurstelling leidt, aangezien dat ook maar mensen zijn.

Het is trouwens absoluut geen probleem mensen niet te mogen of niet graag bij bepaalde mensen in de buurt te willen zijn, maar zodra deze mensen een bepaalde controle over je psyche uitoefenen in de vorm van projectie of verstrengeling, dan is er werk aan de winkel! Door je haat te eren en het te verwerken, zal het een stuk gemakkelijker zijn om de menselijkheid van anderen te accepteren, waardoor zij de macht over jou verliezen. Bovendien, zul je je eigen menselijkheid veel makkelijker kunnen aanvaarden, met al zijn aspecten (goed en slecht) wat uiteindelijk tot een gevoel van volledigheid en, om in Jung’s termen te spreken, tot individuatie leidt. Alleen wanneer we onze schaduw echt geïntegreerd hebben zal het pas mogelijk zijn om ons licht te laten schijnen.

Jaloezie & Nijd - Beoordeling van Je Sociale Zekerheid

Jaloezie en nijd zijn allebei emoties die we het liefst zouden willen onderdrukken. We schamen ons voor deze gevoelens en denken dat ze de onzekerheid, wantrouwen en liefdeloosheid, die diep in ons zit, reflecteren. Maar net als elke andere emotie, is het belangrijk om deze emotie naar de oppervlakte te laten komen. Deze gevoelens kunnen gezien worden als de “gevaren-detector” van onze sociale wereld. Hoe veilig zijn we binnen onze intieme relatie? En is onze sociale standaard gegarandeerd? Of is er een gedeelte dat genezen of hersteld moet worden om ons sociaal welzijn te bevorderen?

Jaloezie kan ons waardevolle inzichten geven in zowel het gedrag van onze partners als ook onze eigen onderbewuste geloofsovertuigingen. Wanneer we geconfronteerd worden met jaloezie moeten we nagaan wat de bron is. Is het daadwerkelijk een reactie op onaangepast gedrag van onze partner? Zorg er dan voor dat je duidelijke grenzen stelt ten behoeve van je eigen welzijn. In veel gevallen is echter niet onze partner het probleem, maar is er sprake van een gebrek aan eigenwaarde wat tot onzekerheid leidt. Probeer de richting te volgen die je jaloezie je aanwijst. Waar komt je lage gevoel van eigenwaarde vandaan? Heb je misschien valse geloofsovertuigingen die je ervan afhouden om anderen te vertrouwen of je veilig te voelen binnen een relatie?

In plaats van je jaloezie weg te duwen, sta het toe je de informatie te geven die je nodig hebt om je veilig te voelen in je relatie. Je hoeft je niet te schamen voor je jaloezie, het is in feite heel natuurlijk. Onze romantische relaties zijn van cruciaal belang voor ons emotioneel welzijn en is het dus heel legitiem om bang te zijn voor een vertrouwensbreuk. We hebben het recht om onze intuïtie te volgen en ons ongemakkelijk te voelen wanneer onze relatie in gevaar lijkt te zijn. Deze emotie te onderdrukken is wat het juist erger maakt en wat ons ertoe zet om buiten proporties te reageren. We moeten onszelf toestaan om deze gevoelens naar boven te laten komen en er openlijk over te kunnen praten zonder anderen daarvoor de schuld te geven. Nijd wijst je niet op je zekerheid binnen je intieme relatie, maar wijst eerder naar je zekerheid binnen een sociale groep. Het helpt je je welzijn te garanderen met betrekking tot hulpmiddelen en herkenning en het helpt je eventueel oneerlijke behandeling te identificeren. Net als met jaloezie, betekent dit dat je wellicht je grenzen naar de buitenwereld toe moet aanpassen, maar ook dat je nog even goed naar je binnenwereld moet kijken. Hou je misschien vast aan een geloofsovertuiging die je ervan afhoudt om je gewenste sociale welzijn te bereiken? Onderdruk je bepaalde behoeftes op grond van een kindheidstrauma? Klaarblijkelijk probeert onze nijd met ons te communiceren wat we nodig hebben om vervuld en gelukkig te zijn binnen onze sociale structuren. Het is dus onze taak om te achterhalen wat het is dat we echt willen en waarom we dat niet kunnen bereiken. Wanneer we ons echt toestaan om nijd te voelen zal het een stuk makkelijker zijn om op een gezonde en productieve manier te reageren waardoor we onze doelen ook een stuk gemakkelijker kunnen bereiken.

Ik zou graag willen afsluiten met een quote uit het boek “The Language of Emotions” van Karla McLaren dat mij geïnspireerd heeft deze post te schrijven. Als je geïnteresseerd bent om nog dieper in de wereld van de emoties te duiken, dan kan ik je dit boek aanbevelen. Het boek biedt nog meer informatie over de emoties en de interacties tussen hen en geeft tips hoe je met deze emoties in jezelf, maar ook in anderen, het best kunt omgaan. Voor nu laat ik je met de quote achter, in de hoop dat ik je aangemoedigd hebt om de brug tussen je bewustzijn en je onderbewustzijn te slaan met behulp van je waardevolle emoties.

“When the psyche has been reintegrated, there is no longer a knee-jerk rush toward distraction, avoidance, addiction or dissociation; therefore the inner world becomes a stable place in which clear thinking can occur and the emotions can be honoured and channeled. When the emotions are allowed to contribute their brilliant and unceasing energies to the psyche, they provide a flowing conveyance into and through the underworld of trauma - they provide the energy and information needed in each part of the journey. When the psyche is integrated, the body can awaken and contribute its memories, abilities and knowledge to the process, while the emotions can help relieve and ameliorate pains, symptoms and behaviours the body brings to consciousness.”