Waarom je soms liever niet je gelijk wilt krijgen

Je bent middenin een heftige discussie, je hart raast, je keel is dichtgesnoeid en je hoofd lijkt te koken. Als deze situatie jou niet bekend voorkomt, dan hoef je ook niet verder te lezen.

Mij komt deze situatie misschien wel een beetje té bekend voor. Van nature ben ik eigenwijs en driftig met een sterke mening. Vraag iedereen die mij als vier-jarig hummeltje kent en die zal zich moeiteloos kunnen herinneren aan mijn driftbuien en mijn door merg en been gaand gekrijs.

Sinds mijn jonge jaren ben ik nooit meer van deze karaktereigenschappen af gekomen. Zelfs nu heb ik er enigszins last van. Maar nadat ik jaren onder mijn eigen eigenwijsheid heb geleden, is het nu tijd om daarmee te stoppen. Als je mijn eerdere post hebt gelezen, dan weet je dat verantwoordelijkheid nemen voor mij gevoelens mijn belangrijkste prioriteit is als volwassene.

Tegenwoordig probeer ik even te pauzeren in plaats van te reageren als ik voel dat de irritatie, woede of het gevoel om niet begrepen te worden op borrelt. Dit heeft veel rust en geluk in mijn leven gebracht. Ik had nog geeneens door hoe energiezuigend het eigenlijk is om alsmaar gelijk te willen hebben. Nog had ik verwacht dat het zo makkelijk zou zijn om je gelijk los te laten als je het een aantal keer hebt geoefend.

Een paar simpele inzichten hebben mij geholpen mijn ego aan de kant te zetten. In deze post wil ik jullie graag een overzicht geven van de inzichten die mij geholpen hebben meer te ontspannen en in balans te blijven.

Er is geen waarheid

Voor het geval dat je over een mening aan het discussiëren bent, dan bestaat er geen waarheid. Er is alleen persoonlijke waarheid. Wees je ervan bewust dat iedereen andere ervaringen heeft en de wereld uit een andere hoek ziet. Er is geen absolute waarheid. Als je dit weet en accepteert, is het al een stuk makkelijker om je mening niet bij een ander door te willen drammen.

Maar wat als mijn kijk op de wereld beter is voor het welzijn van de ander?

Ik betrap mezelf vaak erop mensen te willen overtuigen van mijn spirituele perspectief. En niet zodat ze mij kunnen complimenteren op mijn inzichten, maar zodat ze zelf kunnen toepassen in hun leven. Het spirituele pad staat echter in veel gevallen lijnrecht tegenover hedendaagse mainstream gedachten. Ik word vaak geconfronteerd met vragen als: “Hoe bedoel je? Hem vergeven?! Hij is vreemdgegaan!” of “Hoe kan ik nou gewoon ontspannen en “op het universum vertrouwen” als deze wereld een verdomd oerwoud is? Ooit van survival of the fittest gehoord? Ik overleef het nooit als ik ontspan!”

Vooral als ik echt om iemand geef, wil ik echt dat zij mijn boodschap erkennen en begrijpen. Ik heb er zelf enorm veel baat bij gehad om mijn leven vanuit een spiritueel perspectief te leven. En ik gun de mensen van die ik hou hetzelfde geluk en dezelfde vrijheid. Maar er zijn twee gedachten die mijn ervan weerhouden om hun in hun eigen geluk te dwingen.

  1. Het universum is perfect. Iedereen is precies op het punt van hun spirituele ontwikkeling waar ze behoren te zijn.
  2. De ander is perfect. Ik kan erop vertrouwen dat de ander sterk genoeg is om zijn eigen geluk te vinden. Zolang ik geloof dat de ander mij nodig heeft om te groeien, “disempower” ik de ander op energetisch level. Het enige dat ik kan doen is hen mijn liefde sturen en erop vertrouwen dat zij hun eigen weg zullen vinden.

Je bent niet in gevaar

Dit klinkt misschien een beetje raar. Je bent je er waarschijnlijk helemaal van bewust dat je veilig bent. Je lichaam vertelt echter een ander verhaal. De symptomen die ik in het begin van deze post opnoemde zijn symptomen dat je lichaam in een vecht of vlucht reactie zit. Deze reactie veroorzaakt alleen maar onnodige stress voor je lichaam.

Zodra ik me bewust word van deze symptomen adem ik langzaam in en uit. Ik vertel mezelf dat ik veilig ben. Hoe het gesprek dan ook mag verlopen, ik leef aan het einde hoogstwaarschijnlijk nog. Altijd als ik dit doe, voel ik hoe mijn systeem rustiger wordt en mijn lichaam begint te ontspannen.

Empathie & Compassie

Als je eenmaal rustiger bent geworden, begin een beetje op jezelf te reflecteren. Kun jij je die dagen herinneren dat je zo sterk overtuigd was van je eigen mening dat het zelfs pijn deed? ( Ik wel!) Diep van binnen voel je dat het niet meer over het thema gaat. Het ziet dieper. Het is je ego dat gekwetst is. Op gegeven moment wil je de discussie gewoon laten voor wat het is, je wilt gewoon vrede. Maar je ego laat het niet toe. “Verliezen” lijkt gewoon te pijnlijk.

En nu stel je voor dat de ander in precies dezelfde positie zit. In feite is niet hij zelf het die tegenover je staat, maar heeft zijn ego het roer overgenomen. Maar net zoals jij je ego niet bent, kun je ervan uitgaan dat de ander zijn ego ook niet is. En net zoals het voor jou moeilijk is om je ego los te laten (ondanks dat je eigenlijk echt wil!), is dit ook moeilijk voor de ander. Wanneer je jezelf herinnert aan de pijn om ego-gestuurd te zijn, zal het een stuk makkelijker zijn om compassie voor de ander te voelen.

Neem diep adem en focus je geheel op de ander. Stem je helemaal in op de ander en zie zijn onrust, frustratie en pijn. Herken je jezelf in hem? Kun je herkennen dat jullie allebei door je ego’s worden gestuurd? Kun je liefde en compassie voelen voor jullie allebei?

Heb je liever gelijk of ben je liever gelukkig?

Mocht je in een discussie zijn die te heftig is en je het gewoon niet voor elkaar krijgt om oprechte empathie en compassie te voelen voor de ander, dan moeten er egoïstische maatregelen getroffen worden. Denk in dat geval aan je eigen geluk. Als je geen compassie kunt voelen voor de bestwil van de ander, doe het dan voor jezelf. Dit is de enige manier waarop je echt geluk en vrede kunt vinden. Het komt er dus op neer dat je de ander eerst echt moet kunnen begrijpen en vergeven, voordat je de innerlijke mentale en emotionele vrijheid kunt voelen.

Begrijp me niet verkeerd, ik val nog steeds terug in mijn oude patronen en laat mezelf leiden door mijn ego. Maar dat is eigenlijk ook geen probleem. Telkens als ik weer terugval in mijn ego, dan wordt ik herinnerd aan de pijn. Ik zie dan onmiddellijk de rode vlaggen en weet dat ik tot rust moet komen om niet weer in de bekende valkuil te vallen.

Ik ben een mens met gebreken, zoals iedereen. Maar ik word me langzaam bewust van de perfectie van mijn imperfectie, omdat het mijn imperfectie is die helpt mij een perfecter mens te zijn. Dat maakt het makkelijker voor mij om mijn negatieve kanten niet als inherent negatief te zien, maar als waarschuwsignalen die mij alleen maar willen wijzen op mijn emotionele en spirituele bouwplaatsen. De bouwplaatsen die wij allemaal in ons hebben en die ons tot de unieke persoon maken die wij allemaal zijn.

Plaats een reactie