Liefdevol over liefdesverdriet heenkomen

Never be sad for what is over, just be glad that it was once yours.

If you truly love someone you have to let them go and be happy for them, no matter what. Because true love will never cage something.

Bijna iedereen heeft in zijn leven op z’n minst één keer moeten lijden aan een gebroken hart. Sommige mensen lijden er constant onder. Andere zoeken snel een nieuwe partner, alleen om weer teleurgesteld te worden en nog een keer met een gebroken hart achter te blijven. Een gebroken hart zal altijd pijn doen. Je kunt de pijn verdoven met afleidingen zoals werk, drugs, sex of alcohol, maar de pijn zal blijven zeuren in de achtergrond. Of je kunt ervoor kiezen de pijn te transformeren in levenslust, moed, (zelf-)liefde en compassie. Dat is de weg voor die ik gekozen heb en ik met jullie zal delen in deze post.

Mijn eerste gebroken hart

Ik heb zelf meerdere (korte) relaties gehad. De meeste relaties zijn verbroken door een te grote afstand, maar om eerlijk te zijn twijfel ik eraan of die relaties op geografisch kleinere afstand veel langer stand hadden kunnen houden. Ik heb namelijk geleerd dat de weerbaarheid van een relatie sterk afhangt van de zelfliefde van de partners en niet zo zeer van de omstandigheden.

Hoe dan ook, er zijn twee relaties die veel indruk op mij hebben gemaakt en mij als mens fundamenteel hebben veranderd. De eerste daarvan is ook de reden geweest om het spirituele pad te betreden. Tot op de dag van vandaag ben ik de goeie man, laten we hem Rick noemen, er ook erg dankbaar voor het feit dat de relatie zo stroef liep. Daardoor zag ik namelijk geen andere weg meer dan de spirituele. Hoe erg ik ook probeerde mijn “beste zelf” te creëren en hem in de relatie te houden, het heeft allemaal niet willen baten en na een jaar verliet hij mij. Juist op het moment dat het leek alsof de relatie eindelijk echt serieus ging worden verliet hij mij met de woorden: “Je bent de belangrijkste vrouw in mijn leven, maar ik kan het gewoon niet.” Bam! Die zat. Soms had ik liever gewild dat hij gewoon had gezegd dat hij niet van me houdt, dan had ik het makkelijker kunnen accepteren. Maar dat was niet zo en ik moest er gewoon doorheen.

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik herinner me nog precies, hoe ik op een dag op de bank lag en gewoon niet meer kon stoppen met huilen. Ik was al meer dan een half jaar niet meer met Rick samen, maar de pijn leek gewoon niet te willen verdwijnen. Ik begon me langzaam af te vragen of ik nou zo verdrietig was omdat ik Rick zo miste of dat ik gewoon verschrikkelijk bang was dat ik voor de rest van mijn leven liefdesverdriet zal hebben.

Uiteindelijk heeft het anderhalf jaar geduurd, maar kon ik (zonder mezelf afgeleid te hebben met een andere man) trots zeggen dat ik over hem heen was en dat ik van hem hield als persoon, maar op romantisch gebied verder geen interesse meer in hem had. Gedurende de anderhalf jaar was ik onze relatie beter gaan begrijpen en begreep de ongezonde dynamiek van onze relatie steeds beter. Ik was emotioneel erg afhankelijk en hij was juist emotioneel onafhankelijk en bang voor binding. Wetende dat mijn emotionele afhankelijkheid aan mijn gebrek aan zelfliefde lag, heb ik mij meer om mezelf en mijn eigenwaarde bekommerd. Dat was redelijk succesvol en ik genoot nog lang van de emotionele vrijheid en onafhankelijkheid van mijn single jaren.

Mijn tweede gebroken hart

Bijna had ik deze onbezorgde levensstijl tot mijn laatste levensjaren kunnen voortzetten, maar ik besefte mij dat mijn spirituele pad zoek begon te raken. Ik merkte dat een relatie een goede voedingsbodem is voor spirituele groei en begon mezelf langzaam maar zeker op te stellen voor een relatie.

Na vier jaar single te zijn geweest leerde ik de tweede invloedrijke man, Noah, kennen. De relatie was van begin af aan niet bepaald een droomrelatie. Het feit dat hij 10000 kilometer verderop leefde was in ons geval het kleinste probleem. Maar we hielden zielsveel van elkaar en ik was bereid om voor deze relatie te vechten. Maar helaas heeft uiteindelijk ook deze relatie moeten bezwijken aan gebrek aan zelfliefde en vertrouwen in het leven. En ook deze keer werd ik weer verlaten met de woorden: “Ik maak deze beslissing niet omdat ik er gelukkiger van word, maar ik moet dit gewoon doen.” Ook van deze man hield ik ontzettend veel en was er wederom van overtuigd dat ik een toekomst met hem zou hebben. Echter, heb ik deze keer niet anderhalf jaar getreurd, maar slechts 2 maanden.

Mijn inzichten

Maar hoe heb je dat in vredesnaam gedaan?

Nou, nu wordt het spannend. Het grote verschil was in feite hoe ik zelf in mijn schoenen stond en ook hoe ik de relatie van begin af aan heb aangepakt. Hierbij zijn de volgende factoren het belangrijkste geweest:

1.) Ik heb ten alle tijden geprobeerd hem mijn onvoorwaardelijk liefde te geven en te tonen. Ik heb geen spelletjes gepeeld en heb geprobeerd niet op zijn spelletjes in te gaan.

Maar heb je daar dan niet juist spijt van nadat hij je heeft verlaten? Dan heb je al die liefde voor niets gegeven?

Nee, het feit ik hem al mijn liefde heb gegeven heeft er juist voor gezorgd dat ik minder spijt had van de relatie. Ten eerste heb ik zelf meer plezier beleefd aan de relatie, omdat het geven van liefde nou eenmaal een fijne bezigheid is. Ten tweede heb ik mezelf toen het uit was niet veel kunnen verwijten, omdat ik gewoon mijn best had gedaan. Meer dan liefde geven kon ik niet. Ten derde heeft mijn onvoorwaardelijke liefde voor hem het ook veel makkelijker gemaakt om hem los te laten. Als je echt van iemand houdt, dan wil je dat diegene vrij is en doet wat hem gelukkig maakt. Ook al betekent dat zonder jou verder te gaan. En je laat hem zijn gang gaan, ook al wordt hij er niet gelukkiger van. Iedereen maakt zijn eigen ervaringen op zijn eigen tijd. Wanneer je kunt vertrouwen dat iemand de capaciteit heeft om de juiste beslissingen te maken, is dat ook een teken van liefde.

Ok, terug naar de factoren die mij geholpen heeft deze breakup te verwerken:

2.) Ik nam de breakup absoluut niet persoonlijk. Ik wist dat het feit dat hij zonder mij verder ging niets met mij te maken had. Hij had zijn eigen persoonlijke issues en naar mijn idee ook zijn eigen hidden agenda’s. Ik kon duidelijk zien dat hij helemaal in de knoop zat met zichzelf. En met gebrek aan zelfliefde is het uitermate moeilijk om van een ander te houden, dus waarom zou ik het persoonlijk nemen dat hij niet genoeg van mij kon houden om bij mij te blijven?

Ja, jij hebt makkelijk praten. Hij heeft jou niet verlaten met de woorden: Ik ben niet gelukkig met jou en ik hou niet meer van je. Dan is het toch wel best persoonlijk?

Misschien is het dan wel persoonlijk bedoeld, maar ik zou het gewoon niet persoonlijk nemen. Zijn onvermogen om van mij te houden kan nog steeds een gevolg zijn van zijn onvermogen om van zichzelf te houden. Bovendien: Ben ik een slechter mens als hij niet van me houdt? Ik heb toch niet zijn goedkeuring en liefde nodig om me goed te kunnen voelen over mezelf. Is hij soms door het universum aangewezen om te bepalen wie er “goed” of “slecht” is? Dit gaat over zijn persoonlijke mening over mij en niet over mijn objectieve waarde als mens. Er zijn zo veel mensen op aarde die niet van mij houden. Daar lig ik toch ook niet elke nacht wakker van?

Hmm, daar heb je inderdaad een punt.

3.) Ik heb geaccepteerd dat alles gebeurt met een reden. Dit heeft verder denk ik weinig uitleg nodig. Ik wist: Als dit hem niet is, dan kan dat alleen maar betekenen dat er ergens anders een betere op mij wacht. Bovendien zal ik ongetwijfeld een interessante levensles uit dit verhaal kunnen trekken. Als je er open voor staat uit elke ervaring een les te leren, zullen al je ervaringen uiteindelijk een positieve wending hebben.

4.) Ik besefte mij dat ik de enige persoon ben die verantwoordelijk is voor mijn geluk. Om gelukkig te zijn heb ik hem in feite niet nodig, maar alleen maar mezelf. Het was al erg genoeg dat hij was gegaan, maar ik kon het me niet veroorloven dat ik mezelf ook nog in de steek liet. Dus heb ik, in tegenstelling tot eerdere situaties, voor de verandering de aandacht heel erg bij mezelf gelegd en niet bij mijn ex-partner. Ik heb goed voor mezelf gezorgd, ik heb mezelf getroost, zoals ik dat bij een goede vriendin ook had gedaan. Ik begon door mijn eigen goede zorg steeds meer te merken dat het geluk daadwerkelijk van binnen komt en niet alleen door een ander gegenereerd kan worden. Ik had me nog nooit zo geliefd gevoeld. Tegelijkertijd had ik zelf ook nog nooit zo veel liefde gevoeld. Er waren dagen, met name de dagen net nadat het uit was, dat ik een overweldigend en onverklaarbare liefde had voor alles en iedereen om me heen. Ik kon naar een compleet onbekende persoon kijken en ineens overdonderd worden door een gevoel van liefde voor deze persoon. Ik herinner me nog heel erg goed hoe ik op een dag door het park fietste en ik zag een man op een bankje zitten, die net een broodje aan het eten was. Ik keek naar hem en had ineens zo een intens verlangen om van de fiets af te stappen, hem een stevige omarming te geven en tegen hem te zeggen dat ik van hem hou en dat hij goed is, precies zoals hij is. Ik heb nog nooit drugs genomen, maar ik durf te wedden dat dit het gevoel is waar mensen het over hebben als ze hun MDMA-ervaringen met elkaar delen. Ik had dit gevoel gecreëerd zonder drugs. En zonder een man. Het zat gewoon in mijzelf, heeft daar altijd al gezeten en zal daar ook altijd zijn.

5.) Ik heb mezelf toegestaan de pijn te voelen. Bij Rick wilde ik té graag er overheen zijn. Ik wilde hem koste wat het kost vergeten en ik wou vooral niet dat mensen wisten dat ik nog van hem hield. Uiteindelijk heeft dat alleen averechts gewerkt. Bij Noah heb ik alle gevoelens toegestaan zoals ze waren. Wanneer ik zin had om te huilen heb ik gehuild, zonder enkele censuur en zonder over mezelf of mijn situatie te oordelen.

6.) Ik heb de situatie geaccepteerd. Het was uit. Hoe dan ook. Er ging geen verandering in de situatie komen, maar ik kon wel kiezen hoe ik daarop ging reageren. Optie 1 was maandenlang nadenken over wat ik wel niet had verloren, wat we toch voor een mooie toekomst hadden kunnen hebben en mezelf rot ergeren aan het feit dat ik niet meer mijn best had gedaan om hem in de relatie te houden. Optie 2 was accepteren wat er gebeurd was, inzien dat alles met een reden gebeurd en met nieuwsgierigheid en levenslust mezelf afvragen wat het leven allemaal nog voor mooie verassingen voor mij in petto heeft. Het is optie 2 geworden.

7.) Ik heb mezelf een hele hoop drama bespaard. Hij zou drie maanden later een kind krijgen van een vrouw met die hij mij had bedrogen. Ik wist daarvan en was er helemaal bereid voor om te helpen met de opvoeding en de leukste stiefmoeder ooit te spelen, maar stiekem was ik toch wel blij om verlost te zijn uit deze rare driehoeksverhouding. Meer over deze bizarre situatie en waarom ik nog bij hem gebleven in een andere post. Maar wellicht kun jij ook een sub-optimale situatie met je ex bedenken? Een drama of karaktereigenschap van je ex dat je maar al te graag achter je laat?

Poeh, dat was een lang bericht, maar ik hoop dat je met nieuwe inzichten en vernieuwde levenslust verder kunt gaan met je leven. Ik hoop dat jouw liefdesverdriet, net als bij mij, een ingrijpende ervaring wordt, waar je later met veel zelfliefde en een glimlach op terugkijkt.

Plaats een reactie