Neem geen genoegen met minder in de liefde

Eigenlijk behoor je nooit genoegen te nemen met minder. In geen enkel opzicht. Maar dit bericht gaat over relaties omdat dat mijn persoonlijke pijnpunt is geweest. Waarschijnlijk ben ik niet alleen. Daarom wil ik graag mijn verhaal met jullie delen. Mijn relaties zijn verre van ideaal geweest. Ik wil niet zeggen dat ze verschrikkelijk waren of zo, want zonder deze ervaringen was ik nooit geweest wie ik nu ben. Vooral mijn laatste relatie heeft mij enorm getriggered. En gelukkig maar was dat zo! Zonder deze relatie had ik me misschien nooit afgevraagd waar mijn disfunctionele relatiepatroon vandaan komt. Ik had niet aan mezelf gewerkt en ik zou niet de kennis en de zelfliefde hebben die ik nu heb. Laat me anders maar gewoon beginnen met mijn verhaal…

Zet je intentie

Toen mijn laatste ex vriend het uitmaakte, wist ik wel degelijk dat onze relatie niet functioneel was (eigenlijk wist ik het al van begin af aan). Ik was droevig toen hij ging, maar ik wist ook precies dat dit zo beter was voor iedereen; vooral voor mij. Nu had ik eindelijk de kans om mijn intenties opnieuw te zetten. Ik was nu meer dan ooit gemotiveerd om een gezonde, volwassen relatie aan te gaan.

Ik schreef een personal mission statement waarin ik ook een stukje over mijn romantische relaties schreef. Het belangrijkste aspect voor mij was het om met iemand samen te zijn die ook van zichzelf hield of op z’n minst actief met zijn eigen persoonlijke groei bezig was. Daarnaast had ik nog een paar andere eisen aan mijn toekomstige: hij moest van de natuur houden, hij moest met mij op een (zelfvoorzienende) boerderij willen leven, hij moest grappig, respectvol en open minded zijn. Ooh en hij moest natuurlijk een kei in communicatie zijn! Ik ging niet nog een keer een relatie aan met een man die zijn gevoelens niet kon uiten of mij de waarheid niet kon vertellen. Maar het belangrijkste was wel echt dat diegene op zoek was naar zelfliefde en zijn persoonlijke groei. Daarvoor heb ik natuurlijk eerst mijn eigen zelfliefde verder moeten zoeken…

Ken je waarde

En dat deed ik. Ik kwam erachter de hoofdreden voor mijn disfunctionele relaties een gebrek aan mijn eigen functioneren was. Misschien zeg ik dit een beetje onhandig. Want eigenlijk was er niets mis met mij. Ik moest mezelf niet repareren. Eigenlijk moest ik mezelf gewoon wat beter leren kennen. Ik moest mijn waarde kennen. Juist doordat ik mezelf niet kende koos ik steeds weer voor de foute partners en vertoonde ik problematisch gedrag. Ik begon te begrijpen dat mijn partnerkeuze en mijn gedrag automatisch beter zouden worden als ik mezelf gewoon beter zou kennen.

“In eerste instantie moest ik mijn eigen droompartner zijn”

Ik ontdekte alle goede kanten aan mezelf die ik graag terug zag in een partner. Wanneer ik kanten ontdekte die ik minder graag in een ander wilde zien, vroeg ik mezelf rustig af waar dat vandaan kwam. Ik bekeek de problemen vanaf de oorsprong, zonder erover te oordelen. Langzaamaan begon ik mezelf steeds leuker te vinden. Ik begon intens te genieten van het single zijn. Tijd met mezelf besteden betekende dingen doen die ik wilde, met wie, hoe en wanneer ik het wilde. In mijn eentje had ik altijd lol. De interne gevechten werden steeds minder en wanneer er weer eens een issue was ondersteunde ik mezelf en stelde ik mezelf gerust in plaats van meteen te oordelen. In eerste instantie moest ik mijn eigen droompartner worden.

Ik herinner me een gesprek met collega’s over de liefde. Ik vertelde hen dat ik open stond voor een relatie, maar niet gewoon met zo maar iemand. Hij moest mij en mijn tijd wel waard zijn. En zo niet, dan kon ik heel gelukkig verder single blijven. Per slot van rekening had ik al een geweldige partner aan mijn zijde: ikzelf. Ik miste niet echt veel, behalve het knuffelen. Maar wou ik nou echt weer in een disfunctionele relatie alleen voor het knuffelen? Dacht het niet…

Mijn behoefte aan een relatie en mannelijke aandacht waren zo goed als verdwenen. Het universum heeft me een aantal keer op de proef gesteld door mannen op mijn pad te sturen waar ik vroeger verliefd op was geworden. Maar nu zag ik al van tevoren dat het in drama zou eindigen en stopte hen heel verstandig in de friend zone 🙂

Het resultaat…

Ik was er serieus helemaal klaar voor om de rest van mijn leven single te zijn als ik niet iemand tegen zou komen met die ik een gezonde, volwassen relatie mee kon hebben. Maar toen gebeurde het. Ongeveer een maand na het gesprek met mijn collega’s kwam de meest perfecte man op miraculeuze wijze in mijn leven terecht. Compleet onverwacht, maar hij was meer dan welkom.

Het duurde even voordat ik doorhad dat dit echt gebeurde. Hij voldeed werkelijk aan al mijn eisen en had nog een paar extra’s die ik mij nog geeneens gewenst had. Mijn oude ik begon te twijfelen. Verdien ik zijn liefde wel? Is hij niet te goed voor mij? Is hij te goed om waar te zijn? Waarschijnlijk gaat hij veranderen…Deze en vele anderen gedachten spookten door mijn hoofd. Gelukkig maar herkende ik deze gedachten en waar ze vandaan kwamen. Ik wist dat het allemaal niet waar was. Zeker weten verdiende ik deze man en het feit dat hij in mijn leven is gekomen was eigenlijk meer dan logisch.

We zijn nog steeds in het begin van onze relatie en ik weet niet waar het gaat eindigen. Gek genoeg maakt mij dat ook niet zo uit. Het voelt nu gewoon geweldig en ik weet dat de toekomst dat zal brengen wat het beste is voor ons beiden. Zoals het altijd het geval is. Maar ik voel wel zeker al een verschil. In mijn andere relaties wist ik van begin af aan dat er iets niet helemaal pluis was. Maar ik dacht dat mijn liefde alle problemen zou helen. En in feite heeft mijn liefde ook alle problemen geheeld. Maar pas vanaf het moment dat ik die liefde eerst op mezelf heb gericht en niet op iemand anders.

Plaats een reactie