HELP! Ik ben verliefd op een good guy!

In een eerdere post, schreef ik hoe ik ben gestopt genoegen te nemen met minder in de liefde en eindelijk een goede partner in mijn leven heb gemanifesteerd. Ik wou dat ik kon zeggen: En ze leefden nog lang en gelukkig. HET EINDE. Maar zo ver was ik nog niet.

Net zoals in elk goed sprookje was er natuurlijk een slechterik die er een stokje voor moest steken. Normaal gesproken is het de taak van de prins om de strijd tegen het monster aan te gaan. Maar in dit sprookje was het mijn taak. En de slechterik was IK. Zoals altijd.

Gedurende de jaren op het spirituele pad had ik al veel moeten strijden. Ik was de strijd tegen de “bad guy” aangegaan en had deze gewonnen. Ik wist nu hoe ik met ze om moest gaan en niet meer voor ze moest vallen.

Wanneer was de strijd eindelijk over?

Waarschijnlijk nooit. Dat is het leven. Na mijn overwinning over de bad guy, was het nu tijd om te leren met een good guy om te gaan.

Ik zie letterlijk dat vraagteken op je gezicht verschijnen.  Wat is er nou zo moeilijk aan een gezonde partner? Willen we dat niet allemaal?

Als mensen altijd rationeel zouden zijn, zou ik deze post niet hoeven schrijven. Zelfs mijn hele blog zou overbodig zijn. Ik ben irrationeel. En ik weet dat ik niet de enige ben. Ik weet dat er veel mensen zijn die heel goed begrijpen waar ik het over heb. Jij waarschijnlijk ook. Waarom lees je anders deze post?

Met een “good guy” samen te zijn kan soms meer in ons losmaken dan met een “bad guy” samen te zijn. Het kan enorm frustrerend zijn, omdat we de vinger er niet op kunnen leggen. We missen de vonk en de spanning van het daten met Meneer Onbereikbaar. Maar aan de andere kant hebben we precies alles wat op papier wilden…Waarom is het zo moeilijk om gewoon tevreden te zijn? In theorie lijkt het allemaal perfect, waarom moet het in de praktijk zo lastig zijn?  

Maar hier komt het goede nieuws: We mogen weliswaar irrationeel zijn, maar dat betekent niet dat ons gedrag ongegrond is. Er is wel degelijk een reden achter ons gedrag. Door deze reden te achterhalen kunnen we er ook eindelijk van genezen. En kunnen we ons wellicht ervan afhouden voor een good guy weg te rennen…

(Voordat ik begin: er bestaan ongetwijfeld ook “good girls”. Maar voor omwille van de eenvoud blijf ik verwijzen naar de good guy.)

Laten we beginnen met een essentiële vraag:   

Wat is een “good guy”?

Er is een reusachtig verschil tussen een oprechte good guy and een vermomde good guy. Een echte good guy is in evenwicht en houdt van zichzelf. Het is iemand die gemakkelijk aandacht, waardering en genegenheid geeft. De communicatie met hem gaat gewoonlijk makkelijk. Je hoeft zijn boodschappen niet te interpreteren of je af te vragen waarom er geen antwoord komt. Je weet dat je met een good guy bent als je niet over zijn gedrag hoeft te twijfelen. Hij is betrouwbaar en transparant.

Wees je ervan bewust dat een good guy niet altijd zal doen wat jij wilt. Integendeel. Hij doet wat hij wil. Omdat hij van zichzelf houdt. Hij weet dat het niets met liefde te maken heeft als hij dingen alleen voor jou doet. Liefdevolle daden komen voort uit liefde, niet uit schuldgevoel, druk of angst. Of eigenbelang.  

En hier ligt dan ook het verschil met de neppe good guy. Aanvankelijk lijkt hij een good guy te zijn: hij geeft je aandacht, waardering en genegenheid. Hij vervult al je wensen en bevestigd constant zijn commitment door regelmatig berichten te sturen en te bellen.

Hij doet dit echter niet omdat zijn hart vol liefde is, maar omdat hij een laag gevoel van eigenwaarde heeft. Hij denkt dat hij de liefde alleen verdient als hij “credits” opbouwt. In feite gaat het hier dus om een handelssysteem: Ik geef jou liefde, jij geeft mij liefde. Want zonder jouw liefde voel ik me waardeloos. En ik heb iemand nodig om me waardevol te voelen. En dat ben jij.

Daar zit je dan met liefde die niet uit het hart komt en bovenop wordt je ook nog met een hele hoop verwachtingen opgezadeld. Gefeliciteerd, je bent nu officieel verantwoordelijk voor zijn gevoel van eigenwaarde! Zijn fragiele eigenwaarde is makkelijk aangetast. Je zult dus super voorzichtig moeten zijn om  het niet te verpletteren. Het komt erop neer dat je op eieren zult lopen om niet een golf aan zelfmedelijden van je partner teweeg te brengen.

Maak jezelf dus eerst duidelijk met welk type good guy je eigenlijk te maken hebt. Als je het tweede type in je partner herkend zijn je gevoelens van ontevredenheid misschien niet helemaal onterecht. Praat met je partner en probeer wegen te vinden om hieraan te werken. Beide kanten moeten duidelijk aan zichzelf werken om de relatie te laten functioneren.

Als je je partner echter als het eerste type identificeert, dan zul jij grotendeels aan jezelf moeten werken. Het is nu aan jou je innerlijke demonen te bedwingen. Jouw prins is zeker ook niet perfect en heeft ongetwijfeld ook werk te doen. Maar voor nu concentreren we ons erop wat jij zou kunnen doen om je good guy een realistische kans te geven.

Update je brein

Ik herinner me nog heel goed aan mijn eerste paniekaanval in onze relatie. We hadden net voor het eerst meer dan een week samen verbracht en waren op vakantie gegaan. De hadden echt een geweldige tijd met elkaar! We hadden zoveel lol en ik voelde echt hoe we steeds meer naar elkaar toe trokken.

Toen ging ik weer terug naar huis (we woonden 2.5 uur van elkaar verwijderd). Eenmaal thuis, genoot ik intens ervan mijn vrienden weer te zien en hen alles over mijn bloeiende liefde te vertellen. Ik genoot er zo erg van dat ik me ineens bewust werd dat ik hem helemaal niet miste. Het leven zonder hem leek ineens net zo leuk als het leven met hem. Het idee hem weer te zien maakte me weliswaar gelukkig, maar ik had er geen enkel probleem mee hem niet te zien. Hieraan was ik nog niet gewend.

Normaal gesproken miste ik mijn partners elke minuut dat ze niet bij mij in de buurt waren. Het feit dat het gevoel van gemis ontbrak maakte me paniekerig. Dit kon niet normaal zijn! Ik moest hem missen, anders kon het alleen maar betekenen dat ik niet echt van hem hield. Ik kreeg hartkloppingen bij het idee de arme jongen binnenkort weer te dumpen.

Gelukkig maar duurde dit interne gesprek maar een paar minuten. Ik voelde al snel aan dat er iets niet klopte en besloot te mediteren en mijn gedachten te observeren en er niet actief aan deel te nemen.

Mijn gedachten:

“Dit kan gewoon niet kloppen. Ik heb meer dan genoeg partners gehad om te weten dat het geen normaal gevoel is als je verliefd bent. Normaal gesproken zou ik de hele dag aan hem denken. Ik zou me afvragen waar hij is, wat hij doet, of hij aan me denkt…En nu lijkt het alsof het me worst zal wezen of hij aan me denkt en wat hij doet. Zo hoort het gewoon niet!”

Na dit gesprek te betuigen begon ik me af te vragen wat “normaal” eigenlijk was? Wie definieert wat een “normale” relatie is? Ik realiseerde me onmiddellijk dat mijn afgelopen relaties verre van normaal waren! Wou ik serieus deze armzalige voorbeelden als maatstaf nemen voor hoe een gezonde relatie eruit ziet? Dacht het niet…

Ik ging in mijn gedachten terug naar mijn vorige relaties en verzette me weer terug in dat gevoel van “missen” en “liefde” dat ik destijd voelde. Tot mijn verbazing constateerde ik dat het eigenlijk niets met liefde te maken had, maar met pijn! Ik “miste” mijn partners niet, ik voelde angst en bezorgdheid. Ik vroeg me af of ze wel van me hielden, of ze een affaire hadden en of ze ooit oud met me zouden willen worden. In principe was ik alleen maar bang de controle over hen te verliezen wanneer ze niet bij mij in de buurt waren…

Mijn masochistische tendenties binnen relaties waren meer dan duidelijk. Zonder de pijn bleek er iets niet te kloppen, alsof de pijn en de liefde onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Maar het tij was gekeerd. En ik besloot mijn brein een update te geven: Liefde stond niet meer gelijk aan pijn, maar aan respect, vertrouwen en vrijheid.  

Integreer de update     

Helaas is het met een simpele update niet gedaan. Nogmaals: we zijn niet zo rationeel als we geloven te zijn. Alhoewel mijn brein geüpdate was naar de nieuwste versie van LIEFDE, was ik nog steeds niet geheeld.

Ik had toch geleerd dat liefde gelijkstond aan respect, vertrouwen en vrijheid? En wist ik inmiddels niet al dat ik liefde had verdiend? Blijkbaar was er echter nog steeds een deel van mij dat het nog niet had begrepen. Ik ben namelijk, op het moment suprême, dat ik liefde en respect ontving van mijn partner en hij mij toonde dat ik liefde echt verdiend had, in tranen uitgebarst.

Ja, mijn reactie op het liefdevolle gedrag van mijn partner was een golf van tranen… Het voelde alsof hij mij gewoon te veel gaf, alsof ik het niet waard was. Ik kon er gewoon niet mee omgaan dat hij mij constant accepteerde zoals ik was. Onmiddellijk zocht ik naar manieren hoe ik hem een wederdienst kon bewijzen, maar kon niets nuttigs bedenken. Doordat ik niets terug kon doen voelde ik me alleen maar waardelozer. Zo slecht had ik me al in tijden niet meer gevoeld…

Waar ging het mis? Wat was er met de update gebeurd? Waar was de ontbrekende link?

Die ontbrekende schakel was de reden voor mijn gedrag: mijn innerlijke kind. Van begin af aan was dat de reden voor mijn foute geloofsovertuiging betreffende de liefde en het feit dat ik me altijd al zo waardeloos had gevoeld.

Ik had geprobeerd een irrationeel, emotioneel probleem weg te rationaliseren. Dat is misschien een goed begin, maar om echt genezing en verandering teweeg te brengen, moeten we het emotionele werk doen.

Ik had afgelopen jaren al heel wat emotioneel werk gedaan en mijn innerlijk kind was er stukken op vooruit gegaan. Maar dat neemt niet weg dat het nog steeds aandacht nodig heeft. Vooral op het moment dat je je emotioneel voor een ander opent. Dit zijn onze meest kwetsbare momenten waarop we extra aandacht moeten besteden aan de gekwetste en getraumatiseerde delen van onszelf (wat ik graag het innerlijke kind noem). Geef je innerlijke kind de tijd die het nodig heeft om te helen. Het moet weer leren te vertrouwen. Niet alleen in een ander, maar ook in zichzelf.

Door mijn emotionele uitbarsting heb ik weer de kans gekregen om met mezelf te verbinden. Ik moest mijn innerlijke kind toestaan om te huilen, om achterdochtig te zijn en om aan zichzelf te twijfelen. Ik moest het gewoon accepteren zoals het was, precies zoals mijn partner dat bij mij had gedaan. Geduldig. Liefdevol. Onvoorwaardelijk.

Maak je dus niet druk als je eindelijk (na jarenlang soul searchen!) je prins op het witte paard tegenkomt en je enige reactie een paniekaanval is. Het is normaal. We hebben tijd nodig om het geleerde in de praktijk om te zetten.

Verwacht geen wonderen alleen omdat je een nieuw inzicht hebt. De inzichten zijn geweldig, en dat zijn de ineenstortingen ook. Gedurende de tijd worden ze minder en misschien ook minder intens, maar ze zullen ongetwijfeld komen. Gelukkig maar. Ik heb nog steeds van die momenten waarop ik me waardeloos voel en ik weer moet huilen. En dat is ook helemaal goed zo. Deze momenten dwingen mij namelijk om mezelf eraan te herinneren om mindful, liefdevol, respectvol en geduldig met mezelf te zijn. Dat is namelijk mijn manier om mijn nieuwe mentale updates in mijn systeem te integreren. Mentaal, emotioneel én spiritueel.

Plaats een reactie