Beleef plezier in de omgang met moeilijke mensen!

Het is nu al bijna drie maanden geleden dat ik mezelf in een nieuw avontuur heb gestort. Ik heb een tijdelijke baan aangenomen in een hotel in de Zwitserse Alpen. Al meer dan een jaar droomde ik ervan om in de natuur te leven, dus greep ik meteen deze kans. Ik had al meer dan zeven jaar voor hetzelfde uitzendbureau in Amsterdam gewerkt en ik was echt klaar voor verandering. Nog voordat ik überhaupt in Zwitserland was werd ik al gewaarschuwd dat een paar van de collega’s lastige mensen zijn, maar hebben we niet allemaal weleens met moeilijke mensen te maken?

Toen ik eenmaal in Zwitserland aankwam besefte ik me dat mijn situatie in Nederland toch wel heel anders was. Aangezien ik voor een uitzendbureau werkte had ik geen vaste collega’s. Daarnaast werkte ik onregelmatig en was ik vaak op vakantie. Bovendien had ik te maken met mensen met mijn eigen culturele achtergrond.

Nu werk ik met een vast team waar iedereen fulltime werkt. Velen werken er zelfs al tussen de 10 en 40 jaar. Ook al zijn er maar weinig Zwitserse onder hen, hebben velen de Zwitserse cultuur overgenomen, die ik vergelijking met de Nederlandse toch wel erg traditioneel is. Het “moderne” idee van lol op de werkvloer bijvoorbeeld is in de Zwitserse werkwijze helaas nog niet aangekomen…

Dus, daar was ik dan. Een Nederlandse meid in een traditioneel Zwitsers hotel mer collega’s die inderdaad behoorlijk lastig bleken te zijn. Zoals gewoonlijk heb ik ook deze keer besloten de uitdagingen in het leven op een spirituele manier te benaderen en nieuwe levenslessen te leren. Om eerlijk te zijn zit ik nog midden in het proces, maar ik geniet er oprecht van om met mensen om te gaan op de manier die ik in deze post zal beschrijven.

Mindfulness

In eerste instantie ben ik begonnen de mensen aandachtig te observeren. Hoe gedragen ze zich in bepaalde situaties? Hoe gaan ze met elkaar om? Wat vertellen ze over zichzelf? Ik probeer echt alleen hun gedrag te observeren en er niet over te oordelen. Door oprecht met een nieuwsgierig oog naar mensen te kijken in plaats van te willen oordelen, zul je verrast zijn wat je over hen te weten komt. In plaats van hun fouten zul je de ware mensen achter de façade tegenkomen, die vaak een stuk aangenamer zijn.

Terwijl ik de ander observeer, observeer ik ook mezelf. Hoe reageer ik op anderen? Wat denk ik over de ander? Hoe beïnvloedt dat onze relatie? Hoe voel ik me als de ander in mijn buurt is? Natuurlijk probeer ik ook mezelf niet te veroordelen, wat mij ervan zou verhinderen mijn eigen ware ik te kunnen zien. Ik probeer ook geen verhalen te verzinnen omtrent mijn observaties, het zij positief of negatief, maar probeer echt alleen mijn gevoelens, reacties en gedachten te observeren. Deze “mindful” observaties zijn de basis voor de volgende twee stappen die ik in de volgende secties zal toelichten.

Compassie

Het zal niemand verassen als ik zeg dat we compassie moeten kunnen tonen om met moeilijke mensen om te kunnen gaan. Door middel van compassie kunnen we herkennen dat anderen het ook alleen moeilijk hebben, net zoals wij en dat zij ook alleen gewaardeerd en geliefd willen worden. Het is essentieel om dit te weten en ten alle tijden in je achterhoofd te houden.

Wat ik geleerd heb van mijn observaties, is dat mensen vaak negatief reageren uit een gevoel van angst of onzekerheid. Vaak worden deze gevoelens verscholen achter een masker van arrogantie, waardoor het niet makkelijk herkend wordt. Maar wanneer je hun aandachtig observeert en luistert naar wat ze zeggen, zul je hun negatieve zelfpraat en angsten horen. Als je eenmaal begrijpt welke onderliggende problemen mensen hebben, zal het een stuk gemakkelijker zijn om compassie te tonen. Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat de meest kritische collega’s vaak de meest onzekere zijn. Ik begreep dat hun kritiek op mij vaak niets met mij te maken had, maar dat dat hun manier was om hun gevoel van eigenwaarde te verhogen.

We hebben allemaal last van deze onzekerheden en angsten en niemand zou daarvoor veroordeeld moeten worden. Natuurlijk betekent dat niet dat we grof en gemeen gedrag van anderen klakkeloos moeten accepteren. Maar het betekent dat we iemand op een respectvolle manier kunnen laten weten hoe we behandelt willen worden zonder verder over die persoon te oordelen. Naar mijn mening is het zelfs erg belangrijk om voor jezelf op te staan en je grenzen aan te geven. Niet om de ander beschaamd te laten voelen voor zijn gedrag, maar als teken van respect. Ik zie dan namelijk hun potentieel om mij wel goed te behandelen en te leren hoe ze uit hun bron van liefde kunnen scheppen. Geweldloze communicatie dwingt mensen vaak om op zichzelf te reflecteren en verbetert hun communicatie en gedrag.

Zelfreflectie

Zoals we allemaal weten is er nooit alleen één “schuldige”. Dus, wat is mijn rol in de interactie met anderen? Om je issues met anderen echt te kunnen oplossen moet je in eerste instantie jezelf goed begrijpen. Ik spiegel vaak mijn gedrag met het gedrag van de mensen waar ik net moeite mee heb. Heb ik mezelf ook weleens zo gedragen? Waarom raakt dit gedrag mij zo? Wat zegt mijn reactie naar de ander toe over mezelf? Je kunt van elke interactie waardevolle lessen leren mits we echt durven naar binnen te kijken.

Aanvankelijk vond ik het super eng om te diep naar binnen te kijken. Ik was bang om te veel onaangename delen van mezelf tegen te komen die alleen aan mijn zelfhaat zouden bijdragen waar ik toch juist vanaf wilde komen. Maar in plaats van zelfhaat bracht de reis naar binnen juist meer zelfcompassie. Ten eerste was het makkelijker om compassie voor mezelf op te brengen nadat ik had geleerd het voor andere te doen. Ten tweede is het gewoon stukken makkelijker om zelfcompassie te tonen wanneer je jezelf beter begrijpt.

Ik was ook erg verbaasd wat ik allemaal over mezelf te weten kwam door mindful op mezelf te reflecteren. Ik realiseerde bijvoorbeeld dat de enige kritiek die mij echt pijn deed, de kritiek is waar ik zelf in geloofde. Alleen wanneer mensen mijn open wonden raakten deed het mij pijn. Hierdoor wist ik ook precies aan welke punten ik nog moest werken. Kritiek werkt alleen als we onszelf bekritiseren. En het is niet andermans taak om te stoppen ons te bekritiseren, maar wij moeten zelf stoppen onszelf te bekritiseren.

Verder realiseerde ik me ook dat alles waar ik een ander voor veroordeel is iets wat ik zelf op de een of andere manier doe (of zou willen doen, mar bang voor ben). En vaak veroordeel ik ook mezelf ervoor. Toen ik eenmaal stopte anderen voor bepaald gedrag te bekritiseren, werd het ook zo veel makkelijker om mezelf niet meer te veroordelen. En sterker nog: ik vertoonde deze trekjes steeds minder vaak. Het is echt wonderbaarlijk hoe het universum in elkaar zit en de enige manier om erachter te komen is door het zelf te proberen. Je ego zal waarschijnlijk constant proberen je te waarschuwen door je te vertellen dat er gewoon iets mis is met de ander en dat hij zijn gedrag nooit zal veranderen als je hem er niet voor veroordeelt. Het zal je ook laten geloven dat je gewoon het recht hebt om te oordelen, omdat het simpelweg verschrikkelijke mensen zijn. Maar heeft oordelen je ooit verder gebracht in het leven? Heb je ooit op lange termijn een echte verbetering teweeg gebracht door over iemand te oordelen?

En als dit allemaal niet helpt…

Als je de ander gewoon echt niet kunt uitstaan en niet-oordelen onmogelijk lijkt, dan vraag jezelf dit: Wil ik echt mijn energie aan deze persoon verspillen? Oordelen en een afkeer hebben tegen iemand creëert automatisch negatieve gevoelens die je energie-tank laten leeglopen. Dat is een feit waar je niets aan kunt doen. Uiteindelijk doe je dus alleen jezelf pijn. Volgende keer als iemand je irriteert, dan wees jezelf ervan bewust dat de keuze geheel aan jou is.

Compassie en begrip zijn de juiste beslissing voor alle betrokkenen, ook voor jezelf. Voor mij is het in ieder geval zo geweest en ik kan inmiddels met bijna iedereen goed opschieten. Ik kan zelfs goed opschieten met sommige mensen waar ik aanvankelijk moeite mee had. Er zijn een paar “harde” gevallen die hebben besloten om helemaal niet meer met mij te praten, wat voor mij beter is. Deze mensen staan erom bekend anderen aan te schreeuwen en te vernederen, wat ze bij mij in ieder geval niet doen. Ze praten weliswaar niet met me, maar ze laten me ook heerlijk met rust.

Het belangrijkste voor mij is dat mijn relatie met mezelf aanzienlijk verbetert is. Ik heb veel meer zelfcompassie en kan stukken beter met kritiek omgaan. Zelfs als ik mezelf erop betrap anderen toch de veroordelen, is het makkelijker voor mij om mijn gedachten aandachtig te observeren en ze langzaam weer terug te leiden naar compassie en zelfreflectie. Inmiddels ben ik ook niet meer zo geïrriteerd door deze “moeilijke” mensen, maar dankbaar voor ze. Zij hebben mij indirect geholpen mezelf er weer aan te herinneren het geluk in mezelf te vinden en niet in anderen. Ik heb weer eens de kracht van mijn eigen handelen mogen voelen en ben weer helemaal gepassioneerd om weer verder mijn eigen realiteit te creëren 🙂

Plaats een reactie